mood of the day: ούτε κλεινόν, ούτε κλειστόν• σκέτο άστυ! Tη μέρα ζέστη, γκρίνια, κατεβασμένα ρολά, ανεμιστήρες, air condition, internet, έξοδος μόνο για τα αναγκαία. Διακοπές στο άστυ, άστα…

mood of the night: Όλο και πιο πολλοί ξενύχτηδες στα μπαλκόνια, όσο πιο αργά τόσο πιο σιωπηλά, ούτε ήχοι από μαχαιροπήρουνα και τσουγκρίσματα, μόνο κάφτρες τσιγάρων στο σκοτάδι, σαν σινιάλα,ότι είμαστε πολλοί. Οι μέρες είναι δύσκολες “but at night it's a different world, in the summer in the city.

Japanese garden: Για πρωινούς περιπατητές, μετά ή άνευ σκύλου, Πεδίον του Άρεως. Οι πικροδάφνες έχουν γίνει ολόκληρα δέντρα και υπάρχουν σημεία που βλέπεις μόνο άσπρα και ρόζ άνθη και ουρανό σαν να είσαι σε γιαπωνέζικο κήπο. Πολλοί κάνουν τζόκινγκ, οι πιο μεγάλοι πηγαίνουν τη βόλτα τους, με τα χέρια δεμένα πίσω στη μέση, παιδάκια παίζουν, σκυλάκια χοροπηδάνε• κάτι σαν το μικρό σπίτι στο λιβάδι, μια ανάσα από την λεωφόρο Αλεξάνδρας. Καφενείο μέσα στο Πεδίον του Άρεως δεν έχει. Μόνο μια παρέα συνταξιούχων έχει στήσει ένα αυτοσχέδιο τραπέζι, φέρνουν τα σκαμνάκια τους και παίζουν τάβλι. Μετά από δύο μικρές εκκλησίες και πάνω από την υπόγεια διάβαση της Μουστοξύδη υπάρχει πάντα το cafe Δέλεαρ!

Γαύδος, της ανταποκρίτριάς μας! Όταν ξεκινάς για το νοτιότερο άκρο της Ελλάδας και της Ευρώπης, τον παράδεισο του ελεύθερου κάμπινγκ και των γυμνιστών, ξεχνάς τις λέξεις ρολόι, χρόνος, στρες. Σκέφτεσαι μόνο έναν απέραντο αμμότοπο, τους κέδρους, τις “καβάτζες” που στήνονται σκηνές και αιώρες, τον Αη Γιάννη ή το Σαρακίνικο που δεν υπάρχει ούτε ηλεκτρικό ρεύμα. Φέτος όμως εκνευρίστηκαν και οι πιο κουλ με τα δρομολόγια του λεωφορείου, που δεν συνδυαζόταν με την άφιξη του πλοίου, με αποτέλεσμα να περιμένεις στο λιμάνι 4 και 5 ώρες. Από τα λεωφορεία το ένα κόλλησε στην άμμο και μετά χάλασε, ενώ τα άλλα 2 δεν κυκλοφορούσαν γιατί είχαν τσακωθεί οι ιδιοκτήτες τους! Έδειξα κατανόηση: είπα μόνο “ας ήμουν εγώ στη Γαύδο, Ελένη, κι ας περίμενα ώρες”.

 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News