Ο Κώστας είναι ποοοοοοοοολύ ευχάριστος τύπος. Θεσσαλονικιός ετών 39, πληθωρικός, αυτοσαρκάζεται, απολαμβάνει τον καφέ, τον καιρό, τους ήχους, τους ανθρώπους, τα ερεθίσματα, τη ζωή. Ο Κώστας είναι όπως ήμασταν εμείς κάποτε, διαθέτει αυτή τη σιγουριά και το κέφι που χάσαμε λόγω των συνθηκών που ζούμε. Λογικό: είναι ο Κώστας Χρηστίδης, ζει στο Λος Άντζελες, είναι συνθέτης κινηματογραφικής μουσικής και συνεργάζεται με πολύ “μεγάλους” του είδους. Στην Ελλάδα τον έφερε μια πρόσφατη δουλειά του, η μουσική που έγραψε για την ταινία “Αν” του Χριστόφορου Παπακαλιάτη.

Οι δουλειές του γίνονται για τα μεγαλύτερα κινηματογραφικά στούντιο του Χόλιγουντ. Sony Pictures, Columbia Pictures, Universal Pictures, Warner Bros κλπ. “Βγάζεις καλά λεφτά;” ρωτάει η Ελληνάρα (εγώ). “Βγάζω, αλλά στην Αμερική έχεις ασύλληπτα έξοδα με το καλημέρα σας. Εάν δεν πιαστείς για τα καλά να βγάζεις συνέχεια πολλά, απλώς ζεις καλά. Εξάλλου εγώ έχω πάρα πολλά έξοδα για μηχανήματα, software, hardware, μικρόφωνα, αυτά είναι πανάκριβα πράγματα”.

Άρχισε να μαθαίνει μουσική στα έξι του. Παιδάκι, σπούδαζε πιάνο και μελωδία κι όταν μεγάλωσε λίγο ξετρελάθηκε με τον κόσμο των soundtrack. Το πρώτο ήταν “Ο πόλεμος των άστρων”, ακολούθησαν “Οι δρόμοι της φωτιάς” του Βαγγέλη και μετά το “Ιντιάνα Τζόουνς”. Ανακάλυψε τον Τζον Γουίλιαμς, μεγαλύτερο συνθέτη του είδους. Στο Λύκειο είπε στους γονείς του να μην τον στέλνουν φροντιστήριο, να μην πετάν τα λεφτά τους. “Να τα δώσουμε προκαταβολή στο Ωδείο για ένα μάθημα κι αν γίνεται να με στείλετε στο εξωτερικό”, είπε. Πέρασε στο London College of Music, “ευτυχώς δεν είχε δίδακτρα. Κάθισα εκεί πέντε χρόνια, έκανα master's και μετά με δέχτηκαν στο Λος Άντζελες στο University of Southern California, έχει το καλύτερο scoring program για τηλεόραση και κινηματογράφο. Έμεινα ένα χρόνο μόνο, 25.000 δολάρια τα δίδακτρα, με τρομερές οικογενειακές θυσίες. Όμως, κάθε δυο βδομάδες ηχογραφούσαμε με ορχήστρα, 10 ή 20 όργανα! Γι αυτό είναι το καλύτερο πανεπιστήμιο”. Έμαθε άριστα να χτυπά cuts, να υπολογίζει τα foot, όλα με μαθηματικά. Μια φορά ηχογράφησαν με φουλ ορχήστρα, 90 άτομα. “Το καλύτερο όμως ήταν οι καθηγητές μας: Elmer Bernstein, ο συνθέτης του “Και οι 7 ήταν υπέροχοι”, Jerry Goldsmith, Leonard Roseman, είχαμε τον David Racksin που έχει γράψει μουσική για τον Charlie Chaplin. Ήταν θρύλοι, έλεγες δεν μπορεί, είμαι σε twilight zone! Κάθε Παρασκευή ο Racksin μας πήγαινε σε μια τεράστια αίθουσα, βλέπαμε κλασικές ταινίες και μετά μιλούσαμε για τη μουσική”.  

