Όσο λιάστηκα, λιάστηκα. Και πάλι στο Μπράιτον, γράφοντας για το χωριό μου στην Κρήτη, απ' όπου μόλις γύρισα.

Οι παππούδες και οι γιαγιάδες μου πέθαναν νωρίς. Τον ένα παππού δεν τον γνώρισα καν. Μεγάλος καημός ακόμα και σήμερα οτι δε φωτογράφισα ποτέ τη γιαγιά μου τη Βαγγέλα. Με τα κάτασπρα μαλλιά, τα ροδοκόκκινα μάγουλα και τα καταγάλανα μάτια. Είχε μια μυθική ομορφιά. Χρόνια μετά το θάνατό της βρήκα μια Τουρκάλα στην Πρίγκιπο που μου τη θύμισε και της το είπα. Την έβγαλα φωτογραφία. Δεν ήταν το ίδιο αλλά ήταν μια θύμηση.

Απο το χωριό μου έφυγα μικρή για να πάω στο Πολυκλαδικό των Χανίων. Μετά Θεσσαλονίκη και τώρα Αγγλία. Πιο πολλά χρόνια λείπω παρά έχω ζήσει στο χωριό μου.

Κάθε φορά που επιστρέφω μαθαίνω και για κάποιον που έχει πεθάνει. Για λίγους μήνες έχασα την κηδεία της κυρα Δέσποινας, φίλης της γιαγιάς μου. Πέθανε κάπου στα 90 και. Μου είχε πει μια φορά: μα γιάντα μωρέ παιδάκι μου να μην είχα ποθάνει νέα και όμορφη. Όλοι θα με θυμόταν έτσι. Εδά όταν ποθάνω θα λένε: γρά ήταν και πόθανε. 

Φέτος  αποφάσισα να πάρω συνέντευξη απο τον κυρ Αριστείδη, τον γηραιότερο απο τους άρρενες όπως μου αυτοσυστήθηκε. Γεννηθείς το 1924, έζησε την κατοχή, τον εμφύλιο, φυλακίστηκε μέσω στρατοδικείου στη Μακρόνησο γιατί αρνήθηκε να σκοτώσει μια νέα κοπέλα. Οι ιστορίες του, πληγές της σύγχρονης Ελλάδας. Γιος δασκάλας, έμαθε εκλεπτυσμένα ελληνικά. Η συνομιλία μαζί του ήταν απόλαυση. Ο λόγος του περιγραφικότατος, ο νους του νεότατος. Πέρασαν περίπου τρείς ώρες χωρίς να το καταλάβω. Τα τζιτζίκια συνόδευαν σαν ένα καλογραμμένο τραγούδι το ταξίδι μας μέσα στο χρόνο. Έμαθα για τον ήρωα του χωριού μου, τον Γεώργιο Δρακονιανό, πώς μια νύχτα επιτέθηκε στο Γενίτσαρο στα Μεσόγεια, πώς οργάνωσε την ομάδα με τους τοπικούς χαίνηδες. Γενικός οπλαρχηγός Κισσάμου το 1821. Έμαθα για τους προπαππούδες των φίλων μου, τα χούγια τους και τις παραξενιές τους, τις κρυφές τους ιστορίες. Και πώς ακόμα και η μάνα του η δασκάλα πίστευε στο μάτιασμα. Και μια μέρα τον ξεμάτιασε με μυστικές προσευχές και λάδι.

Μια φράση του μου έμεινε και όσο τη θυμάμαι τόσο πιο πολύ με εμπνέει: οι άνθρωποι κρύβουν μέσα τους τεράστιες ψυχικές δυνάμεις σε λανθάνουσα μορφή.

Χίλιες ευχαριστίες μου έκανε ο κυρ Αριστείδης.

Να’σαι καλά Βαγγελιώ μου που με γλίτωσες έστω και λίγο απο τη μοναξιά των γέρων…

Να τους ακούτε τους γέρους. Να μαθαίνετε απο τις ιστορίες και τα λάθη τους. Μια μέρα θα έχουν φύγει. Λυτρωμένοι απο τη μοναξιά και το γέρικο σώμα τους. 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News