Πρόλαβα τις παλιές Ελληνικές ταινίες την εποχή των, σχεδόν καθημερινών, τηλεοπτικών τους επαναλήψεων. Σε πολλές απ’ αυτές υπήρχε το στερεότυπο του δημοσίου υπαλλήλου των τρείς κι εξήντα. Παρουσιαζόταν σε μια κλίμακα από μίζερος έως αξιοπρεπής, πάντως οπωσδήποτε στερημένος. Αυτός πού αντάλλαξε την ασφάλεια όχι με το μέτρο αλλά με το μέτριο. Απωθητικό μοντέλο για κάθε υγειές νεανικό μυαλό. Παρ’ όλ’ αυτά, για λόγους πού τότε μας ήταν ακατανόητοι, αποτελούσε το όνειρο των γονιών μας για τους κανακάρηδες και τις θυγατέρες τους. Αυτή την κατάσταση, με τους γονείς να πιέζουν για ασφάλεια και με τα υγιέστερα κομμάτια της νεολαίας να ανθίστανται χάριν των ονείρων τους, ζούσαμε μέχρι πριν λίγο καιρό. Ξαφνικά, ο δημόσιος υπάλληλος έγινε ο μισητός προνομιούχος. Ο άνθρωπος με τους ζηλευτούς(!) μισθούς και συντάξεις, με προνόμια και παροχές.

 Ίσως όχι και τόσο ξαφνικά. Εδώ και πολλά χρόνια ακούμε για 2.000.000 δημοσίους στην Ελλάδα. Οι πιο μετριοπαθείς δεν συζητούσαν για κάτω από 1.500.000. Ακόμα και σήμερα πολλοί δεν γνωρίζουν πως πριν λίγους μήνες οι Ραγκούσης -Παπακωνσταντίνου  κάθισαν και τους μέτρησαν! Αποτέλεσμα; Ο αριθμός 768.009 παρακαλώ!

 Ε και; Σιγά μη πιαστούμε απ’ την αλήθεια των αριθμών. Το μένος εναντίον του δημόσιου τέρατος δεν καταλαγιάζει. Αντιθέτως τροφοδοτείται καθημερινά απ’ τις φωνές των οραματιστών της νέας εποχής. Δεν αφήνει λένε η σιδερόμπαλα του δημοσίου την ιδιωτική οικονομία τους να σύρει το καράβι στο πλούσιο και ευτυχισμένο αύριο. «Να απολυθούν πάραυτα 200.000» προτείνουν ορισμένοι. «Δεν αρκεί. Πρέπει να απολυθούν τουλάχιστον οι μισοί» αντιτείνουν οι πιο ψαγμένοι. Περιέργως δεν έχω ακούσει ποτέ από κανένα, πόσοι πρέπει να ΜΕΙΝΟΥΝ σ’ αυτό το έρμο το δημόσιο. Να μας πουν δηλαδή ότι σύμφωνα με το Χ μοντέλο σε μια χώρα 11.000.000 κατοίκων, για να λειτουργεί εύρυθμα το δημόσιο και να επιτελεί το έργο του, χρειάζονται τόσοι.  Ίσως γιατί θα μπαίναμε έτσι στον κόπο να σκεφτούμε αν αυτό το «τόσοι» είναι πράγματι σωστό και αναγκαστικά θα καταφεύγαμε πάλι στους καθόλου βολικούς αριθμούς. Για τους λίγους πού ενδιαφέρουν οι ενοχλητικές αλήθειες ορίστε συγκριτικός πίνακας του ΟΟΣΑ με το μέγεθος του δημόσιου τομέα ως ποσοστό του εργατικού δυναμικού: Αρκεί ένα κλίκ! Αυτό το κλικ δεν θα σας οδηγήσει σε άλλη σελίδα : Θα σας "κατεβάσει" ένα αρχείο κάτω αριστερά, που με ένα άλλο κλίκ επάνω του θα "ανοίξει", παρουσιάζοντας σας όλα τα στοιχεία αναλυτικά. 

Τι μας λέει;  Πρώτες Νορβηγία Σουηδία με σχεδόν 30%, τρίτη Γαλλία με 22%, τελευταία στους 26 η Ιαπωνία με 5 %. ΗΠΑ 11^ες με 14,1% και Ελλάδα12^η επίσης με 14,1% και κάτω από τον μέσο όρο των 26 του ΟΟΣΑ πού είναι 14,4%. (Δηλαδή τι; Δεν είναι πολλοί τελικά; Είμαι γραφικός και μόνο που το σκέφτηκα. Πιπέρι. Ντροπή μου)

 Όσο για το αν είναι υπερβολικά αμειβόμενοι τα επίσημα στοιχεία είναι σαφέστατα. (Και λίγοι και κακοπληρωμένοι; Μα εσύ δεν είσαι γραφικός αγόρι μου, είσαι επικίνδυνος !)

  Μια σοβαρή συζήτηση για το δημόσιο τομέα είναι δυσάρεστη και για άλλους λόγους. Πιθανόν οδηγούσε ορισμένους να σκεφτούν ποια είναι η αποστολή του και τι πρέπει οι πολίτες να απαιτούν απ αυτόν. Μπορεί να θυμόμασταν πώς δημόσιος υπάλληλος δεν είναι μόνο ο «μισητός» εφοριακός (υπάλληλος πολεοδομίας τελωνιακός, κλπ), αλλά και ο δάσκαλος στου οποίου τα χέρια εμπιστευόμαστε τα παιδιά μας κι αν τον θέλουμε κακοπληρωμένο και με περισσότερους μαθητές. Η νοσοκόμα που θα μας περιθάλψει την δύσκολη ώρα κι αν την θέλουμε κακοπληρωμένη και με περισσότερους ασθενείς, κλπ, κλπ, κλπ. Και τελικά ίσως ζητούσαμε ένα δημόσιο λειτουργικό, που να επιτελεί την αποστολή του, δηλαδή να  υπηρετεί εμάς, τους πολίτες, γρήγορα και αποτελεσματικά.

 Μα τι σκέψεις είναι αυτές; (Έχω καιρό να κάνω ρέκι και έχουν διαταραχθεί τα τσάκρα μου δεν εξηγείται). Κι αν σας πω πως είμαι ελεύθερος επαγγελματίας και άρα ταλαιπωρημένος απ’ το (κατά Δώνη) κράτος; Ίσως είναι γονιδιακό το πρόβλημα μου. Επικαλούμαι την προστασία μειονοτήτων και αναμένω την θεραπεία.

 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News