…γελούσε. Ένα γέλιο αυθόρμητο, καθαρό, πηγαίο. Γελούσε και το πρόσωπό της, κόκκινο από την υπεραιμία που προκαλούσε το κρύο της Νέας Υόρκης, εκείνο το πρωί των Χριστουγέννων, έλαμπε. Γελούσαν τα μάτια της γιατί η χαρά ερχόταν και ανάβλυζε από μέσα της. Γελούσε η ψυχή της από τη λαχτάρα ότι ξεκινούσε κάτι από την αρχή. Ένα γέλιο γάργαρο, κρυστάλλινο, σαν το πρώτο νερό της Άνοιξης από τα χιόνια που αρχίζουν να λιώνουν. Αυτά τα χιόνια που κρατούσαν παγωμένη την ψυχή της μέχρι τώρα. Η ευτυχία ήταν εδώ, τώρα, στο χειροπιαστό παρόν. Σαν ξαφνικά στην έρημο της ζωή της να ανακάλυψε ένα πηγάδι.

Την κρατούσε από το χέρι και τα δάχτυλά τους ήταν μπλεγμένα σαν ένας γόρδιος δεσμός που κανείς δεν θα μπορούσε να λύσει και σε κανέναν δεν θα επέτρεπαν να κόψει. Το γέλιο της του έφτιαχνε τη διάθεση. Δεν χόρταινε να την κοιτά.

«Θεέ μου, να μπορώ συνέχεια να την κάνω να γελά» σκέφθηκε. Την τράβηξε κοντά του και κόλλησε τα χείλη του στα δικά της. Κάτω από τα βαριά ρούχα ένιωσε το σώμα της να σφίγγεται και να χαλαρώνει αμέσως μετά. Αφέθηκε στο φιλί του αγνοώντας τους περαστικούς, εκεί στη γωνία της Παρκ Άβενιου και 59ης οδού. Έμειναν έτσι αρκετά δευτερόλεπτα σαν δυο έφηβοι που ζουν σε ένα κόσμο χωρίς προσχήματα συμβάσεις και συμβιβασμούς. Που πιστεύουν ότι ο έρωτας είναι το πιο σημαντικό από όλα τα άλλα.

Ήθελε σαν τρελός να τρέξουν πίσω στο ξενοδοχείο. Να αγκαλιάσει το γυμνό κορμί της. Να το εξερευνήσει με όλες τις αισθήσεις. Να το θαυμάσει με τα μάτια του. Να το χαϊδεύει με τα χέρια του. Να το γευτεί με το στόμα του. Να απολαύσει τη μυρωδιά της. Και να ακούσει τα βογκητά της όταν θα γλιστράει μέσα της.

Συγκρατήθηκε. Ήξερε ότι θα έρθει κι αυτό. Στην ώρα του. Ήταν δική του. Ήταν μαζί, εκεί, στους δρόμους του Μανχάταν. Χωρίς καμιά αλυσίδα με μπάλα στα πόδια να τους βαραίνει. Να περπατούν ανέμελοι, αγκαλιασμένοι. Να φιλιούνται χωρίς ντροπή ενοχές η φόβο. Να χορεύουν στη μέση της Πέμπτης Λεωφόρου το βαλσάκι που ακουγόταν από Knickerbocker Clubαπεναντι από το Central Park, αδιαφορώντας για τα έκπληκτα ή συγκαταβατικά χαμόγελα των Νεοϋορκέζων.

Ήταν αργά το βράδυ όταν επέστρεψαν στο ξενοδοχείο.

– Θα κάνω ένα ντους, του είπε και χάθηκε μέσα στο μπάνιο. Δευτερόλεπτα μετά τυλιγμένη με το μπουρνούζι του ξενοδοχείου άνοιξε την πόρτα και πρόσθεσε.

– Δεν νομίζω ότι έχω διάθεση για να φαω έξω. Ας πάρουμε κάτι από το room service.

Έγειρε την πόρτα χωρίς να την κλείσει και σε λίγο ακούστηκε το ντους που έτρεχε ορμητικό.

Τη φαντάστηκε γυμνή με το νερό να τρέχει στο σώμα της. Ήταν ήδη γυμνός όταν τράβηξε την κουρτίνα της ντουζιέρας. Καμία έκπληξη στο πρόσωπό της. Μάλλον ένα χαμόγελο ικανοποίησης. Μπήκε μέσα και έφερε την κουρτίνα στη θέση της…

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News