Τι κοινό έχετε με το χαριτωμένο, αν και λαίμαργο, λαμπραντόρ σας; Πεινάτε και οι δύο διαρκώς και δεν μπορείτε να χάσετε εκείνα τα επιπλέον κιλά; Δεν φταίτε ούτε εσείς ούτε ο σκύλος. Φταίει η βιολογία, λένε οι επιστήμονες, που ανακάλυψαν ότι η τάση για υπερφαγία –και κατά συνέπεια η ροπή στην παχυσαρκία– οφείλεται σε ένα γονίδιο που εμφανίζεται τόσο στον άνθρωπο όσο και στον συγκεκριμένο τετράποδο φίλο του.

Οι βρετανοί ερευνητές, αναφέρει το BBC, διαπίστωσαν ότι κάποιες αλλαγές σε ένα συγκεκριμένο γονίδιο –ένα από τα δομικά στοιχεία του βιολογικού κώδικα που ρυθμίζει το πώς λειτουργεί το σώμα μας– μεταβάλλουν τα χημικά σήματα που ειδοποιούν τον εγκέφαλο ότι έχουμε φάει αρκετά.

Οι επιστήμονες θεωρούν ότι τα ευρήματά τους, τα οποία δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Science, είναι πολύ σημαντικά σχετικά με τον κίνδυνο παχυσαρκίας. «Μελετώντας τους σκύλους ανακαλύψαμε μια ενδιαφέρουσα νέα βιολογία» εξήγησε η επικεφαλής ερευνήτρια δρ Ελινορ Ράφαν, από το τμήμα Φυσιολογίας, Ανάπτυξης και Νευροεπιστήμης του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ.

«Αν έχετε υψηλό γενετικό κίνδυνο παχυσαρκίας είστε επιρρεπείς στο να πάρετε βάρος, εκτός κι αν καταβάλετε τεράστια προσπάθεια για να μη συμβεί αυτό. Και όσοι έχουν χαμηλό γενετικό κίνδυνο απλώς δεν χρειάζεται να εργάζονται τόσο σκληρά» εξήγησε.

Αυτή η βιολογική σύνδεση σκύλου-ανθρώπου προήλθε από τις παρατηρήσεις των ερευνητών σε 250 λαμπραντόρ. Η ομάδα, σύμφωνα με το BBC, αναζήτησε κομμάτια γενετικού κώδικα που ήταν κοινά στους υπέρβαρους σκύλους.

Κατέληξαν σε ένα συγκεκριμένο γονίδιο που ονομάζεται DENND1B, το οποίο συσχετίστηκε με υψηλότερη μάζα σώματος στα λαμπραντόρ. Και όταν έψαξαν σε μια βιβλιοθήκη γενετικών πληροφοριών για χιλιάδες άτομα ανακάλυψαν ότι το ίδιο γονίδιο συσχετίζεται με υψηλότερη μάζα σώματος και σε αυτά.

Η δρ Ράφαν πρόσθεσε ότι πριν από αυτή τη μελέτη της γενετικής των λαμπραντόρ «κανείς δεν υποψιαζόταν ότι το συγκεκριμένο γονίδιο είχε σχέση με την παχυσαρκία». Το γονίδιο παρεμβαίνει στην οδό σηματοδότησης του εγκεφάλου που βοηθά στη ρύθμιση της όρεξής μας. Η δρ Ράφαν εξήγησε: «Αλλάζει την προδιάθεση για αύξηση βάρους, επειδή τροποποιεί το σύστημα που εμπλέκεται στη ρύθμιση του πόσο πεινάμε και πόση ενέργεια καίμε».

Τα ευρήματα θα μπορούσαν να βοηθήσουν στη μελλοντική ανάπτυξη νέων φαρμάκων για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας. Ομως οι επιστήμονες λένε ότι αρχικά αυτό αποκαλύπτει το πόσο πιο σκληρά πρέπει να προσπαθήσουν άνθρωποι –και ιδιοκτήτες σκύλων– με αυτή τη γενετική προδιάθεση για να αντισταθμίσουν τις επιπτώσεις της.

Ενα άλλο μέλος της ερευνητικής ομάδας, η Αλις Μακ Κλέλαν, από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, πρόσθεσε ότι τα αποτελέσματα τόνισαν «τη σημασία των θεμελιωδών οδών του εγκεφάλου στον έλεγχο της όρεξης και του σωματικού βάρους». Η ανακάλυψη ενισχύει τη μελέτη και την κατανόηση αυτών των μονοπατιών και των βιολογικών κινητήριων δυνάμεων πίσω από την υπερκατανάλωση τροφής.

Μια ομάδα φαρμάκων για την απώλεια βάρους, που περιλαμβάνει το Ozempic, στοχεύει σε αυτές τις βιολογικές ιδιαιτερότητες. Τα φάρμακα αυτά, γράφει το BBC, έχουν γίνει πολύ δημοφιλή τα τελευταία χρόνια. «Αυτό που εντοπίσαμε εμείς είναι ένα διαφορετικό μονοπάτι από εκείνο στο οποίο στοχεύουν αυτά τα φάρμακα» εξήγησε η δρ Ράφαν.

«Ομως όλα αυτά εξηγούν ότι για το ίδιο κομμάτι της βιολογίας, που είναι ότι η ροπή προς την παχυσαρκία, το ζήτημα δεν είναι απλώς η δύναμη της θέλησης. Το ζήτημα είναι ότι κάποιοι είναι επιρρεπείς στην αύξηση του σωματικού βάρους επειδή έχουν γενετική προδιάθεση που αυξάνει την επιθυμία τους για φαγητό. Αυτό ισχύει τόσο για σκύλους όσο και για ανθρώπους: έχουν μια γενετική τάση να τρώνε υπερβολικά» καταλήγει.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News