406
Ο Χένρι Μουρ μπροστά σε ένα από τα γλυπτά του, στην Tate Gallery | Wikipedia

Χένρι Μουρ: Η σκοτεινή πλευρά ενός μεγάλου γλύπτη

Protagon Team Protagon Team 26 Μαρτίου 2018, 18:45
Ο Χένρι Μουρ μπροστά σε ένα από τα γλυπτά του, στην Tate Gallery
|Wikipedia

Χένρι Μουρ: Η σκοτεινή πλευρά ενός μεγάλου γλύπτη

Protagon Team Protagon Team 26 Μαρτίου 2018, 18:45

Ανήκε στους πιο καταξιωμένους βρετανούς γλύπτες του 20ου αιώνα. Παρουσίαζε όμως συχνά αλαζονική συμπεριφορά, ενώ επέβαλε την τέχνη του και μέσα από αθέμιτες μεθοδεύσεις και μακιαβελικές κινήσεις.  Πλούσιο είναι το παρασκήνιο όχι μόνο γύρω από την ιστορία των έργων του αλλά και γύρω από τον τρόπο με τον οποίο εξοβέλιζε καλλιτέχνες της γενιάς του.

Ευρέως γνωστός για τις μεγάλες αφηρημένες ανθρώπινες φιγούρες του και μέλος του Τάγματος της Αξίας, ο Χένρι Μουρ (1898 – 1986) προώθησε τη δουλειά του στην Tate Gallery, το μουσείο σύγχρονης Τέχνης της Βρετανίας, βάζοντας τρικλοποδιές στους αντιπάλους του.

Οπως αποκαλύπτεται στις σελίδες των ημερολογίων του ιστορικού και επί 26 χρόνια επικεφαλής της Tate, Τζον Ροθενστέϊν, το 1945 το διοικητικό συμβούλιο του μουσείου σκεφτόταν να προχωρήσει στην αγορά ξύλινου γλυπτού το οποίο είχε δημιουργήσει η Μπάρμπαρα Χέπγουορθ. Ο Μουρ, μέλος τότε του ΔΣ της Tate, μπλόκαρε ωστόσο τη διαδικασία της αγοράς εκμηδενίζοντας την αξία του έργου της καλλιτέχνιδος.

Υπήρχε σχέδιο από το οποίο φυσικά θα έβγαινε κερδισμένος ο Μουρ: με την απόρριψη της αγοράς του έργου της Χέπγορτ, αγοράστηκαν επτά γλυπτά του Μουρ.

Τα πλούσια σε αποκαλύψεις ημερολόγια του Ροθενστέϊν είχαν μείνει για πολλά χρόνια θαμμένα στα αρχεία του μουσείου μέχρι που η κόρη του γνωστοποίησε το περιεχόμενό τους στον ιστορικό Αντριαν Κλαρκ, ο οποίος έγραψε βιβλίο για τον πατέρα της.

Στο βιβλίο του υποστηρίζει ότι το γλυπτό της Χέπγουορθ, για το οποίο ο Μουρ είχε χρησιμοποιήσει εξαιρετικά υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς, θα ήταν ένα πολύτιμο απόκτημα. Πρόκειται ένα έργο αξίας εκατομμυρίων, όπως υπολογίζεται, λιρών.

Ο Μουρ όμως δεν ήταν τότε ο μόνος ισχυρός αντίπαλος της Χέπγουορθ.  Και ο Τζον Πάιπερ, ο οποίος διαφωνούσε με  την αγορά έργων των Πάμπλο Πικάσο και Ανρί Ματίς και τασσόταν υπέρ της προώθησης της βρετανικής Τέχνης, βρισκόταν επίσης στο αντίπαλο στρατόπεδο.

«Ηταν τόσο υποκριτές. Η Tate θεωρούσε ότι ήταν μεγάλη υπόθεση το να τοποθετεί καλλιτέχνες αντί για αριστοκράτες στο διοικητικό συμβούλιο».

Στο βιβλίο του, πάντως, ο Κλαρκ διαπιστώνει πολλές ομοιότητες ανάμεσα στην όχι και τόσο υγιή λογική της εποχής του Μουρ και σε εκείνη του 21ου αιώνα, βάσει της οποίας λειτουργούσε η Tate.

Η  Charity Commision (Επιτροπή Φιλανθρωπιών -βρετανικός θεσμός στήριξης ευγενών σκοπών) άσκησε, μάλιστα, κριτική πριν από μια δεκαετία στο μουσείο για την αγορά έργων με αποκλειστικό σκοπό την ικανοποίηση συμφερόντων μελών του ΔΣ. Η αγορά έργου του Κρις Οφίλι για 600.000 λίρες μαρτυρά τη διάθεσή αυτή του μουσείου.

Ο Κλαρκ υποστηρίζει, επίσης, ότι ο Μουρ δεν ήταν ανοικτός στη σύγχρονη τέχνη, αντίθετα αντιμετώπιζε με μεγάλη ανασφάλεια του καλλιτέχνες του είδους του. Ο Ροθενστέϊν δεν ανήκει, όμως, στο ίδιο ρεύμα καθώς προωθούσε τα ποιοτικά έργα της σύγχρονης τέχνης.

Το χειρότερο ήταν, πάντως, ότι ο Μουρ δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι υπήρχε σύγχρονος καλλιτέχνης αντάξιός του…

 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News