Δείτε εδώ τις φωτογραφίες της Μαρίας Μαράκη.

Θα αρχίσω με μία αλήθεια. Ήθελα πολύ να πάω στα τηλεοπτικά βραβεία. Δεν με καλούνε συχνά σε κοσμικά γεγονότα. Είχα μεγάλη περιέργεια να ζήσω από μέσα μια λαμπερή εκδήλωση. Να πάρω λίγη χρυσόσκονη από τους εγχώριους σταρ.

Η βραδιά ξεκίνησε κι εγώ προσπαθούσα να κρατήσω την πλάτη μου ίσια. Η προοπτική της πρώτης μου τηλεοπτικής εμφάνισης με καμπούρα με άγχωνε. Η ώρα πέρναγε, η κούραση μεγάλωνε και είπα να σταματήσω την προσπάθεια και ν’ αρχίσω να παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου. Χρώματα, κοσμήματα, γυαλιστερά κοστούμια, προσποιητή προσοχή και προπάντων πολλές ίσιες πλάτες. Και στο κινητό μου να έρχονται σωρηδόν μηνύματα. «Είδες τον τάδε; Πώς είναι από κοντά;» «Η δείνα είναι τόσο ωραία όσο φαίνεται στην τηλεόραση;» «Πώς αισθάνεσαι ανάμεσα σε τόσους διάσημους;»

Αγαπητοί μου φίλοι, πρέπει να σας πληροφορήσω ότι δεν είδα διάσημους. Είδα ανθρώπους καταπιεσμένους. Υποχρεωμένους να χαμογελούν, να χαιρετούν, να συγχαίρουν. Ανθρώπους που ανυπομονούσαν να κάνουν ένα τσιγάρο, να βγάλουν τα στενά ρούχα, να ξεφορτωθούν το μακιγιάζ, να πετάξουν τα τακούνια τους. Κι όμως. Αν χρειαζόταν, την επόμενη μέρα κιόλας, θα το ξανακάνανε. Και γιατί να τους κατηγορήσει κανείς; Η δόξα μπορεί να είναι φευγαλέα, η ασημότητα όμως είναι παντοτινή, είχε πει ο Μέγας Ναπολέων. Ωστόσο αναρωτιέμαι. Αν αυτό που κάνουμε δεν έχει κάποιο σκοπό, αν δεν χρησιμεύει κάπου, η δόξα που προσφέρει δεν είναι μάταιη;

Και τελειώνω με ένα ψέμα. Αν με ξανακαλέσουν, δεν θα πάω.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News