Η πρόσφατη συνέντευξη της ηγεσίας της Σούπερ Λίγκ κι οι δηλώσεις του Προέδρου της συγκέντρωσαν όπως αναμενόταν την προσοχή αθλητικού και πολιτικού τύπου, προσωπικώς, όμως, δεν με εξέπληξε ούτε το περιεχόμενο τους ούτε ασφαλώς ο ιδιότυπος τρόπος έκφρασής του.

Είναι ίδιον μεγάλης μερίδας ηγετών κάθε είδους κι απόχρωσης να ευλογούν τα γένια τους όταν τους δίνεται η ευκαιρία απολογισμού. Αν θυμηθούμε τοποθετήσεις κι ομιλίες, δηλώσεις κι ατάκες, εξομολογήσεις κι αφορισμούς της πολιτικής, κομματικής οικονομικής, συνδικαλιστικής, κοινωνικής, πνευματικής, εκπαιδευτικής, αθλητικής, ακτιβιστικής, στρατιωτικής, αθλητικής, καλλιτεχνικής κλπ ηγεσίας του τόπου θα διαπιστώσουμε, ότι έχουν πάντα την ίδια δομή και λογική, συνήθως κατά την εξής σειρά: 1) μεγαλόφωνη αναφορά στα επιτεύγματα επί των ημερών της, 2) ψιθυριστός κι επί τροχάδην εντοπισμός μερικών άλυτων (ακόμη) ζητημάτων, συνήθως κληρονομιά της προηγούμενης ηγεσίας, 3) επίθεση σε όσους ασκούν κριτική ή έχουν διαφωνίες ως προς την αξιολόγηση – ιεράρχηση κλπ κι αποκάλυψη του άθλιου στόχου τους: να υποσκάψουν την ενότητα ή το κύρος ή το ρυθμό παραγωγής  κοκ.

Εχουν συνηθίσει οι ηγέτες μας να εκφράζονται, λαμβάνοντας υπόψη μόνο ό,τι τους αρέσει, ανεβάζει την (συχνά πρόσκαιρη) αξία των επιτυχιών τους, διαφυλάσσει το μηχανισμό που τους στηρίζει, κι (άρα) διαιωνίζει την ηγεσία τους. Αυτό είναι «ακατανόητο» και καταδικαστέο για όσους βρίσκονται εκτός ηγεσίας και στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων μόνο για όσο διάστημα συμβαίνει αυτό. Μετά οι ρόλοι αλλάζουν. Όπως κι αυτοί που κάθε φορά πειθόμαστε. Όχι τόσο από την αξία και την ποιότητα των επιχειρημάτων, αλλά επειδή το έχουμε ανάγκη.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News