Η απόφαση του Στέφανου Κασσελάκη να προαναγγείλει ουσιαστικά την αναστολή λειτουργίας του κόμματος που έφτιαξε πριν από έναν χρόνο, συνέπεια του επεισοδιακού εξοστρακισμού του από τον ΣΥΡΙΖΑ, έμοιαζε λίγο με κεραυνό εν αιθρία, κυρίως όμως για όσους παρακολουθούσαν χαλαρά την πορεία του, χωρίς να εμβαθύνουν σε λεπτομέρειες.

Ο Κασσελάκης εξακολουθούσε να έχει αναλογικά συχνή πρόσβαση στα ΜΜΕ, εξέφραζε σε κανονικούς ρυθμούς θέσεις για τα ζητήματα της επικαιρότητας και τις συνεργασίες της επόμενης ημέρας, έκανε αλλαγές στο οργανόγραμμα του κόμματος. Ωστόσο, πίσω από όλα αυτά, το Κίνημα Δημοκρατίας παρήγαγε εσωτερικές κρίσεις σε βαθμό δυσανάλογο με το μέγεθός του, είχε υποτονική παρουσία στις δημοσκοπήσεις και επιπλέον, όπως δεν παραλείπουν να σχολιάσουν άνθρωποι που βρέθηκαν στο περιβάλλον του προέδρου του, κόστιζε πολύ.

Αντίθετα με ό,τι μπορεί να νόμιζαν οι περισσότεροι, το Κίνημα Δημοκρατίας δεν ήταν μονοπρόσωπη εταιρεία, στο πρότυπο π.χ. της Πλεύσης Ελευθερίας. Είχε μέλη, δομές και παρότι υποτίθεται ότι γεννήθηκε σε αντίθεση με τους μηχανισμούς της Αριστεράς, είχε κληρονομήσει όλες τις ιδιότητές τους: ήταν γεμάτο τάσεις, φράξιες, βιλαέτια και διασπάσεις.

Μέσα σε έναν χρόνο, αποχώρησαν από αυτό –καταγγέλλοντας κάποια άλλη υπόγεια τάση– σχεδόν όλες οι μορφές που συνδέθηκαν με το επιθετικό πέρασμα του Κασσελάκη από τον ΣΥΡΙΖΑ: ο στιχουργός Νίκος Μωραΐτης, ο παλιός συνεργάτης του Τσίπρα, Νίκος Καρανίκας, ο παλιός υπουργός του Καραμανλή, Ευάγγελος Αντώναρος, η περιβόητη στον χώρο «ΠΑΣΠ ΑΣΟΕΕ», η οποία θεωρείται ότι είναι αυτή που κέρδισε τις εσωκομματικές εκλογές του ΣΥΡΙΖΑ το 2023.

Και καθώς το κόμμα απέτυχε να συγκροτήσει Κοινοβουλευτική Ομάδα (κατάφερε να βρει 6 βουλευτές, ενώ χρειαζόταν 10), οι επιδόσεις στις δημοσκοπήσεις ήταν φτωχές. Με εξαίρεση μία εταιρεία, όλες οι υπόλοιπες μετρούν το Κίνημα Δημοκρατίας κάτω από το 3% και στην πρόθεση και στην εκτίμηση ψήφου. Και σε γενικές γραμμές, η εμφάνιση κόμματος Τσίπρα θα πίεζε ακόμα περισσότερο αυτό το ποσοστό.

Παρά την προσπάθεια του πρώην πρωθυπουργού να ξαναγράψει την ιστορία και να παραστήσει περίπου ότι δεν γνώριζε τον διάδοχό του στον ΣΥΡΙΖΑ, η πραγματικότητα είναι ότι ο Κασσελάκης από την αρχή μέχρι το τέλος βασίστηκε πολύ σε «τσιπροφύλακες», που παρά τις εντάσεις, μπορεί να αποκτούσαν μια όψιμη νοσταλγία.

Το δομικό πρόβλημα του Κασσελάκη από τη στιγμή που εμφανίστηκε στην πολιτική σκηνή ήταν αυτό: τη στιγμή που προσπαθούσε να αποδώσει στον εαυτό του ένα προφίλ μετριοπαθούς κεντρώου φιλελεύθερου με κουλτούρα συνεργασιών, στα πρότυπα κυβερνητικών εταίρων που συναντά κανείς παντού στη βόρεια και την κεντρική Ευρώπη, ούτε η παρουσία του ούτε το κοινό που τον ακολούθησε παρέπεμπε τελικά σε κάτι τέτοιο.

Η σχέση «λατρείας προς τον ηγέτη», που καλλιεργήθηκε μέσω κοινωνικών δικτύων και όχι μόνο, χρειάζεται κάποιες επιτυχίες για να σταθεί και ο Κασσελάκης δεν είχε πολλές τέτοιες. Ετσι ώστε ο Τσίπρας να μην είναι το μόνο πρόβλημα. Η Κωνσταντοπούλου και σε βάθος χρόνου η Καρυστιανού, θα μπορούσαν να ρίξουν το κόμμα ακόμα χαμηλότερα.

Είναι άγνωστο αν ο Κασσελάκης το διαισθάνθηκε αυτό ή το πληροφορήθηκε. Παρ’ όλα αυτά, η προαναγγελία αναστολής συνέπεσε με την προαναγγελία της Καρυστιανού ότι θα παρουσιάσει κόμμα, τροφοδοτώντας διάφορά σενάρια συνωμοσίας.

Στην πραγματικότητα, ένα πρόσωπο που γέννησε τόσες αντιθέσεις, όπως ο Κασσελάκης, δύσκολα θα ήταν ευπρόσδεκτο σε ένα κόμμα το οποίο θα παριστάνει για αρχή ότι θέλει να «ενώσει τους Ελληνες». Αν ο πρόεδρος του ΚίΔη θέλει να συνεχίσει κάπως πιο ατομικά την πολιτική πορεία του, ίσως θα πρέπει να ψάξει αλλού. Χωρίς να είναι βέβαιο ότι υπάρχει ένας χώρος για να τον δεχθεί.

Τελειώνει έτσι άδοξα η πολιτική ζωή του Στέφανου Κασσελάκη; Δεν μπορεί κανείς να το πει με σιγουριά. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η εμφάνισή του άνοιξε δρόμους που δεν τους φανταζόμασταν δυόμισι χρόνια πριν: ένα πρόσωπο άγνωστο, με ένα πρόγραμμα αφηρημένο, περίπου κεντρώο αλλά και όχι, που ξορκίζει το πολιτικό σύστημα και τα κόμματα όπως είναι και προτείνει τον εαυτό του ως τον ηγέτη-όχημα για την υπέρβασή τους.

Ο Κασσελάκης φαίνεται ότι δεν τα κατάφερε, το μοντέλο όμως πολλαπλασιάζεται με μεγάλη ταχύτητα. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ο Αλέξης Τσίπρας, η Καρυστιανού, πόσο μακριά είναι αλήθεια από αυτό το αφήγημα; Ισως τελικά ο εξ Αμερικής ορμώμενος πολιτικός κομήτης να υπήρξε ένας προφήτης πριν από τον καιρό του…

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News