Σας έχω ξαναμιλήσει για την καταγωγή της οικογένειάς μας από τη Στενήμαχο της Ανατολικής Ρωμυλίας, μια όμορφη κωμόπολη, με ποτάμι και φλαμουριές στις βόρειες πλαγιές της Ροδόπης, τότε μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τώρα της Βουλγαρίας. Η οικογένεια έφυγε κυνηγημένη το 1914 όταν ο πατέρας ήταν 40 ημερών, έτσι αυτός (και ο μικρός του αδελφός ο Σπύρος που γεννήθηκε στην Αθήνα) δεν γνώρισε ποτέ την περιοχή που όλη την ζωή του αποκαλούσε «πατρίδα».

«Αρμιά» λένε στη Βόρειο Ελλάδα το παστό λάχανο (ένα πιο ξινό και πιο τραγανό σάουερκράουτ) που αποτελεί, σ’ αυτά τα κρύα μέρη, το μόνο χειμωνιάτικο σαλατικό/λαχανικό. Λένε ότι με τη συντήρηση αυτή διατηρεί την διατροφική αξία του. Το εορταστικό Χριστουγεννιάτικο γεύμα στη Ροδόπη ήταν το χοιρινό μαγειρεμένο με αρμιά, κάτι μου μόνο ακουστά το είχαμε στο σπίτι μας όταν μεγάλωνα. Σε αντίθεση με το Χριστόψωμο η παράδοση αυτή δεν επέζησε στην οικογένεια, όπου τουλάχιστον εμείς τα παιδιά θεωρούσαμε κύρια γαστρονομική παράδοση της «πατρίδας» τα γλυκά, όπως η «ντομπουστόρτε» (Dobos Torte, του περίφημου Ούγγρου Chef Patissier Dobos) απ’ το βιεννέζικο ζαχαροπλαστείο που είχε ανοίξει ένας «πατριώτης» στην Αθήνα.

Πρέπει να ομολογήσω ότι ποτέ δεν είχα αισθανθεί την περιέργεια να δοκιμάσω το φαγητό αυτό (δυστυχώς είμαι από εκείνους τους κοιλιόδουλους μαγείρους που ενδιαφέρονται και έχουν κέφι να μαγειρέψουν μόνο ό,τι τους αρέσει ή θα τους άρεσε να τρώνε), Φανταζόμουνα χοντρά λιπαρά κομμάτια κρέατος να επιπλέουν σ’ ένα γκρίζο νεροζούμι που σκόρπιζε τη μυρωδιά βραστού λάχανου και βρεμένης φανέλας που είχα συνδέσει με εγγλέζικες πανσιόν της δεκαετίας του ’50… σας άνοιξα την όρεξη, ε; Κι όμως, παρακαλώ να συνεχίσετε το διάβασμα γιατί η ιστορία ετούτη έχει καλό τέλος.

Διαβάστε το πλήρες κείμενο εδώ,

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News