Μια από τις μεγάλες αγάπες μου, σε αυτή τη ζωή, είναι και η μαγειρική. Από τα φοιτητικά μου κιόλας χρόνια, θυμάμαι ατέλειωτες ώρες στην κουζίνα και αμέτρητα τραπεζώματα σε φίλες, γκόμενους, γείτονες. Κατά γενική ομολογία, μαγειρεύω ωραία. Μάλιστα η ικανότητα μου αυτή, λειτούργησε πολλές φορές ως δόλωμα για τους υποψήφιους συντρόφους μου. Σε σχέση με τις «ανεπρόκοπες» συνομίληκες μου, ένα και μόνο δείπνο μου, έφτανε για να κερδίσω πόντους. Ώσπου ήρθε η ώρα του γάμου. Αχ! Αυτός ο γάμος! δεν σκοτώνει μόνο τον έρωτα για τον άντρα σου, σκοτώνει και τον έρωτα για τη μαγειρική!

Και εξηγούμαι. Στήνεις ένα εντυπωσιακό σκηνικό, με κεριά, απαλή μουσική, γκουρμέ πιάτα που θα αφήσουν το ερωτευμένο «θύμα» σου καταγοητευμένο για το πόσο ικανή είσαι… και η συνέχεια διαγράφεται άκρως γοητευτική: σκηνή από την ταινία «Ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυο φορές»: εκείνος ασυγκράτητος από τη γοητεία σου, πετάει τα πιάτα κάτω (πάει το σερβίτσιο της μαμάς), σε ξαπλώνει πάνω στο μοναστηριακό τραπέζι και σου κάνει έρωτα όλη νύχτα.

Και πάμε τώρα να μαγειρέψουμε για όλη την οικογένεια… Όσοι δεν έχετε παιδιά, μάλλον δεν έχετε καταλάβει. Θα προσπαθήσω να το περιγράψω: Αν είσαι λάτρης της γκουρμέ κουζίνας και της cool κουλτούρας, αρχίζεις αισιόδοξα με το μύθο Νο 1 : τα παιδιά όπως τα μάθεις είναι, θα τρώνε ότι και εμείς… Πολύ ωραίο για να είναι αληθινό.  Στην αρχή μάλιστα, αποφεύγεις τις περίπλοκες συνταγές, τα πολλά μπαχαρικά, και άλλα περίεργα… Μαγειρεύεις παραδοσιακά και υγιεινά.

Έρχεται η πρώτη μέρα του αρακά. Και ναι ναι… μπαλάκια είναι αυτά, πράσινα, μικρά, λαχταριστά. Ένα χαμόγελο διαγράφεται στα «αθώα προσωπάκια». μύθος Νο 2: «αθώα». Νομίζω δεν υπάρχει τίποτα το αθώο στα παιδικά μυαλά, ξέρουν με ακρίβεια ενηλίκου, πώς να σου σπάσουν τα νεύρα. Η θέα του αρακά λοιπόν, φωτίζει το μυαλουδάκι  τους με την εξής διαβολική ιδέα: «Ουάου, καινούριο παιχνιδάκι». Και τότε είναι που πέφτεις στα τέσσερα, όχι για το σεξ που λέγαμε, αλλά για τον πεζό λόγο να μαζέψεις από το πάτωμα αυτό που υποτίθεται ότι θα έτρωγαν τα αγγελούδια σου. Οκ κατάλαβα. Ξεκινάμε πόλεμο…Η ώρα του φαγητού γίνεται σκέτη μάχη. Φασολάκια, κολοκυθάκια, μαρούλι, αγγούρι, – τώρα που το σκέφτομαι όλα πράσινα είναι, τι ζόρι τραβάνε με τα πράσινα; –  ζαρζαβατικά, λαχανικά και φρούτα, είναι τα όπλα με τα οποία απειλεί η μαμά τα μανάρια της καθημερινά και η σθεναρή, μα πολύ σθεναρή αντίστασή τους, είναι το όπλο στα δικά τους χέρια.

΄Ωρα να καταρριφθεί πανηγυρικά και ο μύθος Νο 3: «Εγώ δεν θα γίνω ποτέ σαν τη μαμά μου». Κι όμως «Οh shit! I turned to my mother!». Φράσεις αηδιαστικές, που άκουγες μικρή και σήμαιναν επανάσταση, λέξεις απαγορευμένες από το λεξιλόγιο της femme fatale γυναίκας που νόμιζες ότι ήσουν, ξεπηδούν την ώρα, λίγο πριν την υστερία: «πιες αγάπη μου την πορτοκαλάδα σου, έχει βιταμίνες», «φάε το σπανάκι σου έχει σίδηρο, θα γίνεις δυνατός σαν  τον Ποπάυ» ώπα! αυτό είναι από άλλη εποχή. Και τότε είναι που τα παρατάς και προτιμάς αντί να τσακώνεσαι με τα παιδιά σου, να τσακωθείς με τη μαγειρική.

Το καθημερινό μενού αρχίζει να περιορίζεται, και καταλήγεις στα εξής πέντε «υπέεεεροχα» φαγητά: πατάτες τηγανιτές, μακαρόνια με κιμά, μπιφτέκια με ρύζι, κοτομπουκιές και παστίτσιο!
Κάτι ξέχασα, α ναι! Το μεγάλο παιδί της οικογένειας, τον σύζυγο, που με κοιτάζει ζητώντας απεγνωσμένα και πάλι πίσω τη γυναίκα που παντρεύτηκε…

 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News