Κάνει ζέστη γλυκέ μου; Στριφογυρνάς ώρα τώρα, το κεφάλι σου πάνω στο μαξιλάρι. Λευτερώσου από την εκνευριστική επαφή του και αγκάλιασε με. Ξέρω είναι αυτές οι καυτές νύχτες του Ιουλίου…το αεράκι δεν έχει τη δύναμη να ηρεμήσει το κορμί σου, οι πύρινες γλώσσες του, σου καίνε τα πνευμόνια. Πάμε έξω στον κήπο να ξαπλώσουμε κάτω από τις λεμονιές, στο παχύ γρασίδι σε μια επίφαση δροσιάς. Χαμογελάς; Είμαστε μεγάλοι πια για τέτοια; Τότε γιατί το χαμόγελο σου μαρτυρά, ότι η ψυχή σου ποθεί ακόμα, καλοκαιρινές σαρκικές παρεκτροπές;

Έλα πάμε καλέ μου. Με κούρασαν οι συμβατικές ημέρες, οι ατέρμονες συζητήσεις, η κοινωνία μας εξουθενωμένη από την οργή, την απελπισία, τη ζήλεια…Κάτω από το μαγικό θόλο του σκοτεινού ουρανού με το φεγγάρι ολόγιομο, το όνειρο, φαντάζει αλλιώς…παίρνει σάρκα και οστά, πετάς μακριά ανάλαφρος, πάνω από θάλασσες, πελάγη… σε ευγενικές στιγμές όταν παραδόθηκες στα χάδια μιας ήρεμης αγάπης και σε στιγμές όταν ο άγριος έρωτας δονούσε τα σπλάχνα σου…εκεί που πρωτόνιωσες τι γλύκα έχουν τα λάγνα δάχτυλα της ηδονής! Η επιθυμία με εξουσιάζει με μια βουλιμική απαίτηση…έλα βιάσου, είναι το καλοκαίρι ξέρεις…

Θα σου το πω όπως ο Καραγάτσης «είναι το καλοκαίρι, τώρα που, ύστερ΄απ΄τους ανοιξιάτικους οργασμούς, μεστώνουν οι ορμές. Τα δόντια, καθώς δαγκώνουν τους καρπούς, λες και βουτάνε σε χυμούς ανθρώπινου κορμιού. Οι επίμονοι ιδρώτες σκορπάνε οσμές γονιμικά ερεθιστικές. Τα λεύτερα κορμιά προσφέρονται στο χάδι του ανέμου, του ήλιου, του ματιού. Προκαλούν το άγγιγμα του χεριού που θα τα ταράξει, γυρεύουν την πανίσχυρη συνουσία, που θα τα λυτρώσει από το γενετήσιο εφιάλτη. Είναι το καλοκαίρι. Τα κρεβάτια είναι πολύ στενά, τα σεντόνια πολύ ζεστά, τα κορμιά πολύ υγρά. Είναι το καλοκαίρι…».

Αυτήν την ατέλειωτη νύχτα, ύπνος δεν με πιάνει, πεταρίζουν ώρα τώρα τα μάτια μου μέσα στο άγνωστο σκοτάδι των κλειστών βλεφάρων.

Γι’αυτό σου λέω, δεν θέλω να κοιμηθώ, πάμε έξω μέχρι την ανατολή, που αγκαλιάζει με τα αχνορόδινα χρώματά της τον γλυκά παραδομένο ουρανό. Και τότε αποκαμωμένοι από τα ολονύχτια ασελγή γέλια μας, θα πάρουμε και πάλι το δρόμο για τη συζυγική κλίνη, αυτό το απαραβίαστο σύμβολο του έγγαμου βίου. Και με τα σύμβολα δεν παίζεις, ούτε το καλοκαίρι…

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News