Στάση εορταστική: Δεκαπενταύγουστος! Η κορύφωση του Καλοκαιριού, η μεγάλη γιορτή της Παναγίας, η αντίστροφη μέτρηση για την επιστροφή, η μέρα της Παναγιώτας, του Παναγιώτη και της Μαρίας. Χρόνια (μας) Πολλά! Με υγεία, ει δυνατόν με λίγη χάρη και χαρά.

Θαύματα, τραύματα, τάματα. Νησί της ημέρας η Τήνος και η γνωστή διαδρομή, με τα γόνατα ή με τα χέρια, από το λιμάνι στην Εκκλησία, όλων εκείνων που κάνουν τα τάματα, ζητώντας έλεος και λύση. Εύκολο όταν δεν έχεις φτάσει στην ύστατη απόγνωση να κρίνεις, δύσκολο όταν έχεις εξαντλήσει τα πάντα και στρέφεσαι ως μοναδική ελπίδα στο «η πίστη μετακινεί βουνά».

«Βόηθα, Παναγιά μου» και μη χειρότερα. Τελευταία το λέμε πάνω από 10 εκ. Έλληνες, άντρες, γυναίκες, γέροι, παιδιά, μέχρι και βρέφη θα το λένε σε λίγο, τόσο χρεωμένα που γεννιούνται. Δεν ξέρω αν μας ακούει η Παναγία, αλλά αν πιστέψουμε τις κατά καιρούς δηλώσεις του πρωθυπουργού και άλλων θεοσεβούμενων ή αθεόφοβων, έχουν την αποκλειστική επικοινωνία με τη Θεομήτορα, αλλά και με την υπόλοιπη Αγία Τριάδα. Και με την Αγία Τρόικα ταυτόχρονα, εννοείται…

15 Αυγούστου=άδειες πόλεις. Καθώς συνεχίζω το οδοιπορικό με τελικό προορισμό τα Γιάννενα, θυμάμαι την παλιά πια ταινία του Κωνσταντίνου Γιάνναρη «Δεκαπενταύγουστος», όπου τρία ζευγάρια -με μόνο κοινό ότι μένουν στην ίδια πολυκατοικία- φεύγουν αναζητώντας το καθένα ένα διαφορετικό θαύμα και μια φυγή από την πραγματικότητα. Μέσα από τα μάτια ενός 17χρονου διαρρήκτη που εισβάλει στα διαμερίσματα ανακαλύπτουμε μυστικά που ίσως οι ήρωες δεν έχουν ομολογήσει ούτε στον εαυτό τους. Πρόταση, αν δεν είδατε την ταινία, ένα dvd ταιριάζει με τον 15αύγουστο. Αν λείπετε, προσοχή: κλειδώστε καλά!

Αύγουστος, στο cd του αυτοκινήτου. Το τραγούδι, σε μουσική, στίχους και ερμηνεία Νίκου Παπάζογλου, με το οποίο κλάψαμε για έρωτες, πήγαμε «κι ας μας βγήκε σε κακό», ένα από τα πιο ερωτικά τραγούδια που παρά τα χρόνια που πέρασαν εξακολουθεί να μας αναστατώνει. Αν και μάλλον πρέπει να ακούσω κανένα κλαρίνο, κανέναν Πέτρο Λούκα Χαλκιά, αφού πλησιάζω τα Γιάννενα και οι κλήσεις στο κινητό αρχίζουν: «Φτάνεις; Έλα, σε περιμένουμε να φάμε!».

Τα εν οίκω μη εν δήμω, που λένε. Η ανταπόκριση θα συνεχιστεί στο «ρετούρ» αυτού του ταξιδιού. Χρόνια Πολλά ξανά, με υγεία και χαρά. Και με λεφτά (λέμε τώρα).

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News