«Η Σοβιετική Ενωση πάσχιζε για περισσότερα από 40 χρόνια να πετύχει αυτό που μόλις προσφέρθηκε στο πιάτο στον Βλαντίμιρ Πούτιν», γράφει σε ανάλυσή του στη βρετανική Telegraph o Ντέιβιντ Μπλερ, επικεφαλής σχολιαστής των διεθνών εξελίξεων. Αναφέρεται, προφανώς, στον πρωταρχικό στόχο του Κρεμλίνου καθ’ όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, ο οποίος ήταν η διάσπαση της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, μέσω της στροφής των Αμερικανών κατά των Ευρωπαίων και αντιστρόφως.

Κάθε κρίση γύρω από την ασφάλεια του Δυτικού Βερολίνου -από το σοβιετικό τελεσίγραφο του 1958 για αποχώρηση της Δύσης από την πόλη έως την ανέγερση του Τείχους το 1961- αποσκοπούσε στο να προκαλέσει ρήγματα στο ΝΑΤΟ, με τον Βρετανό να θυμίζει σχετικά πως το 1959 ο τότε σοβιετικός ηγέτης, Νικίτα Χρουστσόφ, φέρεται ότι είχε πει: «το Βερολίνο είναι οι όρχεις της Δύσης. Κάθε φορά που θέλω να κάνω τη Δύση να στριγγλίσει, πιέζω το Βερολίνο».

Ο διάδοχός του, Λεονίντ Μπρέζνιεφ, εγκατέστησε μια νέα γενιά βαλλιστικών πυραύλων με πυρηνικές κεφαλές στα κράτη – δορυφόρους της Μόσχας στην Κεντρική Ευρώπη, με μοναδικό σκοπό να διχάσει τη Δύση ως προς τον τρόπο αντίδρασής της. Ομως οι όποιες προσπάθειες ανά τα χρόνια απέτυχαν, καθώς ΗΠΑ και Ευρώπη γνώριζαν ακριβώς τι επιδίωκαν οι Σοβιετικοί και, παρά τις διαφωνίες και τις προστριβές, οι σύμμαχοι δεν προσέφεραν ποτέ στο Κρεμλίνο την ικανοποίηση να τους δει να διασπώνται. Αλλά σήμερα, δεκαετίες μετά από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, ο Βλαντίμιρ Πούτιν, μπορεί, επιτέλους -χάρη στον Ντόναλντ Τραμπ-να απολαύσει ακριβώς αυτό το θέαμα.

Ο ρώσος πρόεδρος πέρασε 25 χρόνια, επιδιώκοντας ό,τι και οι σοβιετικοί προκάτοχοί του: να διχάσει τη Δύση. Πριν εισβάλει στην Ουκρανία, είχε επανειλημμένα καταγγείλει ότι το ΝΑΤΟ επιχειρούσε να «περικυκλώσει» και να «τρομοκρατήσει» τη Ρωσία, «λες και η ίδια η ύπαρξη της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας αποτελούσε απειλή για την παγκόσμια ειρήνη και λες και το γεγονός ότι κυρίαρχα κράτη επέλεγαν να ενταχθούν στις τάξεις της δικαιολογούσε με κάποιον τρόπο την επιθετικότητά του», όπως γράφει ο σχολιαστής της Telegraph. «Τώρα, ξαφνικά, το ρήγμα που ο Πούτιν πάντα ονειρευόταν ανοίγει μπροστά στα μάτια του».

Γιατί ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών όχι μόνο απαιτεί να του εκχωρηθεί μέρος της εδαφικής κυριαρχίας της Δανίας, δηλαδή ενός συμμάχου στο ΝΑΤΟ, αλλά απειλεί να χρησιμοποιήσει ακόμη και βία για να πετύχει τον στόχο του. Μάλιστα το Σάββατο ο Τραμπ κλιμάκωσε εσκεμμένα την αντιπαράθεση, αποφασίζοντας την επιβολή τιμωρητικών δασμών σε βάρος τουλάχιστον οκτώ συμμάχων, περιλαμβανομένης της Βρετανίας, επειδή «τόλμησαν» να επισημάνουν το αυτονόητο: πως το καθεστώς της Γροιλανδίας αφορά αποκλειστικά τους κατοίκους του νησιού και την κυβέρνηση της Δανίας. Και τη Δευτέρα έκανε ακόμη ένα -σουρεαλιστικό βήμα, στέλνοντας ένα απειλητικό μήνυμα σε έναν άλλο σύμμαχο, τη Νορβηγία.

