Από τα Χριστούγεννα περίμενα τον Βυσσινόκηπο. Από τη στιγμή που έμαθα πως θα σκηνοθετήσει ο Καραθάνος, έβαλα τα καλά μου και περίμενα. Και να 'μαι, Πέμπτη βράδυ στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, ανάμεσα σε ψαγμένες καλοντυμένες κυρίες και μια χαρούμενη νεολαία με τάση προς τον χιπστερισμό. Ένα κοινό που δεν συναντάς εύκολα σε εμπορικές παραστάσεις. Στο φουαγιέ ο Μ. Βουτσινάς, η Α. Μουτούση, ο Λ. Γεωργακόπουλος, ο Τ. Χαλκιάς. Δίπλα μου ο γκουρού των φανατικών της απόλαυσης με εισιτήριο των 28 ευρώ. Στην αίθουσα ρώσικο κλίμα χάρη στον κλιματισμό. Στο πρόγραμμα διαβάζω πως ο Στανισλάφσκι είπε στον Τσέχωφ πως έβαλε τα κλάματα όταν διάβασε το έργο. Μα γιατί, ρώτησε ο συγγραφέας: το έργο μου είναι κωμωδία!

Ανοίγει η αυλαία και πετάω τη σκούφια μου από χαρά. Μα είμαι σίγουρη πως η παράσταση θα είναι αριστούργημα κι όσοι φίλοι μου την είδαν και φρίκαραν μάλλον ήταν σε κακό mood! Στο τέταρτο αρχίσω να υποψιάζομαι πως κάτι δεν εξελίσσεται καλά. Ο Αλευράς μιλάει σαν την Πόλυ Πάνου. Η Χατζηπασχάλη σαν τον Καραθάνο. Η Φωτοπούλου σαν να 'χει πιει. Στη μισή ώρα αρχίζω και ανησυχώ με τη διανομή. Η Άνια είναι μεγαλύτερη από τη μάνα της. Ο Φιρς είναι ένα κορίτσι γύρω στα 20. Η Κιτσοπούλου παίζει μόνη της μια δική της παράσταση μέσα στην παράσταση. Οι ηθοποιοί μιλάνε και κινούνται  σαν να τους έχει χορογραφήσει ο Ρήγος. Πορτοκαλόφλουδες πάνε κι έρχονται στα κεφάλια τους. Βυσσινόκηπος πουθενά. Τσέχωφ απών. Κάθε τόσο ακούγεται ένα ηχογραφημένο μήνυμα σε τηλεφωνητή. Νομίζω πως ο Λούλης θα μπερδευτεί και θα παίξει τον Άμλετ του Χουβαρδά. Τώρα καταλαβαίνω γιατί κάποιοι φεύγουν στη μέση της παράστασης. Θέλω να φύγω κι εγώ, αλλά είμαι σίγουρη πως κάτι θα γίνει και θα ανατραπούν όλα. Όλο αυτό το χάος με τους Μίκυ Μάους να μπαινοβγαίνουν θα αποκαλύψει κάτι μεγαλειώδες. Κι αυτό γιατί είμαι σίγουρη πως ο Καραθάνος αποκλείεται να κάνει λάθος. Ο ίδιος άλλωστε παίζει κανονικά. Ο μόνος. 

Μόλις άρχισε ο πρασοπόλεμος, για να ακολουθήσει ο μαξιλαροπόλεμος, βεβαιώθηκα. Η παράσταση που έχει σκηνοθετήσει δεν είναι Τσέχωφ. Στην ουσία δεν είναι τίποτα. Αυτοσχεδιασμοί και συμβολισμοί που εγώ δεν καταλαβαίνω καθόλου. Δεν είμαι σκηνοθέτης, δεν είμαι κριτικός, δεν αναγνωρίζω τους υπαινιγμούς.

Όχι δεν πήγα να δω Τσέχωφ. Πήγα να δω τον Τσέχωφ του Καραθάνου που με τη Γκόλφω άλλαξε το σύγχρονο ελληνικό θέατρο. Και μας βοήθησε να ξεμπερδέψουμε το κουβάρι της μοντερνιάς. Υποκλίθηκα στην ευφυΐα και το ταλέντο του να παρουσιάσει το παραδοσιακό με τον πιο απλό τρόπο που θα μπορούσε κανείς να φανταστεί και να μας δείξει ένα καινούργιο θέατρο με λίγα μέσα και πολλή αγάπη.

Φαντάζομαι πως δεν είναι εύκολο να ξεπεράσει κανείς τον εαυτό του. Οι ιδιοφυείς είναι ικανοί για το καλύτερο και το χειρότερο. Αν το θέατρο αντανακλά την πραγματικότητα, ίσως αυτή η παράσταση, αυτός ο Βυσσινόκηπος, να είναι όσα ζούμε και είναι αδύνατο να περιγράψουμε, πόσο μάλλον να κατανοήσουμε. Με αυτή τη λογική αξίζουν συγχαρητήρια στον Καραθάνο, γιατί -αν μη τι άλλο- ανέβασε στη σκηνή ένα έργο απόλυτα δυσβάσταχτο. Κρίμα.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News