631
Οι Pink Floyd το 1973, εποχή που κυκλοφορούσαν το μνημειώδες Dark Side Of The Moon | Facebook

Οι 10 πιο επικές εισαγωγές στην ιστορία της ποπ και ροκ

Οι Pink Floyd το 1973, εποχή που κυκλοφορούσαν το μνημειώδες Dark Side Of The Moon
|Facebook

Οι 10 πιο επικές εισαγωγές στην ιστορία της ποπ και ροκ

«Επική εισαγωγή ενός ροκ τραγουδιού», μια τέχνη χαμένη στη μουσική λήθη περασμένων δεκαετιών.

Κάπως έτσι ξεκινάει το άρθρο του BBC – ουσιαστικά μια λίστα από τραγούδια – σχετικά με δέκα χαρακτηριστικές περιπτώσεις τραγουδιών από την ροκ και ποπ μουσική που χρησιμοποιούν μεγάλες σε διάρκεια εισαγωγές προτού μπουν στο… ψητό.

Όλα τα τραγούδια της λίστας (την οποία, ειρήσθω εν παρόδω, «πειράξαμε»… ποιητική αδεία, αφαιρώντας ένα και προσθέτοντας ένα άλλο που θεωρήσαμε πως είναι ακόμη πιο χαρακτηριστικό) χαρακτηρίζονται από το BBC ως «άκρως σημαντικά για την ευρύτερη ποπ κουλτούρα».

Ας τα δούμε ένα προς ένα:

Pet Shop Boys
West End Girls (1985)
Χρόνος που διαρκεί η εισαγωγή: 0.33

Το τραγούδι ηχογραφήθηκε αρχικά το 1984, όταν το συγκρότημα γνώρισε τον αμερικανό παραγωγό Μπόμπι Ορλάντο. Το τραγούδι είχε μικρή επιτυχία στις ΗΠΑ, αλλά παταγώδη αποτυχία στη Βρετανία. Όταν όμως το 1985 προσέλαβαν για παραγωγό τον Στίβεν Χέιγκ, που έκανε ένα απείρως πιο ατμοσφαιρικό και λιγότερο χορευτικό ρεμίξ του «West End Girls», είδαν την (μαζική) επιτυχία να τους χαμογελάει.

The Eagles
Hotel California (1976)
Χρόνος που διαρκεί η εισαγωγή: 0.52

Δυο ακουστικές κιθάρες «μονομαχούν» στην μονόλεπτη εισαγωγή, με φόντο την αφιλόξενη αμερικανική έρημο και έναν ανώνυμο ταξιδιώτη που φτάνει στο Λος Άντζελες από την επαρχία προκειμένου να γνωρίσει μια νέα ζωή γεμάτη ναρκωτικά, αλκοόλ και πάσης φύσεως πειρασμούς.

Led Zeppelin
Stairway to Heaven (1971)
Χρόνος που διαρκεί η εισαγωγή: 0.53

Ένα από τα σημαντικότερα τραγούδια της ροκ ιστορίας, διαθέτει την εισαγωγή που του αρμόζει, με μια κιθάρα και ένα «στοιχειωμένο» αρμόνιο. Ακόμη το μετανιώνουν οι Zeppelin που δεν το κυκλοφορήσαν ως single…

The Who
Baba O’Riley (1971)
Χρόνος που διαρκεί η εισαγωγή: 1.06

Το 1970 ο Πιτ Τάουνσεντ έχει αφήσει πίσω του το βαρύ, κιθαριστικό Mod παρελθόν του και αρχίζει και πειραματίζεται με τα νέα ηλεκτρονικά συνθεσάιζερ. Αποτέλεσμα των πειραματισμών αυτών υπήρξε αυτό το τραγούδι (που το ρεφρεν του κατόπιν έκλεψαν και οι αδελφοί Κατσιμίχα για το «Για Ένα Κομμάτι Ψωμί»)…

Of Montreal
The Past Is A Grotesque Animal (2007)
Χρόνος που διαρκεί η εισαγωγή: 1.40

Τραγούδι-σταθμός της αμερικανικής (αλλά και εγχώριας…) εναλλακτικής σκηνής εκεί στα τέλη της περασμένης δεκαετίας, αυτό το 11λεπτο έπος μιλάει για έναν χωρισμό με μουσικούς όρους και μια στιχουργική ενάργεια που είχαμε χρόνια να ακούσουμε. Η εισαγωγή κυλάει… νεράκι και ούτε καν καταλαβαίνεις το πότε μπαίνει η φωνή του τραγουδιστή Κέβιν Μπαρνς.

The Stone Roses
I Wanna Be Adored (1989)
Χρόνος που διαρκεί η εισαγωγή: 1.48

Ίσως το σημαντικότερο σταδιακό «χτίσιμο» τραγουδιού όλης της brit-pop σκηνής: ψυχεδελική εισαγωγή, το μπάσο μπαίνει στα 40 δευτερόλεπτα, κιθάρες και ντραμς, σε ένα ηχητικό κολάζ πέραν πάσης προσδοκίας. Πολλοί προσπάθησαν να το αντιγράψουν έκτοτε, κανείς δεν τα κατάφερε τόσο επιτυχημένα.

U2
Where the Streets Have No Name (1987)
Χρόνος που διαρκεί η εισαγωγή: 1.46

Η χαρακτηριστική κουδουνιστή κιθάρα του Edge μπαίνει σιγά σιγά στα ηχεία με το κλασικό της ριφ, προτού ακουστεί το μπάσο και τα ντραμς σε απόλυτη αρμονία με την απότομη αλλαγή του ρυθμού από 3/4 σε 4/4 (μια από τις σπουδαιότερες αλλαγές ρυθμολογίας της ροκ ιστορίας, όπως σημειώνει το BBC).

Αϊζακ Χέις
Theme From Shaft (1971)
Χρόνος που διαρκεί η εισαγωγή: 2.41

Τεράστια εισαγωγή σε ένα εξίσου σημαντικότατο κομμάτι, χαρακτηριστικό όχι μόνο του Χέις, αλλά και των αμερικανικών αστυνομικών ταινιών blaxploitation των αρχών των ’70s.

The Temptations
Papa Was a Rollin’ Stone (1972)
Χρόνος που διαρκεί η εισαγωγή: 3.53

Σχεδόν τέσσερα λεπτά από κιθάρα wah-wah, φανκ ενορχήστρωση, χειροκροτήματα, χτυπήματα hi-hat στα ντραμς και μια λιτή και σπαρτιάτικη μπασογραμμή, προτού μπουν τα πρώτα φωνητικά.

Pink Floyd
Shine On You Crazy Diamond (1975)
Χρόνος που διαρκεί η εισαγωγή: 8.40

Ίσως το καλύτερο τραγούδι που ηχογράφησαν ποτέ οι Βρετανοί progrock-άδες, σε ένα οκτάλεπτο έπος που μοιάζει να μην τελειώνει, αλλά όταν καταλαβαίνεις πως αυτό θα συμβεί, θέλεις να συνεχιστεί, ει δυνατόν, και για ακόμη… δυο πλευρές βινυλίου.