Είναι αρκετές μέρες τώρα που στο διαδίκτυο η τέχνη βλέπει να… σφάζονται παλικάρια στην ποδιά της. Η έμπνευση της Λένας Κιτσοπούλου να παρουσιάσει τον σύγχρονο Αθανάσιο Διάκο, σουβλατζή, κερατά και φονιά της ίδιας του της γυναίκας, έχει προκαλέσει – διόλου δύσκολο άλλωστε – έναν ακόμη «ιντερνετικό» εμφύλιο.

Είναι δεδομένο πως η τέχνη δεν έχει όρια, φραγμούς και σύνορα ή μήπως όχι; Πόσο ελεύθερη μπορεί να είναι η τέχνη; Απεριόριστα θα πει κάποιος. Μπορεί. Πόσο όμως μπορεί να παραποιεί υπαρκτά ιστορικά πρόσωπα; Καθόλου από τη μία, με σεβασμό από την άλλη και πιο πέρα οι υπέρμαχοι της απόλυτης ελευθερίας, που ίσως να αποτελεί και εκμετάλλευση της. Βαριά η ελευθερία της τέχνης. Τόσο που ίσως κάποιοι χάνουν το έλεγχο. Μπορεί και η Λένα Κιτσοπούλου να τον έχασε. Ίσως να τον έχασαν κι εκείνοι που ζήτησαν «την κεφαλήν της επί πίνακι».

Η παραποίηση ενός ιστορικού προσώπου, που αποτέλεσε «φάρο» της επανάστασης του 1821 ίσως να αποτελεί μια άστοχη έμπνευση. Όσο άστοχη είναι από την άλλη και η κατακραυγή στο πρόσωπο της δημιουργού. Η τέχνη είναι σαν την τηλεόραση. Αν σ’ αρέσει την παρακολουθείς, αλλιώς πάτα το κόκκινο κουμπάκι και θα στείλεις με τον τρόπο σου το μήνυμα. Ο Αθανάσιος Διάκος δεν περίμενε ένα θεατρικό έργο του 2012 για να βάλει την σφραγίδα του στην συνείδηση των Ελλήνων. Από την άλλη όμως, δεν περίμενε πως ένας Έλληνας ή μια Ελληνίδα, θα επέλεγε εκείνον ώστε να περάσει ένα μήνυμα… άραγε ποιο, παρουσιάζοντας τον ως παθολογικά άρρωστο, ζηλιάρη δολοφόνο της γυναίκας του. Βλέπετε εκείνος επέλεξε να πεθάνει μαρτυρικά υπερασπιζόμενος την πατρίδα του και τους συμπατριώτες του. Υπάρχουν πολλοί νέο-Έλληνες που θα μπορούσαν να δεχτούν το «φώτοσοπ» της δημιουργού, όντας προδότες των «πιστεύω» των συμπατριωτών τους. Ο Διάκος του σήμερα ίσως να ήταν εκείνος ο πολιτικός που θα επέλεγε να «σουβλιστεί» από την Τρόικα υπερασπιζόμενος τις συντάξεις και τους μισθούς των Ελλήνων. Ίσως να ήταν φύλακας στο μουσείο της Αρχαίας Ολυμπίας που θα επέλεγε να θυσιαστεί στην προσπάθεια να προστατέψει τα αρχαία. Ο Διάκος του σήμερα, στη συνείδηση του Έλληνα θα ενσάρκωνε εκείνον που θα επέλεγε να θυσιαστεί αντί να … «υποκλιθεί».

Η τέχνη είναι τέχνη. Δεν φιμώνεται. Απλά κριτικάρεις αυτό που βλέπεις. Η Λένα Κιτσοπούλου παρουσίασε το έργο της. Θα κριθεί, δεν θα κατακριθεί. 

Σε μια χώρα που πεθαίνει πολιτικά, πολιτιστικά, παιδαγωγικά, θρησκευτικά, ιστορικά, ίσως δούμε εμπνεύσεις τραβηγμένες από τα μαλλιά, όπως τον Καραϊσκάκη τραβεστί στη Συγγρού και τη Μπουμπουλίνα λεσβία mistress. Αλλά και έξαλλες αντιδράσεις το ίδιο τραβηγμένες με την έμπνευση του καλλιτέχνη. Το ίδιο υπερβολικές.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News