(photo: Στέλλα Αλαφούζου)
Ο ναυτικός της ζωής μου, μου έμαθε πως όσο πιο κάτω είσαι στην ιεραρχία μέσα στο καράβι, τόσο πιο καλά νιώθεις την αρμύρα στο πετσί σου. Ότι είναι πιο ναυτικός αυτός στην κουβέρτα. Ότι έχει πιο πολλά να πει εκείνος που βρέθηκε νύχτα στο αμπάρι με φουρτούνα, σ’ ένα πλοίο φορτωμένο σίδερο. Ότι αν δεν κάνεις μούτσος για μια νύχτα δεν θα γίνεις ποτέ ο καλός ο καπετάνιος της παροιμίας. Ότι πίσω απ’ τις μπουκαπόρτες είναι άνθρωποι.

Σάββατο σούρουπο παραμονή του Αη Νικόλα, βρέθηκα στο αγαπημένο μου λιμανάκι εκεί στο Κερατσίνι. Στο ωραιότερο λιμανάκι του κόσμου (μου!). Ακόμη και το φουγάρο της ΔΕΗ που δεσπόζει πάνω απ’ τα καΐκια έχει έναν ρόλο… να σου δείχνει όταν ξανοίγεσαι πόσο μακριά είσαι από εκεί που πρέπει να επιστρέψεις. Οι ναυτικοί είναι πάντα στο μυαλό μου κάτι μεγάλο. Ένας θρύλος. Θαυμάζω τις μεγάλες τους σιωπές. Το ότι δεν εκφράζουν τα συναισθήματά τους με λόγια, σαν να τα πήρε όλα η θάλασσα. Ζηλεύω την ικανότητά τους στην αφήγηση, τα δουλεμένα χέρια τους, που οι περισσότεροι δεν ξέρουν καλό κολύμπι γιατί σέβονται τη θάλασσα και δεν θέλουν να την «πατούν», που πάνω στη δουλειά ξεσπάνε βρίζοντας τα θεια αλλά ανάβουν κερί στον άγιο που σώζει τους «εν θαλάσση κινδυνεύοντας». Ψοφάω για αυτή τη σκληράδα της φωνής τους που σπάει μόνο για το «καλή αντάμωση» του αποχαιρετισμού.

Το λιμανάκι στο Κερατσίνι με το εκκλησάκι του Αη Νικόλα, δεν είναι απλά μια ωραία βόλτα. Είναι εκεί που ο γέρος ψαράς με τους σκυφτούς ώμους σιγοτραγουδά «Η καρδιά μου φύλλο φύλλο ματωμένη τριανταφυλλιά…» ενώ μπαλώνει τα δίχτυα του και είναι εκεί που λίγο πιο κάτω βρίσκεις πως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που παίζουν φυσαρμόνικα.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News