Η δραστηριότητα των Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά την τελευταία διετία έχει παρατηρηθεί και περιγραφεί. Ούτε κρύβεται, ούτε θέλει και πολλή προσπάθεια για να ερμηνευτεί. Βασική και κυρίαρχη επιδίωξή τους είναι «να φύγει ο Μητσοτάκης». Για την ακρίβεια, να εμποδιστεί από το να κυβερνήσει ξανά.

Το πώς θα επιτευχθεί κάτι τέτοιο, έχει πολλές εκδοχές. Από το να δημιουργηθεί ένα κόμμα (Σαμαρά), που θα κόψει ένα κρίσιμο ποσοστό, μέχρι να ενεργοποιηθούν σενάρια άμεσης εφαρμογής, αφότου αυτός ο στόχος επιτευχθεί και να παραδοθεί το κόμμα (η ΝΔ) σε κάποιον άλλον, δηλαδή στον Νίκο Δένδια.

Αυτά τα σενάρια έχουν τις ευλογίες πολλών, εκδοτών, επιχειρηματιών, παραγόντων γενικώς ή όσων θεωρούν τους εαυτούς τους ως κάτι τέτοιο. Εχουν όμως μία απολύτως μηχανιστική και γραμμική δομή, που σπανίως ανταποκρίνεται στην πραγματική πολιτικο-κοινωνική συνθήκη. Και πάντως, μοιάζει να βασίζονται με έναν ακατανόητο τρόπο στην προϋπόθεση ότι ο Μητσοτάκης θα κάτσει με τα χέρια σταυρωμένα.

Η γραμμικότητα και η απλοϊκότητα όμως, συνυπάρχουν σε αυτά τα σενάρια με την παραδοξότητα.

Και αυτή εκδηλώνεται με την προσθήκη στην εικόνα του Βαγγέλη Βενιζέλου. Αν, όπως επιμένει, δεν συνυπάρχει και δεν εναρμονίζεται με τους Καραμανλή και Σαμαρά, είναι πλέον σαφές ότι κινείται παράλληλα με αυτούς και πάντως με κοινό στόχο.

Ο στόχος αυτός δεν κρύβεται πλέον και υπερβαίνει την ανησυχία για την θεσμική υγεία του πολιτεύματος ή την  διακυβερνησιμότητα της χώρας. Για όσους δηλαδή αναρωτιούνται «πού το πάει ο Βενιζέλος», η δική του απάντηση είναι σαφής. Την έδωσε κατά τη διάρκεια της συνέντευξής του στο ΣΚΑΪ (15/12), κατά σύμπτωση την επομένη ενός ακόμη δημοσιεύματος της «Καθημερινής» (και άλλων εντύπων) για την συνύπαρξη των τριών, ως «τρόικας της μη αυτοδυναμίας». Αυτοδυναμίας του Μητσοτάκη, εννοείται.

Οταν ρωτήθηκε λοιπόν ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ τι θα κάνει αν μετεκλογικά κληθεί από τα κόμματα, είπε: «Τα κόμματα εάν θεωρήσουν ότι πρέπει να απευθυνθούν σε άλλα πρόσωπα, τα πρόσωπα, μεταξύ αυτών και εγώ, δεν παριστάνω τώρα τον σεμνότυφο, θα κρίνουμε αν μπορούμε να προσφέρουμε κάτι.(…) Εάν υπάρχει εμπιστοσύνη, εάν υπάρχουν συσχετισμοί, αν υπάρχουν οι προϋποθέσεις, αλλά δεν θα έλεγε κανείς όχι σε μία παρόμοια περίσταση».

Για τη μορφή της επόμενης κυβέρνησης, ανέφερε:  «Πιστεύω ότι πρέπει να είναι κυβέρνηση συνεργασίας για λόγους διαφάνειας, δημοκρατικής αισθητικής, συμμετοχής και συν αντίληψης, νομιμοποίησης, γιατί δεν μπορεί η χώρα να πορεύεται συγκρουσιακά».

Ολα αυτά όμως, όπως και πολλά άλλα, εμπεριέχουν εξόφθαλμες αντιφάσεις.

Ενδεικτικά:

Ο Βαγγέλης Βενιζέλος λέει επίσης, εδώ και καιρό, ότι πηγαίνουμε σε εκλογές καταγραφής δυνάμεων και ότι δεν πιστεύει ότι η πρώτη κάλπη θα δώσει λύση στο κυβερνητικό πρόβλημα της χώρας.

Αφού όμως την ίδια στιγμή λέει ότι η καλύτερη λύση θα είναι μία κυβέρνηση συνεργασίας, γιατί δεν λέει και ότι αυτή θα πρέπει να γίνει αμέσως μετά τις πρώτες εκλογές και να ξεμπερδεύουμε;

Θα πρέπει επίσης υπό αυτό το πρίσμα να τεθεί και το ερώτημα, επειδή ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης αναφέρεται και στο επιτυχές εγχείρημα της συνεργασίας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ του 2012-2015, γιατί να μην επαναληφθεί αυτή και το 2027, με τη χώρα σε πολύ καλύτερη συνθήκη και θετικές προοπτικές; Ποια άλλη ρεαλιστική λύση κυβερνητικής συνεργασίας μπορεί να φαντάζεται;

Ομως ανάμεσα στις αντιφάσεις του πρώην προέδρου του ΠΑΣΟΚ, δεν μπορεί να μην επισημανθεί και ότι ενώ λέει ότι ο ίδιος δεν θα πολιτευθεί, δηλώνει πρόθυμος να συμμετάσχει σε μία κυβέρνηση, «αν κληθεί». Κάπου αρχίζει και αποκλίνει αυτή η προθυμία από την ανησυχία για την ποιότητα των θεσμών.

Πάντως,  αν στη σημερινή συγκυρία μπορεί (ή μάλλον οφείλει) κανείς να αναμένει τα πάντα, δεν μπορεί να μην προξενήσει εντύπωση η άποψη του Βαγγέλη Βενιζέλου για τον Αλέξη Τσίπρα.

Στον ΣΚΑΪ είπε τα εξής, αφότου ρωτήθηκε: «Συμπεραίνω πως ο κ. Τσίπρας αποφάσισε να επανέλθει στην ενεργό πολιτική και να διεκδικήσει ξανά την ψήφο του ελληνικού λαού. Θα κριθεί με βάση τα νέα δεδομένα. Δεν είδα να δίνει ιδιαίτερη έμφαση στο μέλλον και η αναδρομή και η παρελθοντολογία και η ιστορική αξιολόγηση έχει αυστηρές προϋποθέσεις, διότι χρειάζεται ειλικρινής αναστοχασμός και ανασύνθεση όλων των καταστάσεων για να μαθαίνουμε και να αποφεύγουμε την επανάληψη λαθών. Αλλά πολύ μεγάλη σημασία έχει και η αντίληψή μας για το μέλλον».

«Ο Τσίπρας με νέα δεδομένα»! Τέτοια επιείκεια δύσκολα θα περίμενε κανείς από τον Βαγγέλη Βενιζέλο.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News