Το σκέφτηκα τις προάλλες, καθώς έτριβα τις λεκάνες τουαλέτας στο σπίτι μας: να μια αεροβική άσκηση στο πνεύμα των ημερών. Δεν πληρώνεις γυμναστήριο κι επιπλέον καθαρίζεις –κυριολεκτικά- τις βρωμιές σου.

Λέω λεκάνες, επειδή έχουμε τρεις. Το σπίτι μας κατασκευάστηκε σε μια δεκαετία όπου οι άνθρωποι είχαν χρήματα, ή είχαν δάνεια. Τα υπνοδωμάτια ονομάζονταν en suite, ή master bedrooms, ανάλογα με τη γλώσσα που μάθαινε κανείς στη δεκαετία του 90. Άρα δύο υπνοδωμάτια, δύο μπάνια, συν το w.c. των ξένων, μάς κάνουν τρεις λεκάνες συνολικά.

Στο σπίτι μας δεν ξεπέσαμε τώρα με την κρίση- ανέκαθεν καθαρίζαμε λεκάνες. Θεωρούσαμε μικροαστική συνήθεια την καθαρίστρια. Ανήκουμε σε μια παράξενη μειοψηφία, κάτι σαν Ιαχωβάδες της μεσαίας τάξης: ούτε καθαρίστρια, ούτε τηλεόραση. Δεν είναι ειρωνικό να δουλεύεις για να συντηρείς καθαρίστρια και μπέιμπι σίτερ; Βέβαια σας μιλάει μια γυναίκα που έχει την πολυτέλεια να δουλεύει από το σπίτι. Οι συγγραφείς κλείνουν μια πόρτα (της τουαλέτας στην ανάγκη) και γράφουν. Μετά για να ξελαμπικάρουν μπορούν να πέσουν στα τέσσερα και να το ρίξουν στο τρίψιμο.

Έχω να πω όμως -με το χέρι στην καρδιά πια και όχι στη λεκάνη- ότι δεν υπάρχει πιο δίκαιο και ανακουφιστικό πράγμα από το να καθαρίζεις ό,τι λέρωσες. Το έχουμε ξεχάσει στην Αθήνα, γι αυτό πέφτουμε διαρκώς σε πατημένα σκατά σκύλων. Η βρωμιά ταιριάζει στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα (κλειστά μαγαζιά, ενοικιαστήρια παντού, ερήμωση) αλλά να μην την επικροτούμε κιόλας. Το “εγώ τα λέρωσα” είναι σχεδόν το αντίθετο του “μαζί τα φάγαμε”. Το αίσθημα προσωπικής ευθύνης μάς κρατάει σε επαφή με την αληθινή φύση των πραγμάτων (τη φθορά, την καταστροφή) αλλά και με όλα όσα έκαναν οι γονείς μας στη δεκαετία του 60. Οι περισσότερες μανάδες καθάριζαν τις τουαλέτες κι έβαφαν μόνες τους τα νύχια τους- ακόμη και τα μαλλιά τους. 

Ωστόσο, οικονομικά τουλάχιστον, η θεωρία μου μπάζει: αν κάνεις πεντικιούρ στο σπίτι, πώς θα ζήσει η πεντικιουρίστα; Η απάντηση είναι ότι κάθε εποχή δημιουργεί τους δικούς της οικονομικούς κανόνες. Συνεπώς η μανικιουρίστα θα αλλάξει δουλειά.

Πείτε μου δεν είναι διεστραμμένο να έχει οικιακή βοηθό όποιος ψωμοζεί; Ή να τρέχει στα γυμναστήρια; Βάλε μια φόρμα και τρέξε, χριστιανέ μου, αντί να μελαγχολείς που θα κόψεις το αερόμπικ. Αντε να καθαρίσεις καμιά λεκάνη. Για ηχητική υπόκρουση προτείνω την "Πρωινή Γυμναστική" του Οδυσσέα Ελύτη: "Στροφή της κεφαλής δεξιά: όλα είναι σκατά. Στροφή της κεφαλής αριστερά: όλα είναι σκατά".

*Η Αμάντα Μιχαλοπούλου είναι συγγραφέας.

 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News