Αγαπημένη μου Ρίκα

Κατ΄ αρχήν μας λείπεις εδώ στο protagon. Αλλά όλοι καταλαβαίνουμε ότι τρέχεις και δεν φτάνεις, εν όψει και της Γιουροβίζιον. Ξέρω ότι κατά βάθος θα είσαι διχασμένη ανάμεσα στο «Ωπα» και στο «Αμάν τι πάθαμε», αλλά να σου πω κάτι, μια φορά παίρνει κανείς στα χέρια του εθνική υπόθεση, οπότε γλέντα το.

Πολλοί, ίσως και συ, θα νομίζουν ότι κάνω πλάκα, ότι θα προσθέσω κι εγώ άλλη μια σκωπτική ματιά στα της Γιουροβίζιον. Πέρα από το ότι είναι σαν να κλέβεις εκκλησία, και αν εξαιρέσουμε ότι ο Αλκαίος δεν ήταν ποτέ η αδυναμία μου και το “Ώπα”μου φάνηκε τελείως για τα πανηγύρια… δεν θέλω να κάνω κριτική, ούτε να σαρκάσω, πόσο μάλλον να σε κατηγορήσω, που θα είστε μαζί με την Τζένη οι παρουσιάστριες του σόου.

Όχι Ρίκα μου και ξέρω ότι εσύ θα το καταλάβεις,. Θέλω να ομολογήσω ότι σε ζηλεύω. Και θέλω να το ομολογήσω δημοσίως. Θες γιατί από την αρχή συμπαθηθήκαμε αμοιβαία, θες γιατίσπουδάσαμε κι οι δύο θέατρο, θες γιατί είμαστε συνάδελφοι, θέλω να βγάλω το σαράκι που με τρώει χρόνια τώρα.

Εσύ Ρικάκι μου δηλώνεις ότι είσαι νούμερο, μεγάλη απελευθέρωση. Και γω το λέω, αλλά δεν με πιστεύουν. Στη σχολή στοθέατρο, με τάραξαν στις Μήδειες και στις Ηλέκτρες, και στο “Ω τάφε μου…” κ.λ.π.. Μάταια, προσπαθούσα να αποσπάσω κανέναν ελαφρύτερο ρόλο, λέγοντας “μα κατά βάθος είμαι κωμίκα”, όλοι με είχαν για τραγωδό, οπότε καταλαβαίνεις τι τραγωδία πέρασα. Με έφαγαν τα μακριά μαύρα φουστάνια και άντε στο …τσακίρ κέφι να μου έδιναν να κάνω την μάνα στο «Σπίτι της Μπερνάντα Αλμα»! Καταλαβαίνεις, εκεί που όλες έκαναν Ιουλιέττες, μέσα στα άσπρα, και άλλες αθάνατες ενζενύ του διεθνούς ρεπερτορίου, εγώ ένιωθα ότι με κυνηγάει «η κατάρα της σοβαρής» κι έπρεπε στη σκηνή να ζω ένα δράμα.

Αλλά και στη δημοσιογραφία, άστα Ρίκα μου,. Πάλι τα ίδια, Για κάποιο ανεξήγητο λόγο με αντιμετώπιζαν σαν να ήμουν κάτι μεταξύ Ρόζας Λούξεμπουργκ και θηλυκού Βέλτσου. Απορώ και εξίσταμαι.Για το πρώτο, το ότι δηλαδή με θεωρούσαν ντε φάκτο «αριστερο-αριστερή», τι να σου πω ούτε κομματικές περγαμηνές είχα ποτέ, ούτε πέρασα ποτέ από αριστερίστικα κόμματα και αποκόμματα (το μόνο που μου φάνηκε κομπλιμέντο, ήταν που κάποτε ο Φλωράκης μου είπε «εσύ είσαι αριστερή εκ γενετής»…αυτό μ άρεσε, να πω την αλήθεια!). Για το δεύτερο, περί κουλτούρας και «σοφιστικέ», είναι αλήθεια ότι έχω διαβάσει κάμποσο στη ζωή μου, αλλά ούτε συλλογή πτυχίων έχω κάνει, ούτε θεωρώ ότι το παν στη ζωή είναι η γνώση- μάλλον σημαντικότερη μου φαίνεται είναι η κατανόηση.

Το πιο σημαντικό Ρικάκι μου, είναι ότι εγώ είμαι γυναίκα του κεφιού, και δεν υπολογίζω, έτσι τον βρήκα τον καιρό, έτσι τον αρμενίζω,…. Θεωρώ τον χορό την μεγαλύτερη τέχνη και μ αρέσει να μην παίρνει κανείς τα πράγματα στα σοβαρά- γιατί είναι ασήκωτα- αλλά να λέει που και που «παιδιά, δεν θα ζήσουμε χίλια χρόνια, χαλαρώστε».

Σε ζηλεύω, λοιπόν, που κάνεις πρόβες τουαλέτες, που κάνεις δοκιμές πώς θα είναι το μαλλί, πώς θα τα πείτε νόστιμα με την Τζένη, πώς θα λάμψετε τη βραδιά στο Οσλο, που θα σας βλέπει όλη η Ελλάδα (μπορεί να είναι σε κρίση, αλλά θα το ρίξει έξω εκείνο το βράδυ,μην ακούς τι λένε (‘Ωπα και πάλι ώπα, και ξανά ώπα….)

Σου εύχομαι κάθε επιτυχία και συγνώμη τώρα που μ έπιασαν οι ζήλιες, αλλά δεν το έχω ομολογήσει τόσα χρόνια: Έλεος. Φτάνει πια το δράμα, θέλω να ανεβάσω κι εγώ κάτι του ελαφρού ρεπερτορίου, ένα μπουλβαράκι, μια επιθεώρηση, ένα μιούζικαλ…

Σε φιλώ. Χαιρετισμούς στην Τζένη

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News