Εκεί ακριβώς γνώρισε τον Christopher Young, μεγάλο συνθέτη soundtracks και τον πήρε στο στούντιο μαζί του. Έχουν δουλέψει μαζί σε περισσότερες από 30 ταινίες μεσαίου και μεγάλου budget. Μου εξηγεί ότι όλοι οι μεγάλοι συνθέτες έχουν team, 3, 5, 8 ή και 10 άτομα προκειμένου να προλαβαίνουν να φτιάχνουν τα soundtracks. “Κάποιος πρέπει να ετοιμάζει τα demos, κάποιος να ενορχηστρώνει, χρειάζεται copyist, πολύς κόσμος, άλλοι μόνο στα electronics, άλλοι γράφουν τα cues”. Η πρώτη μεγάλη ταινία τους ήταν η “Διπλή παγίδα” με τον Sean Connery και την Catherine Zeta Jones. Ψάρι ο ίδιος τότε. Η ηχογράφηση θα γινόταν στο Λονδίνο κι επειδή ο Κώστας είχε μια δουλειά στην πόλη την εποχή εκείνη, ρώτησε τον Christopher  εάν μπορούσε να παρακολουθήσει τις ηχογραφήσεις. “Μου λέει: η Fox δεν μου πληρώνει βοηθό στο Λονδίνο. Έρχεσαι βοηθός; Τι θα λεγα, κάτσε να το σκεφτώ; Πήγα, είχα τρομερό άγχος, ηχογραφήσαμε σ' ένα εκπληκτικό στούντιο κι όταν γυρίσαμε μου ζήτησε να είμαι το δεξί του χέρι. Δουλέψαμε στο Hurricane, το Sweet November, στο Bandits…” Τον ανακρίνω κανονικά, τον βάζω να μου λέει λεπτομέρειες, να μου εξηγεί, σχολιάζουμε τα backstage, μου μιλάει για διάσημους που γνώρισε,  κουτσομπολεύουμε κανονικά όλο το Χόλιγουντ.

Κάνει παρέα με πολλούς Έλληνες που βρήκαν ή αναζητούν την τύχη τους στο Χόλιγουντ. Νία Βαρντάλος, Ρίτα Γουίλσον, Τομ Χανκς, ο Emmy Winner Νάσος Βακάλης που δουλεύει για την Dreamworks, o παραγωγός Ντέρυ Ντούγκας που έχει την εταιρεία παραγωγής 1821 μαζί με τον Πάρη Κασιδόκωστα, όλοι περνούν απ' την κουβέντα μας. Α, ναι, κι ο Αλέξης Γεωργούλης. “Για πες, βρε Κώστα, κάνει καριέρα ο Γεωργούλης στο Χόλιγουντ; Γιατί εδώ, ξέρεις, ο όρος διεθνής καριέρα προκαλεί γέλια”, λέω. “Άκου να σου πω. Το παλεύει. Εδώ και τέσσερα χρόνια το προσπαθεί στο κομμάτι της παραγωγής και να προωθήσει δικά του σενάρια. Απλά, θέλει χρόνο, κι ο Αλέξης τον αφιερώνει. Τι νομίζετε ότι είναι το Χόλιγουντ, έρχεσαι έξι μήνες και μετά λες δεν έκατσε; Ε, σε έξι μήνες, δεν κάθεται σε κανέναν. Έχεις μηδέν πιθανότητες, πώς να το κάνουμε δηλαδή;” 

Βρίσκει την Αμερική υπέροχο μέρος για να ζεις. Σχεδιάζει να μπει στο χώρο των τηλεοπτικών σειρών. Κάνει προσεκτικά βήματα και δουλεύει πολύ. “Το κυριότερο δεν είναι τι μουσική γράφεις. Είναι πόσο χρήμα κόβει η ταινία!” Το 2006 έγραψε τη μουσική για την ταινία “Έντουαρτ” της Αγγελικής Αντωνίου που πήρε Βραβείο Μουσικής στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Όχι ότι είχε κάποια εξαργύρωση το βραβείο, καθώς το “συνθέτης απ' το Χόλιγουντ” θεωρείται λίγο ακριβή πολυτέλεια. Ωστόσο, έχει πολλές επαφές εδώ στην Ελλάδα κι έχει κάνει πολλές συνεργασίες, όπως στο Pokerface με τον Χρήστο Δήμα. “Με την τεχνολογία, δεν υπάρχουν πλέον αποστάσεις. Δουλεύεις απ' οπουδήποτε για οπουδήποτε.”

