Μερικές φορές τα σημεία χάνουν την προφανή σημασία τους, αν δεν παίρνουν (για την ακρίβεια: δεν τους δίνουμε, ερμηνεύοντάς τα) την ακριβώς αντίθετη. Υπάρχουν περιπτώσεις που κάτι τέτοιο είναι εκ των πραγμάτων –σχεδόν- επιβεβλημένο: ο Εκο αφηγείται την ιστορία για το αναμμένο αριστερό φλάς ενός φορτηγού, που προπορεύεται του δικού μας οχήματος σε έρημο αυτοκινητόδρομο κι επειδή δεν φαίνεται να υπάρχει λόγος να θέλει να στρίψει αριστερά (όπως δηλώνει με το αναμμένο του φλας), τελικά το προσπερνάμε υποθέτοντας ότι ο οδηγός του το ξέχασε.

Κάτι τέτοιο, όμως, δε συμβαίνει όταν κόντρα σε όλα επιχειρεί κανείς να ερμηνεύσει ένα κλασσικό σημείο, όπως το ΟΧΙ, ως ΝΑΙ. Αυτό ακριβώς έκανε ο πρώην πρόεδρος του Ισραήλ Μωσέ Κατσάβ, παριστάνοντας δήθεν ότι εξέλαβε την άρνηση μιας υπαλλήλου να ανταποκριθεί στις ερωτικές διαθέσεις του ως ένα προκλητικό παιγνίδι «συμφωνίας» που κατέληξε στο βιασμό της. Η δίκη του τελείωσε κι η καταδίκη του για βιασμό (και σεξουαλική παρενόχληση δύο άλλων γυναικών) έκανε το γύρο του κόσμου. Το δικαστήριο απέρριψε χωρίς πολλά πολλά την εκδοχή του, δεχθέν ότι η Αλεφ (ψευδώνυμο της βιασθείσας υπαλλήλου) του έδειξε με απόλυτη σαφήνεια τη διαφωνία της στις προθέσεις και τις πράξεις του. Κατά τρόπο ανάλογο ο Κατσάβ συμπεριφέρθηκε και στις δύο άλλες νεαρές κοπέλες που παρενόχλησε.

Λέγεται συχνά, θα το έχετε ασφαλώς ακούσει, πως το θύμα βιασμού «τα ήθελε» ή «πήγαινε γυρεύοντας» προκαλώντας τον ψευδοαντρισμό του βιαστή, που («πόσο να αντέξει, πιά;») ενέδωσε στην πρόκληση. Τέτοια είναι πάνω κάτω τα επιχειρήματα που αραδιάζονται και στις (λίγες) δίκες για βιασμό κι –ευτυχώς- πλέον δεν αρκούν (αν δεν υποστηρίζονται από αδιάσειστα στοιχεία) για να αθωώσουν βιαστές, η δικαιολογημένη καταδίκη των οποίων δεν τους λυτρώνει από την εμμονή τους να δείχνουν όλο και πιό «αρσενικά». Από αυτό, δηλαδή, που η Ζερμέν Γκρηρ έχει εύστοχα ορίσει ως τραγωδία για κάθε αντράκι.

 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News