«Επιστρέφοντας από τη δουλειά το μεσημέρι, με καλεί στην κρεβατοκάμαρα. Ήταν γυμνός από τη μέση και πάνω, επιδεικνύοντας τη σωματική ρώμη του. Μου ζήτησε να του κάνω μασάζ και φυσικά αρνήθηκα. Δεν πτοήθηκε ιδιαίτερα και με διέταξε να τον φιλήσω, τραβώντας με, με βία από τα χέρια».

Θα μπορούσε να είναι η αρχή ενός πολλά υποσχόμενου ροζ μυθιστορήματος. Είναι όμως απόσπασμα από μαρτυρία ελληνίδας εργαζόμενης για το αφεντικό της. Ο εργοδότης της δεν ήταν όποιος κι όποιος. Ονομάζεται Φρανγκλίν Ραμόν Γκονζάλες και για περίπου οκτώ μήνες ήταν πρέσβης της μπολιβαριανής δημοκρατίας της Βενεζουέλας στην Αθήνα, μάλιστα εκλεκτός του προέδρου Μαδούρο. 

Ο μακρυχέρης πρέσβης δεν είχε στόχο μόνο τη συγκεκριμένη καταγγέλλουσα. Αντιστοίχως, φέρεται να συμπεριφέρθηκε σε τέσσερις ακόμα Ελληνίδες που εργάζονταν στην πρεσβεία – μια απ’ αυτές κόρη στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ που αργότερα έγινε και υπουργός. Το έκανε πιστεύοντας ότι θα έχει κατανόηση, άλλωστε οι εργαζόμενες ήταν ιδεολογικά συγγενείς, βύσματα του κόμματος της ριζοσπαστικής Αριστεράς που τότε ανερχόταν. Πιθανόν είχε στο νου του την εξουσία όπως ασκείται στη χώρα του – καθολικά. Στην Αθήνα, όμως, προφανώς, δεν άρεσε σε καμία το στυλάκι του ματσό άντρακλα και του το κόψανε. Απειλήθηκαν μηνύσεις και αγωγές, δυο παθούσες μάλιστα κατέφυγαν στη Δικαιοσύνη. 

Η υπόθεση έφτασε γρήγορα στα αυτιά του κόμματος. Ο πρόεδρος Αλέξης Τσίπρας θορυβήθηκε. Δεν ήθελε με τίποτα να φτάσει το περιστατικό στα δικαστήρια. Επικοινώνησε λοιπόν με το φίλο του τον Μαδούρο και του ζήτησε να μεταθέσει τον πρέσβη, αλλά χωρίς να δοθεί έμφαση στη σεξιστική του βαναυσότητα. Ο λόγος; Σε γράμμα του προς τον Μαδούρο (δημοσιοποιήθηκε ολόκληρο), ο Τσίπρας τόνιζε ότι δεν έπρεπε να δημοσιοποιηθεί το πρόβλημα, για να μην το εκμεταλλευτούν «στο έπακρο τα συστημικά μέσα ενημέρωσης για να βλάψουν την Αριστερά τόσο στη Βενεζουέλα όσο και στην Ελλάδα». Είναι η Ελλάδα κράτος δικαίου; Για τα μάτια του κόσμου, ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικούσε «δικαιοσύνη». Από τους άλλους. Σε ό,τι τον αφορούσε, επέλεγε συγκάλυψη. 

Αυτό το σύστημα εξουσίας, αμέσως μετά τη σύλληψη του Μαδούρο από τον Τραμπ, θυμήθηκε το διεθνές δίκαιο. Και άρχισε να σκίζει τα ιμάτιά του για το διεθνές δίκαιο. 

***

Στις 3 Ιανουαρίου, ειδικό στρατιωτικό σώμα των ΗΠΑ εκτέλεσε με θαυμαστή αποτελεσματικότητα μια πολύ καλά σχεδιασμένη επιχείρηση. Στόχος, η απαγωγή του δικτάτορα της Βενεζουέλας, του Νικολάς Μαδούρο και της συζύγου του. Τύποις, δεν ήταν μια κίνηση πολιτικής ανατροπής ενός δικτάτορα και αντικατάστασής του. Ο Μαδούρο κατηγορείται από τις ΗΠΑ για σοβαρά εγκλήματα, μεταξύ άλλων μάλιστα για συνωμοσία που κρατά 25 χρόνια σχετική με ναρκωτικά και με τρομοκρατία και ακόμα για με συνωμοσία για την εισαγωγή στις ΗΠΑ κοκαΐνης. Αν το κατηγορητήριο δεν καταπέσει στο δικαστήριο, τον περιμένει πολυετής φυλάκιση. Η επιλογή της Ελβετίας να δεσμεύσει τους λογαριασμούς του εκεί ίσως είναι μια σοβαρή ένδειξη για τη σοβαρότητα των κατηγοριών που αντιμετωπίζει. 

Η σύλληψη του Μαδούρο, που άφησε ακέφαλο το αυταρχικό καθεστώς του, το οποίο θεμελιώνεται στη βία και στην περιφρόνηση της βούλησης των πολιτών, όπως αυτή εκφράστηκε στην τελευταία εκλογική αναμέτρηση τον Ιούλιο του 2024, τροφοδότησε πολλαπλές αντιδράσεις στον πλανήτη. Οι χώρες του δυτικού κόσμου, προφανώς, δεν έκλαψαν με την απομάκρυνση ενός πολιτικού που πολιτεύτηκε σε βάρος των συμφερόντων των πολιτών της χώρας του, εκτός των άλλων παραχαράσσοντας και την πολιτική τους βούληση. Άλλωστε οι ευρωπαϊκές χώρες στην πλειονότητά τους, και η Ελλάδα, δεν αναγνώριζαν την εξουσία Μαδούρο, λόγω της παραχάραξης εκ μέρους του του τελευταίου εκλογικού αποτελέσματος. 

