Δεν καπνίζω αλλά θα ’θελα. Το γιατί δεν το κάνω είναι άλλη υπόθεση. Μου αρέσουν οι καπνιστές. Μ’ αρέσει το πώς πιάνουν το πακέτο και το ανοίγουν. Είναι ίσως η πιο συγκεκριμένη και αλάνθαστη κίνηση που ξέρω. Τα δάχτυλα πάνε μόνα τους. Συνήθεια είναι που δεν επιτρέπει παρεκκλίσεις, όπως το φρενάρισμα στο κόκκινο φανάρι. Ξέρεις πόσο πολύ ή πόσο λίγο πρέπει να πατήσεις το φρένο. Μ’ αρέσει το «τσαφ» του αναπτήρα, μα πιο πολύ εκείνο το μακρόσυρτο «τσαφ» του σπίρτου, με τη φλογίτσα που εξελίσσεται σε φλόγα… όπως έρωτας! Μ’ αρέσει έτσι όπως μυρίζουν τα δάχτυλα των καπνιστών. Μ’ αρέσει που ζαρώνουν τις κόγχες των ματιών τους στη τζούρα. Μ’ αρέσει η έντασηόταν κατεβάζουν τον καπνόεντός τους, σαν κάτι να εννοούν.Μ’ αρέσει έτσι όπως τσακίζουν το άδειο τους πακέτο. Αυτό το πακέτο με την «ευδαιμονία του άχρηστου».

Έψαξα και βρήκα εκείνα τα αγαπημένα μου τραγούδια, που όποτε τ’ ακούω, τα δάχτυλά μου σαν από μόνα τους αναζητούν τη μόνη εξάρτηση που μπορεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε δείκτη και μέσο για 1.5 λεπτό το πολύ.

• «Στο άδειο μου πακέτο…» , Φίλιππος Νικολάου, για την ατάκα: «εδώ που είμαι άσε με να μείνω»

• «Τσιγάρο ατέλειωτο», Σωκράτης Μάλαμας, για τη φωνή του.

• «Ένα τσιγάρο ζήτησα», Παντελής Θαλασσινός, για την αλήθεια: «ένα τσιγάρο ζήτησα, δεν ζήτησα παρέα»

• «Πρωινό τσιγάρο», Αρλέτα, για την παραδοχή: «…κι εγώ σε ζητάω σαν πρωινό τσιγάρο και σαν καφέ πικρό»

• «Τα τσιγάρα», Λιζέτα Καλημέρη, για την μόνιμη αγωνία: «… μα ποιος μου’ βαλε στο χέρι το τσιγάρο που κρατώ»

• Και τέλος το αγαπημένο μου «Είσαι το τσιγάρο που κρατώ», Αντώνης Βαρδής, γιατί…έτσι!

Δυσκολεύομαι με την απαγόρευση αν και κατανοώ ότι πρέπει. Βέβαια τώρα που το σκέφτομαι, ίσως είναι ευκαιρία να γίνει το τσιγάρο μια ακόμη «πολύ προσωπική» στιγμή, ε;

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News