Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά, που ένας πρωτοκλασάτος παίκτης μεγάλης ομάδας (όπως ο μέχρι προχθές μπασκετμπολίστας του Παναθηναϊκού Βασίλης Σπανούλης) παίρνει μεταγραφή, δηλαδή αλλάζει εργοδότη. Κάθε τέτοια απόφαση έχει το ρίσκο της και πέρα από το οικονομικό μέρος της υπόθεσης, που έχει τη σημασία του, υπάρχει στον παίκτη και τη νέα ομάδα του (Ολυμπιακό) η αγωνία να δικαιωθούν οι επιλογές τους. Έως εδώ όλα είναι απλά και κατανοητά. Ο έως πρόσφατα πράσινος Kill Bill έγινε τρέλα με την κόκκινη φανέλα. Συμβαίνουν αυτά.

Ο Ολυμπιακός έχει πολλά χρόνια να πάρει το πρωτάθλημα της Α1 (φαίνεται να το έχει καπαρώσει ο αιώνιος αντίπαλός του) και το τρόπαιο στην ευρωλίγκα. Συνεπώς δικαιολογημένα ελπίζει με την έλευση πρωτίστως του σπουδαίου Ίβκοβιτς και στη συνέχεια του πρώην πράσινου σταρ να γυρίσει στους τίτλους και τις διακρίσεις.

Θέλω να αποχαιρετήσω το Σπανούλη και να τον ευχαριστήσω για όσα έκανε μέχρι σήμερα. Δεν ξέρω αν θα δικαιωθεί στην επιλογή του (και για να είμαι ειλικρινής δεν είμαι πολύ σίγουρος, αν του το εύχομαι. Αυτό όμως, λίγη σημασία έχει). Τον περιμένουν πολλοί -πράσινοι και κόκκινοι- στη γωνία κι έχει να ανατρέψει μια κακή παράδοση, αυτή του Νίκου Οικονόμου και της φθίνουσας πορείας του από τότε που έπιασε στο λιμάνι. Ωστόσο, με ενοχλεί αφάνταστα αυτός ο διαχωρισμός σε κάθε λογής και χρώματος στρατόπεδα. Αιώνια πίστη στον επαγγελματικό αθλητισμό δεν υπάρχει. Κι όλα τα άλλα είναι εκ του (κουτο)πονηρού.

ΥΓ: Εύχομαι το κενό που αφήνει στον Παναθηναϊκό ο αποχωρήσας να καλυφθεί σύντομα και με τον καλύτερο τρόπο. Κι ας παρακολουθώ μπάσκετ τις περισσότερες φορές μόνο τα δύο τελευταία λεπτά, προτιμώ η ομάδα μου να κερδίζει.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News