Η ξαδέλφη μου γράφει από την Αθήνα ότι δεν μυρίζει. Όχι, δεν το έγραψα σωστά, προσπαθώ να σας πώ ότι έχει χάσει την όσφρησή της. Είναι περίπλοκο, κάποιο χτύπημα, δεν λέει και λεπτομέρειες, με το τσιγκέλι της τα βγάζεις.

Είναι περίεργο να μη μυρίζεις. Στο μυαλό μου κάπως το έχω συνδέσει με τη ζωή μου, σε μια τόσο μακρινή χώρα. Εννοώ ότι όλες οι λεγόμενες «βασικές» αισθήσεις, είναι εκεί: Βλέπεις. Ακούς.
Μέχρι εκεί.

Η ζωή σε μια ξένη -πολύ μακρινή χώρα- δεν μπορούσα να εξηγήσω πώς είναι, μέχρι που χτύπησε την κεφάλα της η ξαδέλφη. Ξαφνικά κατάλαβα. Είναι σαν να έχεις χάσει μια από τις (λέμε τώρα) "δευτερεύουσες" αισθήσεις. Σαν να σου λείπει η γεύση. Σαν να μην έχεις αφή. Η όσφρηση. Κάτι απ΄όλα, κι όλα μαζί.nΌλα πάνε καλά. Είσαι υγιής. Βλέπεις. Ακούς.
Μέχρι εκεί.

Στην Αθήνα δεν έχω πια σπίτι. Εχω το πατρικό, έχω φύγει τριάντα χρόνια. Δεν το λες «σπίτι». Η παιδική ηλικία, το μόνο μέρος όπου δεν μπορείς ποτέ να επιστρέψεις, μπλα μπλά.

Ούτε στην Αυστραλία έχω σπίτι. Εχω συμβόλαιο. Κάθε οκτώ εβδομάδες έρχεται μια γυναίκα με στολή και μια μεγάλη λίστα: Είναι η αξιωματικός (συγγνώμη, η υπάλληλος) του μεσιτικού γραφείου που μας νοικιάζει εδώ που μένουμε. Έρχεται να κάνει το λεγόμενο «inspection». Αν υπάρχει κάποιο γεμάτο τασάκι ή άλλο ενοχοποιητικό στοιχείο ότι καπνίσαμε μέσα. Αν έχουμε καρφώσει στον τοίχο περισσότερα από τα τρία καρφιά-κάδρα που επιτρέπει η αρχική συμφωνία. Αν υπάρχουν «ίχνη λειωμένου σαπουνιού» στις αποχετεύσεις ή  αν οι αρμοί στα πλακάκια είναι «επαρκώς καθαροί» ή αν υπάρχουν «τροφές σε αποσύνθεση» μέσα στο χώρο. 

Όλα πάνε καλά. Βλέπω. Ακούω. Όλα τακτικά και καθαρά. Τρως από τα πατώματα, αν χρειαστεί. Τίποτα δεν είναι σε αποσύνθεση. Σαν να μη ζει κανείς. Τα δωμάτια μπεζ και τέλεια. Τα μπάνια σαν αυτά των περιοδικών (απ΄αυτά που αναρωτιέσαι, καλά, κανείς δεν κατουράει εδώ μέσα;)  Κάθε inspection το περνάω με άριστα, τρως από τα πατώματα.
Μέχρι εκεί.

Στη ζωή σε μια τόσο μακρινή χώρα, τι βρήκε εμένα να μου λείψει;

Ένα ακατάστατο δωμάτιο, ξαδέλφη. Με πολλά-πολλά καρφιά στους τοίχους και ζωγραφιές του Οδυσσέα, του σχολείου, καρφιτσωμένες με πινέζες, όπου λάχει. Και πεταμένες εφημερίδες και πράγματα του Ν. εκτοξευμένα παντού, χαρτάκια, τηλέφωνα, τασάκια. Και μια πρίζα ξηλωμένη που όλο λέω θα τη φτιάξω κι όλο την προχειροκολλάω με σελοτέϊπ. Κι ένα σακουλάκι από φαγωμένα τσίπς κάτω από το κρεβάτι, που δεν το μάζεψα από προχτές. Και τα πιάτα άπλυτα, γιατί ήρθαν όλοι οι φίλοι μαζί και «είμαι πτώμα, άσε, τα κάνω αύριο». Με τροφές της αγάπης σε αποσύνθεση στα κολλημένα μπώλ.

Ένα δικό μου δωμάτιο, λοιπόν. Που να μην το «επιθεωρεί» κανείς αλλά να έρχονται όσοι θέλουν κι άμα θέλουν κι όσο θέλουν, να ρίξουν μια ματιά από την πόρτα, αν είμαι εντάξει, ή να αράξουν στα χαλιά με τις ώρες. Με άδεια χέρια ή γεμάτα, όπως τους έρθει. Αυτό είναι για μένα «ο τόπος μου». Το σπίτι μου.

Εχω ένα σπίτι και είμαι ήδη εδώ: Στο protagon. Φυσικά και είναι τόπος. Το λέει και το όνομά του, είναι ένας «δικτυακός τόπος». 

Μου λένε ότι εδώ, θα μου δώσουν ένα δωμάτιο σε λίγες μέρες. Να έχω δικό μου. Να το γεμίσω πινέζες και ζωγραφιές και σκισμένες εφημερίδες και μυρωδιές από φαγητά και χαρτιά από περιτυλίγματα και νέα για τον έναν και τον άλλον. Και ενοχοποιητικά στοιχεία, ίσως από τσιγάρα, κυρίως από γέλιο. (Νομίζω ακόμα επιτρέπεται). Και μουσικές που μόλις τις έκλεισες για να μην ενοχλείς τους δίπλα αλλά παίζουν στο κεφάλι σου ακόμα. 

Είμαι σπίτι και είναι ωραία. 
Οποιος μυρίζει, γυρίζει, ξαδέλφη.
Θέλεις να δεις το δωμάτιό μου; 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News