Καλημέρα!

Χρόνια Πολλά κορίτσια.

Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, σήμερα, από το 1911. Αφορμή, η απεργία των εργατριών στη Νέα Υόρκη στις 8 Μαρτίου του 1857 που βγήκαν ντυμένες στα άσπρα και ζητώντας ίση αμοιβή με τους άντρες. Η συγκέντρωση πνίγηκε στο αίμα, αλλά ο δρόμος άνοιξε…

Στο protagon έπεσε μια ιδέα να γράψουν τα αγόρια κάτι για τη θηλυκή τους πλευρά. Δεν ξέρω τι θα κάνουν, ελπίζω όχι αναλύσεις -τύπου «της γυναίκας η ψυχή είναι μια άβυσσος»- που είναι! Λέω αγόρια και κορίτσια, γιατί έχω μια υποψία ότι κατά βάθος συνεχίζεται εκείνο το αινιγματικό παιχνίδι που ξεκινήσαμε παιδάκια, κάνοντας τους γιατρούς και άλλα «αθώα» πειράματα… Κι όσο κι αν το απομυθοποιούμε, παραμένει αινιγματικό…

Απελευθερωμένη, καριερίστα, άνεργη, στη Δύση… με μπούρκα, με κλειτοριδεκτομή, με θάνατο δια λιθοβολισμού, στις υπανάπτυκτες χώρες… γυναίκα ή νυμφίδιο, επαναστάτρια ή συμβιβασμένη … Μητέρα Τερέζα ή Θάτσερ…. Κούνεβα ή Τζούλια…. "Εκ γυναικός τα φαύλα", αλλά από την γυναίκα και το μοναδικό δώρο της ζωής.. Μητέρες, ερωμένες, σύντροφοι, πόρνες, μούσες…. Για ποια Γυναίκα να μιλήσεις;

Γυναίκες που αγάπησα, που γνώρισα μέσα από τα γραπτά τους, ή σε στιγμιαία ενσταντανέ: Η Μελίνα στο γάμο του Ανδρέα, με φούξια φόρεμα και το τσιγάρο στο στόμα «λέγε με βρε Μελίνα», να ρωτάει αν είναι πρησμένη ακόμη από την κορτιζόνη, σαν να μην τρέχει τίποτα… να γελάει… Η Κική Δημουλά, καθισμένες κι οι δύο μόνες στα τραπεζάκια ενός καφέ, δίπλα-δίπλα, κουρασμένες. «Αστα αυτά, από έρωτα πώςτα πας; Όλα τα άλλα…»…

Γυναίκες ταλαντούχες, παθιασμένες, εμπνευσμένες, δυνατές, επαναστάτριες… που ακροβατούσαν στην εποχή τους πάνω σε ένα τεντωμένο σκοινί, με τη θηλυκότητά τους έντονα παρούσα, με θυελλώδεις έρωτες, με οδύνες και ηδονές, με τη γυναικεία υπόσταση σημαία και όχι ενοχή… γυναίκες που αγάπησα, που διάβασα, που ψιθύρισα τα λόγια τους, σαν ξόρκι, σε δύσκολες προσωπικές στιγμές, αλλά και σαν προφητεία, σε ώρες ψυχικής ευφορίας και έρωτα.

Γυναίκεςανώνυμες, γειωμένες, που στήριξαν οικογένειες, συζύγους, παιδιά… «μάνες-κουράγιο», που πόνεσαν, βάζοντας τον εαυτό τους πάντα σε δεύτερη μοίρα, γυναίκες που συλλάβιζαν μια ζωή τη λέξη «θυσία»

Γυναίκες-φίλες, με την έξαψη της εφηβείας, με αναζητήσεις φοιτητικές, με δύσκολες ενηλικιώσεις, με δεσμούς, κλάματα, γάμους,διαζύγια, παιδιά, ταξίδια, ξενύχτια, πρωινούς καφέδες… με κώδικες επικοινωνίαςκατοχυρωμένους από τα πολλά χρόνια της συνύπαρξης και της φιλίας.

Γυναίκες-δηλητήριο, πονηρά θηλυκά-κατεργάρες γυναίκες, φαμφατάλ,γυναίκες-φαντασίωση, που ήξεραν και ήθελαν να σύρουν καράβι στο βουνό. Άλλες το γλέντησαν…. άλλες το πλήρωσαν. Σαν την Τζούλια, σαν τις πολλές Τζούλιες, που ορμάμε όλοι, με αντίθετα κίνητρα αλλά τον ίδιο σκοπό: να τις κατασπαράξουμε. Με όπλο πότε τη λύπηση, πότε την κατανόηση, πότε την περιφρόνηση, καμιά φορά και τη ζήλια (άβυσσος…), πότε την ειλικρινή καλοσύνη. Αλλά όταν είσαι γυμνή στο καναβάτσο, όλα τα χέρια που απλώνονται μοιάζουν με γροθιές…

Γυναίκες…, κορίτσια και κυρίες, αθώες και συνένοχες, φτηνές και ακριβές, διανοούμενες και λαϊκές…. Χρόνια Πολλά, έτσι τυπικά, δεν ξέρω και τι να σας (μας) ευχηθώ: η κάθε μια άλλα ονειρεύεται. Ξέρω, όμως, ένα που σίγουρα το θέλουμε όλες, όπως κι αν το ονομάζουμε. Τον άντρα της ζωής μας. Που θα είναι σίγουρος ότι βρήκε τη γυναίκα της δικής του ζωής. Ακόμη και με κλειστά μάτια. Όπως στο «Άρωμα γυναίκας», με καταπληκτικό καβαλιέρο τον Αλ Πατσίνο.

Γυναικείαβγήκε τελικά η Ατζέντα, παρότι δεν τιμώ ιδιαίτερα τέτοιες Ημέρες. Απόδειξη ότι ήδη είχα διαλέξει έναν αγαπημένο μου ποιητή- τον Γιώργο Χειμωνά- και τις δικές του λέξεις για την "αβοήθητη μοναξιά του άντρα". Το ότι είμαστε όμως διαφορετικοί,δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να ελπίζουμε σε σπουδαίες, μοναδικές, γιορτινές συναντήσεις. Ίσα-ίσα…
Σας το εύχομαι ολόψυχα! Αντε, μπήκε και η Ανοιξη…

 

Ραντεβού αύριο

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News