Παρακολουθώ κι εγώ τα της «κρίσης». Θλίβομαι, καταθλίβομαι, αγανακτώ κλπ. Μαζί με εσάς, πατριώτες. Όμως, ομολογώ ότι, εδώ και δεκαετίες, είμαι απέναντί σας, και μάλιστα πολύ πριν σας βρω απέναντί μου, «πατριωτάκια». Και εξηγούμαι:

Από τα μαθητικά χρόνια διαπίστωσα ότι, πλην λαμπρών εξαιρέσεων, η μάζα των συμμαθητών μου ήταν πανύβλακες. Δεν αναφέρομαι στις μαθητικές τους επιδόσεις, αλλά στην ικανότητά τους να σκέφτονται παραγωγικά και να μιλούν συγκροτημένα, χωρίς να είναι παπαγαλάκια. Γνωρίζοντας τις οικογένειες μερικών από τους πανύβλακες και μερικών από τους συγκροτημένους, διαπίστωσα ότι από ρόδο βγαίνει αγκάθι ή ρόδο και ότι από αγκάθι προκύπτει το ίδιο. Βασικά, συμπέρανα ότι οι περισσότερες ελληνικές οικογένειες βλάπτουν σοβαρά τα παιδιά τους, ρόδια κι αγκάθια.

Στο πανεπιστήμιο πέρασαν κάποιοι από τους πανύβλακες και κάποιοι από τους συγκροτημένους. Έτσι έχει το εκπαιδευτικό σύστημα. Στα φοιτητικά έτη, συνειδητοποίησα ότι πανύβλακες και συγκροτημένοι μπορούσαν να βγάλουν τη σχολή με την ίδια επιτυχία. Επαναλαμβάνω: έτσι είναι το εκπαιδευτικό σύστημα.

Στις φοιτητικές νεολαίες και στις νομαρχιακές, πανύβλακες και συγκροτημένοι άρχιζαν να διαζευγνύονται και να συζευγνύονται ως εξής: οι πανύβλακες δεν είχαν «συγκροτημένο» λόγο, ώστε να ηγηθούν, οπότε είτε γίνονταν οπαδοί των «συγκροτημένων», που ήταν φύσει ηγέτες, είτε ήταν αδιάφοροι και περί άλλων ετύρβαζαν. Φυσικά, στις τάξεις των ηγετών συγκαταλέγονταν και μη συγκροτημένοι. Αυτοί ήταν πιο πανύβλακες κι από τους πανύβλακες που είχαν την αυτογνωσία να μην ηγούνται, αλλά να ακολουθούν. Εξάλλου, ανάμεσα στους οπαδούς υπήρχαν και συγκροτημένοι, οι οποίοι, παρατηρώντας ότι στην ηγετική ομάδα συγχρωτίζονταν συγκροτημένοι-διεφθαρμένοι και πανύβλακες-διεφθαρμένοι, επέλεγαν να μην ενταχθούν στους ηγέτες, μερικοί από αυτούς ούτε καν στους οπαδούς.

Λίγο αργότερα, στην αγορά εργασίας, είδα τι παίζει στην πλέμπα. Πλην φωτεινών εξαιρέσεων, οι επαγγελματίες, πανύβλακες και «συγκροτημένοι»,  έθυαν καθημερινά στον μαμμωνά ό,τι έχουν και δεν έχουν: δεν αρκούνταν να πατούν επί πτωμάτων, αλλά επιδίδονταν ακόμα και σε ανθρωποθυσίες, του εαυτού τους συμπεριλαμβανομένου ψυχή τε και σώματι. Καμία αξιοπρέπεια, λοιπόν. Επιπλέον, έβλεπα τους ελεύθερους επαγγελματίες να παραπονιούνται ότι δουλεύουν 12ωρα και να τα χώνουν στους τεμπέληδες δημόσιους υπαλλήλους. Και τους δημόσιους υπαλλήλους να γκρινιάζουν για τους πενιχρούς μισθούς τους σε σχέση με τις απολαβές των ελεύθερων επαγγελματιών. Η απόλυτη μουρμούρα, χωρίς καμία (δια)κριτική ικανότητα, λοιπόν. Αναλογιζόμουν τι θα είχαν να πουν οι είλωτες ιδιωτικοί υπάλληλοι και σφιγγόταν η ψυχή μου. Σκεπτόμουν τους πατρικίους, goldenboys, διπλοτριπλοθεσίτες, άφαντους δημόσιους υπαλλήλους και λοιπά λαμόγια, που ενδημούν σε ποικίλες παραλλαγές στην χώρα μου, και μου ανέβαινε εμετός.