Το μήνυμα εστάλη στον νορβηγό πρωθυπουργό, Γιόνας Γκαρ Στέρε, στον οποίο ο Τραμπ ανέφερε ότι από τη στιγμή που του αρνήθηκαν το Νομπέλ Ειρήνης, «δεν αισθάνεται πλέον την υποχρέωση να σκέφτεται αποκλειστικά την ειρήνη, αν και αυτή θα παραμείνει πρωταρχικό μέλημα»… Πρόσθεσε, δε, ότι η Δανία δεν έχει κανένα «δικαίωμα ιδιοκτησίας» επί της Γροιλανδίας και ότι ο «πλήρης και ολοκληρωτικός έλεγχος» του νησιού από την Αμερική είναι απαραίτητος για την παγκόσμια ασφάλεια.

Αντιμέτωπη με την απειλή επιπρόσθετων δασμών και τις διαρκείς εκβιαστικές τακτικές του Τραμπ, η ΕΕ ετοιμάζεται να απαντήσει, ενεργοποιώντας ακόμη και τον ευρωπαϊκό μηχανισμό αποτροπής μέσων εξαναγκασμού (Αnti-Coercion Instrument-ACI), το λεγόμενο «εμπορικό μπαζούκα», προκειμένου να επιβάλει δασμούς άνω των 90 δισ. ευρώ στις αμερικανικές εξαγωγές.

«Αυτό το έκτακτο μέτρο, το οποίο δεν έχει εφαρμοστεί ποτέ στο παρελθόν, είναι πολύ πιθανό να χρησιμοποιηθεί όχι εναντίον της Κίνας ή κάποιου άλλου αντιπάλου, αλλά εναντίον της υπερδύναμης που εγγυάται την ασφάλεια της Ευρώπης εδώ και σχεδόν 80 χρόνια», σημειώνει ο Ντέιβιντ Μπλερ. «Τα προαναγγελθέντα [πιθανά] αντίποινα της ΕΕ δείχνουν ότι οι δύο πλευρές καταβάλλουν πλέον κάθε δυνατή προσπάθεια για να βλάψουν η μία την άλλη», προσθέτει.

Οσο για τον Πούτιν, «μπορεί μόνο να καθίσει και να απολαύσει το θέαμα. [Γιατί] ακόμα και εάν αυτή η διαμάχη τελικά επιλυθεί με κάποια μορφή διευθέτησης μεταξύ Αμερικής και Ευρώπης για το μέλλον της Γροιλανδίας -παρά τον θόρυβο και την οργή, αυτό παραμένει το πιο πιθανό σενάριο- ποιος θα εμπιστευτεί ποτέ ξανά τις Ηνωμένες Πολιτείες ότι θα τιμούν την υποχρέωσή τους στο ΝΑΤΟ να υπερασπίζονται τους Ευρωπαίους συμμάχους τους;», διερωτάται ο βρετανός δημοσιογράφος.

«Οι συμμαχίες αντέχουν επειδή οικοδομούνται πάνω στον σεβασμό και τη συνεργασία, όχι στην πίεση. Η χρήση δασμών εναντίον συμμάχων είναι εντελώς εσφαλμένη», δήλωσε τη Δευτέρα από την Ντάουνινγκ Στριτ ο βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ.

«Ασκώντας ασφυκτική πίεση στους φίλους του – απροκάλυπτα και θορυβωδώς – ο Τραμπ υπονόμευσε εκ βάθρων τη Βορειοατλαντική Συμμαχία. Οι Σοβιετικοί ηγέτες γνώριζαν ανέκαθεν ότι εάν εισέβαλαν σε οποιονδήποτε σύμμαχο του ΝΑΤΟ, θα κατέληγαν σε πόλεμο με την Αμερική, έναν πόλεμο που δεν θα μπορούσαν να κέρδιζαν. Η ίδια η ειρήνη βασιζόταν σε αυτή την πεποίθηση. Γιατί ο Πούτιν να το πιστεύει αυτό τώρα;», συνεχίζει να διερωτάται ο Ντέιβιντ Μπλερ.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News