Τα αισθήματα αυτά, στην Ελλάδα, δεν τα συμμερίζονται τα κόμματα της Αριστεράς. Το ΚΚΕ έβγαλε αμέσως στον δρόμο μερικές διμοιρίες διαδηλωτών σε έκτακτο πρόγραμμα επαναστατικής γυμναστικής, που περιλαμβάνει βάδην στην αμερικανική πρεσβεία και κάψιμο αμερικανικών σημαιών. Ο λόγος; Η παραβίαση του διεθνούς δικαίου από τους αμερικανούς ιμπεριαλιστές.

Το ΚΚΕ είναι ένα κόμμα στον κόσμο του. Δεν ενοχλήθηκε το 2024 από την περιφρόνηση του εκλογικού αποτελέσματος από τον Μαδούρο, που δεν το αποδέχτηκε η αντιπολίτευση, το αμφισβήτησε η Ευρωπαϊκή Ενωση και ο ΟΗΕ ζήτησε πλήρη διαφάνεια. Τώρα θυμήθηκαν το διεθνές δίκαιο – και μάλιστα ενώ έχουν ξεχάσει πόσες φορές το έχει παραβιάσει τα τελευταία 12 χρόνια, μετά την προσάρτηση της Κριμαίας το 2014 και την επίθεση κατά της Ουκρανίας το 2022 ο κατηγορούμενος για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας ρώσος πρόεδρος Πούτιν. Βεβαίως, το ΚΚΕ έχει κόσμο που δεν αναρωτιέται για τίποτα, οπότε μπορεί να τον χρησιμοποιεί για να πουλάει τρέλα: γι’ αυτό άλλωστε όταν εισέβαλε στην Ουκρανία η Ρωσία, οι του ΚΚΕ ξεκίνησαν πορεία από τη ρωσική πρεσβεία προς την αμερικανική! Δεν έχουν θέμα με τα εγκλήματα όσων συμβάλουν στο όνειρό τους, την κατάλυση της δημοκρατίας στον δυτικό κόσμο. Θυμούνται τις διεθνείς συμβάσεις και το δίκαιο μόνο όταν πειραχτεί κάποιος τύραννος – προχθές οι τρομοκράτες της Χαμάς, χθες ο Μαδούρο, αύριο οι μουλάδες του Ιράν. Θυμούνται, π.χ., το διεθνές δίκαιο που θεωρούν ότι παραβίασε ο Τραμπ, αλλά ξεχνούν το απλό δίκαιο της χώρας τους που συστηματικά παραβιάζεται με την παράνομη κατάληψη των δρόμων από συνδικαλιστές τους αγρότες.

Από κοντά τους ακολουθούν και οι διάφορες ομαδούλες που έχουν προκύψει από τη φυλλορροή του ΣΥΡΙΖΑ, συν ο πρώην αρχηγός Τσίπρας, το ριμπράντινγκ του οποίου είναι μια αποτυχημένη προφανώς προσπάθεια επανάληψης της πορείας του πριν το 2015. Αυτοί έχουν και προσωπική σχέση. Δεν ήταν μόνο ο μακρυχέρης πρέσβης, τη δραστηριότητα του οποίου προσπάθησε να κρύψει. Ήταν και οι αγκαλιές Τσίπρα με Μαδούρο. Ήταν και τα νταραβέρια των δύο ηγεσιών, με απεσταλμένο τον Νίκο Παππά (και με γκεστ σταρ τον περίφημο Αρτεμίου), όταν κανόνιζαν ανταλλαγή, πετρέλαιο έναντι κηπευτικών. Ήταν και η δήλωση συμπαράστασης στους Έλληνες που ψήφιζαν ΌΧΙ στο δημοψήφισμα Τσίπρα του 2015, όταν ο Μαδούρο τους ζητούσε να βγάλουν τη χώρα από το ΔΝΤ, έστω κι αν τρώνε ζωοτροφές, όπως έγινε όταν βγήκε η πατρίδα του από την επιτήρηση του ΔΝΤ. Δεν έχει διευκρινιστεί ό,τι τότε είχε καταγγελθεί, αν δηλαδή ο συγκεκριμένος πρέσβης είχε έλθει στην Ελλάδα με συγκεκριμένη αποστολή, «να ενισχυθούν οικονομικά οι διαδηλώσεις στην Ελλάδα και οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ευρώ και των προγραμμάτων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου». Πάντως, είναι αναμφισβήτητο ότι, τότε, η Βενεζουέλα είχε ενισχύσει οικονομικά το κόμμα Podemos της Ισπανίας, αδελφό κόμμα τότε του ΣΥΡΙΖΑ.

Όλοι αυτοί ανησυχούν για τη διεθνή νομιμότητα. Και επικρίνουν τον Μητσοτάκη γιατί, πρωθυπουργός ων, δεν συντονίζεται μαζί τους στην ευκολία της καταδίκης. Ξεχνώντας ότι μια κυβέρνηση δεν εκφράζεται σαν τους οργισμένους ινφλουένσερ του αντικαπιταλισμού. 

Κάτι που, δυστυχώς ακόμα μια φορά, το ξεχνάει και το ΠΑΣΟΚ, που συνεχίζει να συμπεριφέρεται ως μικρή αντιπολίτευση – και όχι ως δυνάμει δεύτερος πόλος εξουσίας. Πιθανόν, τους αρέσει αυτή η θέση. Η διαμαρτυρία και η γκρίνια δεν έχει ευθύνες.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News