Ο χρόνος κλείνει, όπως και η συζήτηση για τον φόρο ακινήτων. Μία μέρα μετά την ψήφιση του νόμου, δύο κείμενα στο Protagon, το «Ανοησία ή σχέδιο;» του Θ. Σκόκου και το «Οι οιμωγές των πλουσίων» του Γ. Καρελιά, αξίζει να σημειωθούν, ως επίλογος στο δράμα: διαβασμένα μαζί με τα σημαντικά σχόλια των αναγνωστών, οριοθετούν ένα ευρύ φάσμα αντιδράσεων και ένα αγεφύρωτο χάσμα αντιλήψεων.

Κάθε καλοπροαίρετος άνθρωπος αναζητάει φορολογική δικαιοσύνη, τη δικαιότερη συμμετοχή των πλουσίων στα βάρη και την ελάφρυνση των φτωχών. Οι γενικεύσεις και οι ρετσέτες μόνο τους δημαγωγούς εξυπηρετούν. Στην πράξη, πολλοί «πλούσιοι» σύντομα θα γίνουν φτωχοί και πολλοί ευκατάστατοι «φτωχοί» θα γελάνε. Το χειρότερο: Όπως φαίνεται και από την πόλωση των επιχειρημάτων, όλο και περισσότεροι δέχονται τις «παράπλευρες απώλειες»: Εν ονόματι ενός μεγαλύτερου δημόσιου συμφέροντος, που εκείνοι επιτρέπουν στον εαυτό τους, χωρίς την προσήκουσα βάσανο, να προσδιορίζει – άκριτα, όταν δεν είναι μοχθηρά.

Όμως, η περαιτέρω συζήτηση σε αυτή τη γραμμή δεν έχει νόημα. Εκείνο που έχει νόημα είναι η επίμονη αναζήτηση των ύστατων δικλείδων ασφαλείας, πέρα από τα αστεία κριτήρια εισοδήματος και περιουσίας. Εκείνων των δικλείδων που θα εξασφαλίσουν το να μην μπορεί κάποιος να στείλει και αθώους στην γκιλοτίνα, όσο καιρό (πιστεύει ότι) τιμωρεί πλούσιους ευγενείς και φοροφυγάδες. Η Αθλιότητα της Φιλοσοφίας αφήνει πολλά αθώα θύματα πίσω της.

Πριν από δέκα μήνες, με γράμμα που δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή, είχα υποστηρίξει το εξής:

«Ο υπουργός Οικονομικών σε συνέντευξή του στην εφημερίδα σας καλεί «…όσους ενίστανται (για τις προβλέψεις του καινούργιου φόρου ακινήτων) να του προτείνουν τον δικαιότερο τρόπο κατανομής του». Είναι σαφές ότι ο τρόπος φορολόγησης της περιουσίας των πολιτών έχει καταστεί δημευτικός γιατί, κυρίως, αγνοεί τη φοροδοτική ικανότητα των φορολογουμένων – πράγμα που σε πολιτισμένες χώρες, όπως λ.χ. η Γαλλία, γίνεται προσπάθεια να αποφεύγεται. Επιπροσθέτως, η ανάγκη να χαϊδευτούν τα αυτιά των «πολλών», η ανάγκη να διασκεδασθούν τα δικά τους βάσανα, έχει οδηγήσει στην εξοντωτική φορολόγηση των "ολίγων". Σε αυτό το καταστροφικό ιδεολόγημα δεν αντιστάθηκε καμία κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια.

Ανταποκρινόμενος, λοιπόν, στο κάλεσμά του, προτείνω στον κ. Στουρνάρα, αν μη τι άλλο, και σε επέκταση των όσων ισχύουν για τα ενοίκια, να θεσμοθετήσει και να περιλάβει στις προβλέψεις του καινούργιου νομοσχεδίου το δικαίωμα του φορολογουμένου να εκχωρεί, ατελώς και με συνοπτικές διαδικασίες, περιουσιακά στοιχεία του στο Δημόσιο. Η στοιχειώδης τσίπα (τελικά, αυτό ίσως ήταν το μεγαλύτερο αληθινό έλλειμμα αυτής της χώρας τα τελευταία 40 χρόνια) και αίσθηση δικαίου απαιτεί να δοθεί αυτή η δυνατότητα στους πολίτες – τους πολλούς αλλά και τους ολίγους, λίγο πριν πυκνώσουν τις τάξεις των πολλών. Ώστε να μπορούμε όλοι, εφόσον το επιλέξουμε και εάν είναι δυνατόν, να γίνουμε φτωχότεροι με αξιοπρέπεια – και όχι κυνηγημένοι από εξοντωτικά χρέη και φορολογικές υποχρεώσεις.»

