Advertisement

1065
Ο Ντανίλο ντ Αμπρόσιο στέλνει στον αέρα τον Ευθύμιο Κουλούρη. Κι όμως το 2-0 μοιάζει και καλό αποτέλεσμα... | REUTERS/Alberto Lingria/CreativeProtagon

Το χρώμα του weekend #2: Η εθνική μας απογοήτευση σε τρεις πράξεις

Sportscaster Sportscaster 14 Οκτωβρίου 2019, 13:07
Ο Ντανίλο ντ Αμπρόσιο στέλνει στον αέρα τον Ευθύμιο Κουλούρη. Κι όμως το 2-0 μοιάζει και καλό αποτέλεσμα...
|REUTERS/Alberto Lingria/CreativeProtagon

Το χρώμα του weekend #2: Η εθνική μας απογοήτευση σε τρεις πράξεις

Sportscaster Sportscaster 14 Οκτωβρίου 2019, 13:07
Restart με… μνήμες Ρεχάγκελ

Μεγάλα ονόματα έμειναν έξω. Επαιξε κάποιος Χατζηδιάκος, την ύπαρξη του οποίου ελάχιστοι γνώριζαν. Ο Φετφατζίδης, αν και πολύ φορμαρισμένος αυτή την εποχή, αποκλείστηκε για ένα ασήμαντο πειθαρχικό παράπτωμα. Στο «Ολίμπικο» της Ρώμης η Εθνική επιστράτευσε το «ταμπούρι» που την έκανε διάσημη (και πρωταθλήτρια Ευρώπης) – οι Ιταλοί είχαν κατοχή μπάλας έως και 80%! Οι διεθνείς μας ήταν συγκεντρωμένοι, σοβαροί, με κέφι για μπάλα. Ετρεξαν πολύ και πάλεψαν, ο ένας για τον άλλον.

Οι επιλογές του Τζόνι Φαν’τ Σιπ θύμισαν σε πολλούς το restart του Οτο Ρεχάγκελ, στις αρχές της περασμένης δεκαετίας. Σήμερα θεωρούνται κάπως… ντεμοντέ, όμως με οποιοδήποτε άλλο σχέδιο, προκοπή δεν είδαμε. Ποιος ξεχνά, πώς άρχισε η κατρακύλα της «γαλανόλευκης»; Οταν η ΕΠΟ του 2014 έδιωξε τον Σάντος, επειδή η ομάδα κέρδιζε χωρίς να παίζει ελκυστικό ποδόσφαιρο…

O Φεντερίσκο Μπερναντέσκι «νικάει» τον Πασχαλάκη για να κάνει το 2-0 (REUTERS/Alberto Lingria)

Είναι νωρίς ακόμη, να μιλήσουμε για ανάκαμψη. Αύριο (Τρίτη) με τη Βοσνία/Ερζεγοβίνη και τον Νοέμβριο με την Αρμενία και τη Φινλανδία, τα παιχνίδια θα είναι -πάλι- πειραματικά. Την εκδοχή του Ολλανδού θα τη δούμε, στην πραγματικότητα, στο Nations League, σε ένα χρόνο. Φαίνεται, πάντως, να πιστεύει -όπως και ο Οτο- ότι τις καλές ομάδες δεν τις κάνουν οι πιο προικισμένοι, αλλά εκείνοι που μπορούν (και θέλουν) να συνεργαστούν αρμονικά για τον κοινό στόχο.

Ισως δεν αργήσει η μέρα που θα πάψουν να… μας γλεντάνε, το Λιχτενστάιν, η Αρμενία και η Φινλανδία. Αλλά, για να ξαναγίνει η Εθνική το καμάρι μας, δεν αρκεί ένας καλός προπονητής. Ο Ρεχάγκελ είχε στα χαφ, τον Καραγκούνη, τον Ζαγοράκη, τον Κατσουράνη, τον Τσάρτα, τον Μπασινά… Ο Στολτίδης και ο Ζήκος, του περίσσευαν.

