Παίρνοντας αφορμή και από το κομμάτι τουΤάσου Τέλλογλουδεν αντέχω να μη σας εκφράσω τις δικές μου, ημι-δημοσιογραφικές παρατηρήσεις.

 

Παρακολουθώντας το χλιαρό και χωρίς καθόλου νεύρο διάγγελμα –διότι αυτό ήταν ουσιαστικά— του ΓΑΠ, με φόντο το υπέροχο Καστελόριζο, και εγώ και ο Κώστας, ο άντρας μου, μείναμε με το στόμα ανοιχτό. Άραγε πώς το είδε ο πρωθυπουργός και επανέλαβε, χωρίς καθόλου συγκίνηση ή πάθος, αυτά τα ίδια που για μέρες μας μισο-λένε για Ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, κερδοσκόπους κλπ. χωρίς καμιά φανερή αποφασιστικότητα, αποφεύγοντας τα ξεκάθαρα λόγια, και με ύφος σχεδόν νυσταγμένο, μπροστά σε κείνη την απίστευτα ελκυστική γαλάζια θάλασσα και τα νησιώτικα σπίτια που κράτησαν, και περιέργως δεν έγιναν rooms, Bar και Greek Art. Πρώτη μου σκέψη ήταν πως ίσως να το έκανε επίτηδες, για να κάνει τη Μέρκελ και τους άλλους Ευρωπαίους να ζηλέψουν, αντικρίζοντας τέτοια ομορφιά, έστω και χρεωκοπημένη, και να τους κάνουν να αγοράσουν τώρα αμέσως εισιτήρια να έρθουν για διακοπές….

Όμως, μετά σκεφτήκαμε με τον Κώστα πως το τελείως ξεκούδουνο αυτό «διάγγελμα» απευθυνόταν στους Ελληνες, και τότε καταλάβαμε για μια ακόμα φορά, πόσο η Κυβέρνηση και ο ΓΑΠ δεν έχουν την παραμικρή ιδέα, ούτε και μοιάζει να ανησυχούν για το πώς θα πείσουν και θα εμπνεύσουν εμάς τους ντόπιους. Πώς θα μας κάνουν να καταλάβουμε για τί ακριβώς μιλάνε, ποιές είναι οι εξής ΜΙΑ επιλογή μας, στην ουσία, δηλαδή, να μας αναλύσουν, ξεκάθαρα και χωρίς περιστροφές το κλασικό ρητό ‘beggars have no choice’ (οι ζητιάνοι δεν έχουν επιλογές)!

Αναρωτιέμαι, γιατί από την κυβέρνηση δε σκέφτηκαν να αναθέσουν στον Ανδρέα Λοβέρδο να μιλήσει στο Έθνος. Ο άνθρωπος έχει έμφυτη ζεστή παρουσία, έχει πάθος, δεν τα μασάει, και νομίζω πως είναι ο πιο κατάλληλος να εξηγήσει και να εμπνεύσει. Δυστυχώς, ο πρωθυπουργός μας μπορεί να παίρνει σωστές αποφάσεις και να οργανώνει τα πράγματα (αυτό ελπίζουμε, τουλάχιστον), αλλά δεν τα λέει –για να χρησιμοποιήσω τη θεατρική έκφραση. Του λείπει τελείως το χάρισμα να μας εμπνέει και να μας πείθει. Από δώ και πέρα, όπως έγραψε και ο Τέλλογλου, αυτά που ξέραμε τελείωσαν, και θα πρέπει ο καθένας από μας να καταλάβει ότι είναι ανάγκη να ανασκουμπωθεί και να τραβήξει κουπί μέχρι να ματώσουν τα χέρια του, αλλιώς θα βουλιάξουμε όλοι μαζί σούμπιντο –για να χρησιμοποιήσουμε και του πρωθυπουργού το τσιτάτο.

Αλλά είναι ανάγκη να ακούσουμε κάποιον που θα μας πείσει ότι ναι μεν συμπάσχει με μάς, αλλά η αλήθεια είναι πως δεν έχουμε άλλη επιλογή!

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News