Η δυνατότητα παραχώρησης ακινήτου στο Δημόσιο από μηδενική βάση έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα (έναντι των περιπεπλεγμένων προτάσεων της ΠΟΜΙΔΑ ή του κ. Κεφαλογιάννη): δεν υπεισέρχεται στην αποτίμηση του ακινήτου, δεν ζητά να συμψηφίσει τίποτε, δεν έχει κόστος για το Δημόσιο, μόνο όφελος. Επομένως, δεν έχει το μειονέκτημα των ατελείωτων διαβουλεύσεων ή της αναζήτησης ισοδυνάμων. Άρα, μόνο από αμέλεια, ανοησία ή δόλο μπορεί κανείς να την αρνείται. 

Ζήτησα από έναν καλό νομικό να φανταστεί το απλό, λίγων γραμμών, κείμενο (σαν μία υπεύθυνη δήλωση του Ν.105) που θα μπορούσε να συνοδεύει την πράξη παραχώρησης. Το απλό δεν είναι εύκολο – χρειάστηκε μία βδομάδα για να καταλήξει σε κάτι στέρεο, αυτό που ακολουθεί – και τον ευχαριστώ.

ΔΗΛΩΣΗ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗΣ ΑΚΙΝΗΤΟΥ

Με την παρούσα, ο υπογραφόμενος ……………. παραιτείται υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου πάντων των εμπραγμάτων και των συνδεομένων προς αυτά δικαιωμάτων επί του ακινήτου του κειμένου ………………, οι τίτλοι επί του οποίου προσαρτώνται, και παρέχω προς το Δημόσιο την ανέκκλητη πληρεξουσιότητα ώστε να προβεί με αυτοσύμβαση σε όλες τις αναγκαίες πράξεις και ενέργειες προκειμένου να τελεσθεί η προς το Δημόσιο μεταβίβαση. Το ακίνητο αυτό εγγυώμαι ελεύθερο παντός βάρους, αν δε επί αυτού προκύψει ότι υφίσταται βάρος ή άλλη αμφισβήτηση ή διεκδίκηση δηλώνω δια της παρούσης ότι θα προσέλθω ομόδικος μετά του Δημοσίου, αναλαμβάνων το εις εμέ αναλογούν κόστος.

Μα πόσους αφορά αυτή η πρόταση, θα αναρωτηθείτε. Δεν έχει σημασία, είναι η απάντηση. Το δίκαιο, όπως το στέρεο, κρίνεται από το πώς συμπεριφέρεται ένα σύστημα, μία κατασκευή, στο όριο. Αλλοίμονο στην πολιτεία, εάν επικρατήσει η λογική ότι κάθε τι θα περνάει αβασάνιστα επειδή δεν πλήττει το 75, το 85 ή το 95% των πολιτών – άρα τα δικαιώματα των υπολοίπων δεν μετράνε. Έστω και ένας πολίτης να γλυτώνει την εξόντωση με την παραχώρηση, αυτή η δικλείδα ασφαλείας οφείλει να του παρέχεται, εφόσον αποφασίσει να καταφύγει σε αυτήν – αφού μάλιστα δεν επιφέρει κανένα βάρος για το δημόσιο και είναι απλούστατη στην εφαρμογή της.

Ιδού, λοιπόν, κύριοι της παρούσας (αλλά και της αυριανής) Διοίκησης: Αφήστε στον πολίτη την επιλογή να μην καθίσταται όμηρος φόρων και οφειλών που δεν θα μπορεί πλέον να αντιμετωπίσει. Επιτρέψτε τουλάχιστον αυτό. Εάν θελήσει να σας χαρίσει μέρος της περιουσία του, χωρίς κανένα αντάλλαγμα, δεχθείτε αυτό το δώρο – και εγώ με τη σειρά μου θα σας ευχηθώ: Καλά Χριστούγεννα και καλή συνέχεια εις το έργο σας.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News