Μια φορά και ένα καιρό, όταν κάτι ακουγόταν με διαφορετικό τρόπο απ’ αυτόν που είχαμε συνηθίσει, λέγαμε «άλλα λόγια να αγαπιόμαστε». Τώρα, αντί να μιλήσουν ξεκάθαρα για απολύσεις στο δημόσιο, τις ονόμασαν «εργασιακή εφεδρεία»!

Γιατί; Τι φοβήθηκαν; Αφού έτσι κι αλλιώς μοιάζει να μην φοβούνται τίποτα. Τίποτα να μην τους σκιάζει. Ή μήπως όχι; Μήπως φοβούνται πως κάποιοι δεν έχουν πει την τελευταία λέξη. Μήπως ο λαός που ανέχεται τόσο ποδοπάτημα, ξαφνικά θυμηθεί πως αυτός είναι ο εντολέας και όλοι αυτοί που δρουν ερήμην του, υπογράφουν ερήμην του, αποφασίζουν και διατάζουν και κάνουν ότι του φανεί του λωλοστεφανή πάντα ερήμην του, είναι οι εντολοδόχοι, και αντί να υπομένει, οπλιστεί με ό,τι έχει ο καθένας και τους κάνει μια ωραία ανάμνηση; Και τους 300. Γιατί ουδείς αναμάρτητος. Γιατί κι αυτοί που παρίσταναν την αντιπολίτευση κι αυτοί που μια ζωή έπλεναν τα χέρια τους σαν άλλοι πόντιοι, εννοώ πιλάτοι, όλοι μα όλοι ήξεραν. Και το φαγοπότι στο οποίο επιδίδονταν κάποιοι απ’ αυτούς σε βάρος του λαού και τα κουκουλώματα που έκαναν, ακόμα κι αν δεν συμμετείχαν σε αυτά. Και τι μας νοιάζει αν τώρα βγαίνουν με τις φωνούλες τους, (ή αγριοφωνάρες άλλοτε), να πουν πως εκείνοι τα έλεγαν. Σε ποιόν τα είπαν; Στον φούρναρη; Γιατί εμείς δεν τα είχαμε ακούσει.

Αντί να δημοσιοποιήσουν ό,τι περουσιακό στοιχείο έχουν αυτοί που έκλεβαν απ’ το δημόσιο ταμείο και οι αντιπρόσωποι του λαού να πάψουν να αμείβονται με τις παχυλότατες βουλευτικές αποζημιώσεις, τολμούν να απολύουν κόσμο και από τους απολυμένους, τους άνεργους και τους συνταξιούχους να ζητάνε να πληρώσουν τους τζερεμέδες τους. Έτσι. Χωρίς φιλότιμο.

Πως το είπαν; Εργασιακή εφεδρεία; Μήπως ήρθε η ώρα να πάνε οι ίδιοι που το επινόησαν για εργασιακή εφεδρεία; Και ο λαός δεν θα το πει έτσι. Θα το πει όπως λέγεται στην πραγματικότητα: Α-ΠΟ-ΛΥ-ΣΗ. Ή όπως το έλεγε εκείνος ο παππούλης στην διαφήμιση: «να φύγετε! Να πάτε αλλού!».

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News