Προσωπικά πιστεύω ότι το μόνο ενδιαφέρον στοιχείο των δηλώσεων Σαμαρά σχετικά με τη συνταγματική αναθεώρηση ήταν ο συντηρητικός χαρακτήρας τους. Οι αλλαγές που προτείνει ο πρωθυπουργός, στην ουσία διατηρούν την πρωτοκαθεδρία του κράτους στην κοινωνία και κατά συνέπεια τον κυριαρχικό ρόλο των πολιτικών και των γραφειοκρατών στη διαμόρφωση του οικονομικού γίγνεσθαι της χώρας.

Είναι ενδεικτικό ότι ακόμα και ένας τόσο κονφορμιστικός οργανισμός όπως ο ΣΕΒ -που στην ουσία υφίσταται για να χειροκροτά τις κυβερνήσεις- αναγκάστηκε να αντιδράσει και να στείλει επιστολή στον πρωθυπουργό, στην οποία του επισημαίνει το γεγονός ότι στις δηλώσεις του δεν γινόταν καμμία αναφορά στην κατάργηση του «λενινιστικού» άρθρου 106.

Πρόκειται για ένα άρθρο το οποίο αφενός μεν κατοχυρώνει τον πρωταρχικο ρόλο του κράτους στην οικονομία και αφετέρου θέτει υπό συνεχή αίρεση τη λειτουργία της αγοράς και της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας. 

Τα επίμαχα σημεία του άρθρου 106 ειναι:

1. Για την εδραίωση της κοινωνικής ειρήνης και την προστασία του γενικού συμφέροντος το Κράτος προγραμματίζει και συντονίζει την οικονομική δραστηριότητα στη χώρα, επιδιώκοντας να εξασφαλίσει την οικονομική ανάπτυξη όλων των τομέων της εθνικής οικονομίας (106, 1).

2. Η ιδιωτική οικονομική πρωτοβουλία δεν επιτρέπεται να αναπτύσσεται σε βάρος της ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας ή προς βλάβη της εθνικής οικονομίας. (106, 2)

«Από τις ανωτέρω διατάξεις», μας λέει ο πανεπιστημιακός (και υποψήφιος της Δράσης) Γιώργος Μπήτρος, «συνάγεται ότι ο συνταγματικός νομοθέτης, το 1975, αποσκοπούσε στην κατάργηση της αστικής οργάνωσης του κράτους και στην εγκαθίδρυση ενός άλλου καθεστώτος. Ενός καθεστώτος όπου οι πολίτες αυτοελέγχονται αν με την χρήση των ιδιοκτησιακών τους δικαιωμάτων προάγουν το «γενικό συμφέρον», την «εθνική οικονομία», τον «εθνικό πλούτο», και άλλες παρόμοιες ασαφείς και απροσδιόριστες έννοιες. Διαφορετικά, οι πολίτες κινδυνεύουν κάθε στιγμή να βρεθούν αντιμέτωποι με το ρόπαλο των διαχειριστών της εξουσίας και να αναγκαστούν σε αποξένωση από την περιουσία τους ή εθνικοποίηση των επιχειρήσεών τους».

Σε μια χώρα όπου το κράτος σέρνει την πολιτεία από πραξικόπημα σε πραξικόπημα (το τελευταίο μόλις πριν από 45 χρόνια) και την οικονομία από χρεοκοπία σε χρεοκοπία (την πλέον πρόσφατη εκ των οποίων βιώνουμε σήμερα), μπορεί κανείς σοβαρά να υποστηρίζει τη διατήρηση ενός συνταγματικού άρθρου που αναθέτει στο κράτος τον ρόλο του συντονιστή και προγραμματιστή της οικονομικής δραστηριότητας της χώρας;

Και πώς μπορεί, αλήθεια, ο συνταγματικός νομοθέτης να θέτει προϋποθέσεις για τις συνθήκες κάτω απο τις οποίες μπορεί να λειτουργεί η ιδιωτική επιχειρηματικότητα (να μην αναπτύσσεται σε βάρος της «ανθρώπινης αξιοπρέπειας» ή της «εθνικής οικονομίας»), και να μην θέτει τις ίδιες προυποθέσεις για την ανάπτυξη της κρατικής δραστηριότητας; Με ποια λογική βαρύνεται a priori η ατομική επιχειρηματικότητα με ένα προπατορικό αμάρτημα που την αναγκάζει να βρίσκεται διαρκώς απολογούμενη, και δεν ισχύει το ίδιο με την κρατική δραστηριότητα; Ιδιαίτερα όταν η κρατική δραστηριότητα οποιονδήποτε τομέα ακούμπησε στην Ελλάδα τον οδήγησε στην καταστροφή -όπως π.χ. την δημόσια παιδεία, όπου σύμφωνα με την πρόσφατη έρευνα του οργανισμού Pearson η Ελλάδα βρίσκεται στον πάτο της Ευρώπης σε όλες τις βαθμίδες της δημόσιας εκπάιδευσης;

Ο πρωθυπουργός στην ομιλία του ανέφερε ότι οι μεταρρυθμίσεις πού προτείνει έχουν σαν στόχο να καταπολεμήσουν τον κρατισμό. Δυστυχώς όμως, όλα τα μέτρα που πρότεινε, και ακόμα περισσότερο τα μέτρα που δεν πρότεινε (όπως την κατάργηση του άρθρου 106, την κατάργηση της μονιμότητας κ.λπ.), συγκλίνουν στο ακριβώς αντίθετο αποτελεσμα.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News