Γίνονται Ολυμπιακοί χωρίς Πετρούνια;

Επειτα από 11 μήνες απραξίας, ο Λευτέρης δεν ήταν ο… γνωστός Πετρούνιας. Δεν έκανε δεύτερη στροφή στους κρίκους για να έρθει σε σταυρό, και στην έξοδό του παραπάτησε κατά μισό βηματάκι. Η περιπέτεια με τον τραυματισμό του διέκοψε ένα απίθανο σερί θριάμβων, που κρατούσε από το 2015. Τού στέρησε το δέκατο διαδοχικό χρυσό μετάλλιό του στις μεγάλες διοργανώσεις, και τον τέταρτο στη σειρά τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή. Είναι η μοίρα του αθλητή στα μοναχικά σπορ. Ακόμη και μια μικρή αδιαθεσία τη μέρα του αγώνα, μπορεί να γκρεμίσει ό,τι με κόπο είχε χτίσει.

Το χειρότερο για τον Λευτέρη, είναι ότι η τέταρτη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Στουτγκάρδης δεν του εξασφάλισε τη συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, του χρόνου το καλοκαίρι. Τώρα θα πρέπει να φτάσει στην Ιαπωνία από άλλο δρόμο: μέσω του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Οι αγώνες θα γίνουν στο Κότμπους (εκεί που κατάκτησε το πρώτο του -αργυρό- μετάλλιο στην αντίστοιχη διοργάνωση του 2011), στη Μελβούρνη (τον Φεβρουάριο του 2020), στο Μπακού και την Ντόχα (τον Μάρτιο του 2020). Για να είναι πρώτος στη βαθμολογία στο τέλος της σειράς, θα χρειαστεί να λάβει μέρος (με επιτυχία) σε τουλάχιστον τρεις από τους τέσσερις.

«Το έχει», αλλά θα είναι μια δοκιμασία που δεν του άξιζε έπειτα από ό,τι πέρασε τον τελευταίο ενάμισι χρόνο.

Στέφανε, κοίτα τι έκανες…

Ολο το γυροφέρνει και όλο του ξεγλυστρά, το πρώτο Masters της καριέρας του. Αυτή τη φορά, στην όγδοή του προσπάθεια, έπεσε πάνω στον κακό του δαίμονα: τον 23χρονο Ρώσο, Ντανίλ Μεντβέντεφ. Που, επιπλέον, είναι ο πιο αποτελεσματικός τενίστας του 2019. Τι κρίμα για τον Στέφανο Τσιτσιπά, που στον προηγούμενο γύρο του τουρνουά της Σανγκάης είχε αποκλείσει τον Τζόκοβιτς – Νο 1 στον Κόσμο…

Είναι ο μόνος στόχος από τους τέσσερις που είχε θέσει γι’ αυτή τη χρονιά, που δεν έχει πετύχει ακόμη. Οι άλλοι τρεις ήταν, να φτάσει σε ημιτελικό Γκραν Σλαμ (έφτασε), να μπει στο Top-10 της παγκόσμιας κατάταξης (μπήκε) και να προκριθεί στο ATP Finals: το ραντεβού των οκτώ κορυφαίων του σπορ, τον Νοέμβριο στο Λονδίνο. Προκρίθηκε.

O Στέφανος Τσιτσιπάς απογοητευμένος μετά την ήττα του από τον Μεντβέντεβ στη Σανγκάη (REUTERS/Aly Song)

Το ισοζύγιο επιτυχιών – αποτυχιών είναι, ξεκάθαρα, θετικό για τον «Tsitsifast», που πριν από δύο χρόνια βρισκόταν στο Νο 168 του ranking. Αλλά, ο μεγαλύτερός του θρίαμβος είναι ότι έχει οδηγήσει χιλιάδες παιδιά, που θέλουν να τον μιμηθούν, στις ακαδημίες τένις της χώρας. Αποτελεί το ίνδαλμα των πιτσιρικάδων, όπως ο Γιάννης Αντετοκούνμπο. Με τη διαφορά ότι, προτού αρχίσει να ξεδιπλώνει το θείο ταλέντο του, το άθλημά του… δεν υπήρχε στον χάρτη του ελληνικού αθλητισμού.

