Θέμα: Πώς πέρασα στη σημερινή εκδρομή! Σήμερα ξυπνήσαμε πρωί για να πάμε μια μεγάλη εκδρομή: Στο Δάσος της Στροφυλιάς και στις λιμνοθάλασσες του Πρόκοπου και της Καλογριάς, που αποτελούν ένα μοναδικό παραθαλάσσιο οικοσύστημα, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για ολόκληρη τη Μεσόγειο. Είναι ένα από τα εθνικά μας πάρκα και προστατεύεται από διεθνείς συμβάσεις.

Στροφυλιά σημαίνει κουκουναριά: το θηλυκό πεύκο Pinus pinea. Ναι, αλλά εγώ τέτοια πεύκα δεν έχω ξαναδεί! Δηλαδή αιωνόβιες κουκουναριές, με ένα ιδιαίτερο φύλλωμα, σαν ομπρέλα, ή σαν να πέρασε μόλις κηπουρός και το κλάδεψε – πράγμα απίθανο αφού το ύψος τους ξεπερνάει τα 15-20 μέτρα. Χάρμα οφθαλμών, νομίζεις ότι βρέθηκες εκεί για να γυρίσεις ντοκιμαντέρ για το BBC.

Αμμοθίνες: μικροί σχηματισμοί χρυσής άμμου, το φυσικό αντιπλημμυρικό φράγμα του δάσους, στο οποίο φυτρώνουν, ανάμεσα σε άλλα φυτά και πανέμορφα κρινάκια. Εκεί βρίσκουν καταφύγιο τα πουλιά, καθώς το δάσος και οι λιμνοθάλασσες είναι ένας από τους βασικούς σταθμούς των αποδημητικών πουλιών – κι αν έρθεις Άνοιξη θα δεις και ερωδιούς, χελιδόνια και πολλά είδη που δεν έχεις ξαναδεί. Μα καλά, πώς έγιναν αυτές οι θίνες, αναρωτιέσαι. Από τον μαΐστρο που φυσάει σε μήκος από 10 μέτρα έως και 500 μέτρα στο εσωτερικό της παραλίας. Ευτυχώς έχω διαβασμένους ξεναγούς, που απαντάνε σε όλες τις απορίες.

Εισπνοή: Μυρωδιές από πεύκο, θυμάρι, κέδρο, αυτό τι είναι; Φασκόμηλο; Ναι και φασκόμηλο και πολλές άλλες που προκαλούν την αναίσθητη από την πόλη όσφρησή σου. Και χρώματα και εναλλαγή τοπίου: δάσος, θάλασσα, λιμνοθάλασσα, έλη, αμμοθίνες… Συνολική έκταση 22.000 στρέμματα και παραλιακή λωρίδα 1.250 μέτρων, στο βορειοδυτικότερο σημείο της Πελοποννήσου.

Πώς θα βγούμε από δω; Χωματόδρομοι που πρέπει να ξέρεις ποιον θα πάρεις και ποιον θα αφήσεις, δημιουργούν στιγμιαία αίσθηση πανικού, αλλά σε τέτοιο περιβάλλον δεν κρατάει πολύ. Άλλωστε σε οδηγεί κάπως και η θάλασσα, κυρίως η πολυσύχναστη παραλία της Καλογριάς. Ώρα για βουτιά και για να εμπεδώσουμε όσα είδαμε. Αλλά θα ξαναγυρίσουμε, ε;

Πικ νικ: μετά το μπάνιο, επιστροφή, αυτοσχέδιο τραπέζι στο χώμα, στρωματσάδα και μικρή μεσημεριανή σιέστα στη σκιά. Με μια λέξη: ευτυχία! Δύσκολο να δεις όλο αυτό το θαύμα της Φύσης, παρά μόνο ένα κομμάτι του, ικανό όμως να σε κάνει να νιώσεις σαν να πήγες μια βόλτα στον παράδεισο.

Υ.Γ.1: Ξέρω ότι η έκθεση είναι εκτός θέματος, σε σχέση με αυτά που ταλαιπωρούν την καθημερινότητά μας. Αλλά τον Αύγουστο όλοι δικαιούμαστε ένα διάλειμμα και μια ματιά σ΄αυτά που είναι αιωνόβια θαύματα και όχι άγχη της εποχής.

Υ.Γ.2: ευχαριστώ τους ξεναγούς μου, Φώτη και Μαρία. Χωρίς αυτούς ακόμη θα προσπαθούσα να βγω από το δάσος…

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News