Κι εκεί που πίστευα ότι τα είχα δει όλα, η στρατιωτική θητεία με διέψευσε οικτρά. Μάλλον, γιατί η σχέση μεταξύ στελέχους – στελέχους, και στελέχους – φαντάρου είναι σχέση εξουσίασης και, όπου υπάρχουν τέτοιες σχέσεις, θα δεις τα πάντα: να γλύφουν εκεί που έφτυσαν, για να ξαναφτύσουν εκεί που θα ξαναγλύψουν. Ο απόλυτος ραγιαδισμός, λοιπόν.   

Αφού απολύθηκα, έπαψα να αναρωτιέμαι γιατί οι πολιτικοί και οι πολίτες, συγκροτημένοι και πανύβλακες, επαγγελματίες και κληρωτοί, συμμετέχουν όλοι μαζί στο θέατρο του παραλόγου που δεν μπορούσα να εξηγήσω. Είναι απλό: οι πολιτικοί δεν υπάρχουν για τους πολίτες και οι πολίτες δεν υπάρχουν για την κοινωνία, αν και όλοι συνυπάρχουν για τη βολή τους – και αυτό συνιστά την ύπατη αντίφαση. Τα υπόλοιπα (υποκρισία, λοβιτούρες, βύσματα, σκάνδαλα, οικονομική και ηθική κρίση, κοινωνικές αναταραχές, «παράπλευρες απώλειες» κ.ο.κ.) είναι νομοτελειακές επιπτώσεις ενός και του αυτού φαινομένου.

Στο τέλος, έρχεται η συνείδησή μου να μου θέσει το αμείλικτο ερώτημα: κι εσύ, κήνσορα της μπλογκόσφαιρας και διαπρύσιε πολέμιε του σάπιου κατεστημένου, εσύ πώς παλεύεις την κοινωνικοπολιτική παθογένεια που καταγγέλλεις;

Το λοιπόν, έχω την επίγνωση ότι δεν έχω τα κότσια του Τσε. Ωστόσο, έχω τη γνώση ότι, αν κάποιος θέλει να αλλάξει τον κόσμο, οφείλει πρώτα να αλλάξει τον εαυτό του και ότι, αν δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, οφείλει, τουλάχιστον, να αλλάξει τον εαυτό του. Προσπαθώ, λοιπόν, στην απλή καθημερινότητά μου και στις κομβικές αποφάσεις της ζωής μου να μην υποθάλπω ό,τι καταγγέλλω. Σε βεβαιώνω ότι, μολονότι αυτή η επιλογή είναι λιγότερο επώδυνη από την εναλλακτική της, είναι εντελώς «εναλλακτική» και διόλου ανέξοδη. Επίσης, σε διαβεβαιώνω ότι, εάν οι περισσότεροι κάνουν αυτήν την ατομική επανάσταση, λαϊκοί αγώνες, μαζικές επαναστάσεις και ομαδικά κινήματα περιττεύουν.

Έπειτα, επαναφέρομαι στην τάξη και λέω να την πέσω, μπας και δω κανένα πιο ευφάνταστο όνειρο.

 

 

 

 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News