Πόσο πάει το ρεκόρ;

Δεκαεπτά εκατομμύρια δολάρια. Τόσο κόστισε στον βαθύπλουτο άγγλο επιχειρηματία, σερ Τζέιμς Ράτκλιφ, που τη χρηματοδότησε, η εξωπραγματική επίδοση του Ελιουντ Κιπτσόγκε, ο οποίος έτρεξε τα 42,195 χιλιόμετρα του Μαραθωνίου σε λιγότερο από δύο ώρες το Σάββατο στη Βιέννη.

Προσλήφθηκαν «λαγοί», ασφαλτοστρώθηκε η διαδρομή, επιστρατεύτηκαν η επιστήμη και η τεχνολογία για να «σπρώξουν» τον αθλητή στην προσπάθειά του να υπερβεί τα ανθρώπινα όρια. Το ρεκόρ είναι ανεπίσημο, πραγματοποιήθηκε κάτω από ιδανικές συνθήκες, αλλά είναι αληθινό. Καθαρό, χωρίς «σκιές». Αλλωστε, ο Κιπτσόγκε δεν εμφανίστηκε σαν κομήτης. Είχε «αγγίξει» αυτόν τον εκπληκτικό χρόνο από καιρό.

O Ελιουντ Κιπτσόγκε τρέχει ανάμεσα στους «λαγούς» που τον βοήθησαν να κρατήσει τον απαραίτητο ρυθμό για το ρεκόρ (Reuters)

Μια μέρα μετά, η συμπατριώτισά του, Μπρίγκιτ Κόσγκεϊ, επιβεβαίωσε την απόλυτη κυριαρχία των Κενυατών στις μεγάλες αποστάσεις. Η 25χρονη διάνυσε τον Μαραθώνιο του Σικάγο σε 2:14’04», καταρρίπτοντας το μυθικό παγκόσμιο ρεκόρ της Πόλα Ράντκλιφ, που άντεχε από το 2003.

Ποτέ δεν είναι αργά…

Ο Πετρ Τσεχ ονειρευόταν να γίνει παίκτης του χόκεϊ στον πάγο, όμως τα βήματά του τον οδήγησαν σε μια λαμπρή καριέρα δύο δεκαετιών (1999-2019) στο ποδόσφαιρο. Επαιξε 443 παιχνίδια στην Premier League, 11 χρόνια με την Τσέλσι και τέσσερα με την Αρσεναλ, κι άλλα 124 με την εθνική ομάδα της Τσεχίας. Κέρδισε δόξα και χρήμα. Το χόκεϊ, όμως, του έμεινε απωθημένο.

O Πετρ Τσεχ στο ντεμπούτο του ως τερματοφύλακας στο χόκεϊ επί πάγου (Twitter/Match of the Day/@BBCMOTD)

Ποτέ δεν είναι αργά! Το καλοκαίρι, που… συνταξιοδοτήθηκε, αποφάσισε να πραγματοποιήσει το παιδικό του όνειρο. Στα 37 του υπέγραψε δελτίο στην Γκίλφορντ Φίνιξ, που αγωνίζεται στη Β’ Κατηγορία του αγγλικού πρωταθλήματος χόκεϊ, και αυτό το Σαββατοκύριακο έπαιξε με τη νέα του ομάδα κόντρα στη Σουίντον Γουάιλντκατς. Το ματς κρίθηκε στα πέναλτι, και ο ίδιος αναδείχτηκε πολυτιμότερος παίκτης των νικητών. Φορώντας ένα κράνος, με το έμβλημα της Αρσεναλ στη δεξιά του πλευρά και της Τσέλσι στην αριστερή. Προοριζόταν να είναι ο τρίτος στην ιεραρχία γκολκίπερ της Σουίντον, όμως τώρα δύσκολα θα χάσει τη θέση του βασικού.