Η πολυαναμενόμενη παρέμβαση του αιγυπτιακού στρατού στα πολιτικά δρώμενα της χώρας, ήρθε το βράδυ της Τετάρτης στις 22:00. Προηγήθηκαν τρεις ημέρες με κλιμακούμενες ταραχές και εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές στην πλατεία Ταχρίρ, να ζητούν την παραίτηση του Μοχάμετ Μόρσι. Μετά το διάγγελμα του Μόρσι, στο οποίο έκανε γνωστό ότι δεν προτίθεται να υπακούσει στο τελεσίγραφο του στρατού και να παραιτηθεί, εμφανίστηκαν υποστηρικτές του να συγκεντρώνονται κατά χιλιάδες και να διαδηλώνουν σε άλλη πλατεία του Καϊρου. Μία εικόνα εκρηκτική, μάρτυρας μιας διχασμένης κοινωνίας. Με την εκπνοή του τελεσιγράφου, ο στρατός προχώρησε δυναμικά. Κατέλαβε το κτήριο της τηλεόρασης, τανκς εμφανίστηκαν σε νευραλγικά σημεία της πόλης, συνέλαβαν τον Μόρσι.

Ο αρχηγός του στρατού, σε τηλεοπτικό διάγγελμα, ανακοίνωσε την αναστολή του συντάγματος, και τον διορισμό του προέδρου του ανώτατου δικαστηρίου της χώρας ως μεταβατικού προέδρου της Αιγύπτου. Έκλεισε τρία τηλεοπτικά κανάλια φίλα προσκείμενα στους Αδελφούς Μουσουλμάνους, και συνέλαβε (για την ώρα) τριακόσια στελέχη του κόμματος αυτού. Νέο Σύνταγμα (εν ευθέτω χρόνο), νέες προεδρικές εκλογές (εν ευθέτω χρόνο) νέα κυβέρνηση, κ.λπ., κ.λπ. Αν αυτό δεν είναι στρατιωτικό πραξικόπημα τότε, με συγχωρείτε, τι είναι στρατιωτικό πραξικόπημα;

Το γεγονός της πολιτικής κάλυψης που δόθηκε στον αρχηγό του στρατού από όλες τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας, ακόμα και από το ακροδεξιό φανατικό ισλαμικό κόμμα, αλλά και από το παπαδαριό(!), μουσουλμανικό και χριστιανικό, δεν αλλάζουν τον χαρακτήρα της κίνησης του στρατού. Ούτε βέβαια οι έξαλλοι πανηγυρισμοί των εκατοντάδων χιλιάδων του πλήθους που ήταν συγκεντρωμένο για μέρες στην πλατεία Ταχρίρ. Το γεγονός παραμένει ότι ανατράπηκε με τη βία, ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος στην ιστορία της χώρας αυτής. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι ο Μόρσι, κατάφερε μέσα σε ένα χρόνο από την πανηγυρική εκλογή του, με πάνω από 50% των ψήφων, να στρέψει εναντίον του το σύνολο σχεδόν των Αιγυπτίων (υπολογίζεται ότι ένα 25% ακόμη τον στηρίζει). Κυβέρνησε αυταρχικά, ασχολήθηκε κυρίως με την εδραίωση ενός μουσουλμανικού κράτους, στράφηκε εναντίον όσων θεσμών δεν ήλεγχε, όπως η δικαιοσύνη και τελευταία ο στρατός, θεσμός ιδιαίτερα αγαπητός στον λαό της Αιγύπτου. (θυμηθείτε τον ρόλο του στρατού, στην αποπομπή του Μουμπάρακ).

Το κυριότερο όμως στη διακυβέρνηση της χώρας από τον Μόρσι, ήταν το γεγονός ότι δεν ασχολήθηκε καθόλου, μα καθόλου, με τα καθημερινά προβλήματα επιβίωσης των αιγυπτίων. Η ανεργία έφτασε στα ύψη, ο πληθωρισμός και οι τιμές των τροφίμων και άλλων καθημερινών καταναλωτικών αγαθών, το ίδιο. Ένας ολόκληρος λαός, οδηγούνταν από τη φτώχεια (στην οποία είναι δεκαετίες τώρα) στην εξαθλίωση. Οι λαοί δεν τρέφονται με ιδεολογίες, θρησκευτικές ή άλλες, αλλά με φαγητό. Αυτό παραγνώρισε και αμέλησε ο Μόρσι. Και την πλήρωσε.

Μαζί του όμως θα την πληρώσει και ο δύσμοιρος αιγυπτιακός λαός ο οποίος θα ζήσει, άγνωστο για πόσο, πάλι μέσα στη φτώχεια, χωρίς ατομικές ελευθερίες, και χωρίς δημοκρατία, για την οποία πάλεψε τόσο πολύ πριν τρία χρόνια. Όταν καταλαγιάσουν οι πανηγυρισμοί θα αντιληφθεί ότι το «ολίγον έγκυος», που του πλασάρουν για να του χρυσώσουν το χάπι, δεν διαφέρει σε τίποτε από το «καραμπαμπάμ έγκυος»…

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News