Έτσι και με το “Αν” του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, όπου έφτασε μέσω του παραγωγού του Pokerface που είναι και παραγωγός του “Αν”. Ο Κώστας μίλησε με τον Χριστόφορο, τον μελέτησε και λίγο να δει τι είδους μουσική προτιμά, του έστειλε δείγματα δουλειάς του και σε λίγη ώρα είχε ήδη την απάντηση: “έλα στην Αθήνα να μιλήσουμε”. Πήγε στην Αθήνα. “Ο Χριστόφορος τρελαίνεται για strings και πιάνο. Τα βρήκαμε αμέσως. Πρέπει να σου πω ότι έχει εκπληκτική αισθητική στη μουσική. Ο κόσμος νομίζει ότι απλώς επιλέγει καλά τραγούδια. Δεν είναι έτσι, όμως. Έχει ένα απίστευτο ένστικτο το οποίο εγώ που είμαι μουσικός μπορώ να εκτιμήσω και να καταλάβω πόσο σωστά είναι τα edit που κάνει, χωρίς να έχει μουσική παιδεία, να αντιλαμβάνεται τις τονικότητες. Έχει αίσθηση της μουσικής συνέχειας κι αυτό με βοήθησε πολύ εμένα στη δουλειά μου. Είναι τελειομανής και τρομερός δουλευταράς! Θέλει να ξέρει τα πάντα για όλους τους τομείς μιας ταινίας. Έτσι πρέπει να είναι ένα σκηνοθέτης, είναι πάνω απ' το κεφάλι του καθενός, ωστόσο αφήνει και τον συνεργάτη να βγάλει αυτό που θέλει.”

Αν και το “Αν” έγινε με χαμηλό budget, “δεν είναι καθόλου φτηνιάρικη ταινία. Είναι ένα πολύ ωραίο, γρήγορο, συγκινητικό romantic drama. Έχει κι αρκετές αστείες στιγμές, σε αντίθεση με τις περισσότερες ελληνικές ταινίες που είναι είτε top γέλιο είτε top κλάμα.”

Από βλακεία μου, αντί να αφήσω τη συζήτηση να τελειώσει έτσι όμορφα, ρωτώ για την εικόνα της Ελλάδας στην Αμερική. “Αυτή τη στιγμή είμαστε ο περίγελως, δυστυχώς. Ή, μάλλον, τώρα έχει γυρίσει και στη λύπηση. Κάποτε μου έλεγαν θα μας καταστρέψετε και τους απαντούσα ότι αν είμαστε ικανοί εμείς να καταστρέψουμε την παγκόσμια οικονομία, ε, ΟΚ!  Αυτό που ξέρουν όμως τώρα οι απλοί άνθρωποι στο Λος Άντζελες, είναι ότι είμαστε μια διεφθαρμένη χώρα.  Την καλύτερη εικόνα, πάντως, η Ελλάδα την είχε μεταξύ 1998-2004 κι ήμουν πάρα πολύ χαρούμενο. Μετά, χάλασε πάλι.”

Μιλά για την αξιοκρατία. “Στην Αμερική υπάρχει αξιοκρατία όχι επειδή είναι αξία, αλλά επειδή έτσι μπορεί να κάνει κάποιος καλύτερα τη δουλειά του. Μου λεν εδώ διάφοροι ότι άμα δεν είσαι Εβραίος δεν πας μπροστά, ότι άμα είσαι Έλληνας δε σε θέλουν κλπ. Όχι, δεν είναι έτσι. Άμα είσαι καλός, σε θέλουν άσχετα με καταγωγή, θρήσκευμα, και πεποιθήσεις. Απ' τον καλό, θα επωφεληθούν όλοι…”

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News