Η έκρηξη στο υπουργείο της οδού Κατεχάκη κι ο εξαιτίας της άδικος θάνατος του Γ. Βασιλάκη το βράδυ της Πέμπτης 23.6 άλλαξε δραματικά την ήδη βεβαρημένη εσωτερική πολιτική επικαιρότητα και προστέθηκε σε εκείνα τα γεγονότα, που τους τελευταίους μήνες διατηρούν σταθερά υψηλό το ενδιαφέρον των διεθνών ΜΜΕ για την Ελλάδα.

Οι αντιδράσεις που υπήρξαν επ’ αφορμή του οδυνηρού συμβάντος σε όλο το φάσμα της δημόσιας ζωής δεν ξέφυγαν πολλές φορές από τους κανόνες που επί δεκαετίες τώρα έχουν αναδείξει την ευκολία, την υποκρισία και την υπερβολή ως γενικά γνωρίσματα της ανάλυσης που επιχειρείται προεχόντως σε τηλεοπτικά παράθυρα, μεγάλο μέρος του τύπου αλλά κι άλλες μορφές της δημόσιας έκφρασης (των μπλογκ περιλαμβανομένων).

 

Στις δύσκολες περιστάσεις ανέκαθεν περίσσευαν όσοι -αήθεις τιμητές και φωτεινοί παντογνώστες- προσφέρουν αφειδώς, αριστερά και δεξιά την υψηλή κριτική τους, ξιφουλκώντας επιλεκτικά υπέρ εκείνου του αυτονόητου που εκάστοτε τους βολεύει, πανέτοιμοι όμως να το εγκαταλείψουν με πρώτη ευκαιρία σαν δουν τα σκούρα.

Η εκ του ασφαλούς (καθόσον εκ των υστέρων) κριτική για ελλειπή μέτρα ασφαλείας στο υπουργείο εκτοξεύθηκε φρονώ περισσότερο από εκείνα τα στόματα, που είναι βέβαιο ότι θα πρωτοστατούσαν στην καταγγελία «…των σκληρών κι εκτός ελληνικής πραγματικότητας μέτρων ασφαλείας…» ευθύς μόλις διαπίστωναν πως η εφαρμογή τους αναπόφευκτα θα καθυστερούσε σημαντικά την είσοδο κι έξοδό τους από τα φυλασσόμενα μέρη.

Θέλετε παράδειγμα; Μετά την 11.9.01 οι περισσότερες είσοδοι του Πρωτοδικείου Αθηνών στην πρώην σχολή Ευελπίδων εφοδιάσθηκαν με μηχανήματα ελέγχου, σαν αυτά που υπήρχαν παλαιότερα στα αεροδρόμια κι ανίχνευαν μεταλλικά αντικείμενα στους ταξιδιώτες και τις αποσκευές. Τις πρώτες ημέρες εφαρμογής των νέων μέτρων ελέγχου εισόδου οι έπαινοι έδιναν κι έπαιρναν. Στη συνέχεια τα καλά λόγια διαδέχθηκαν η μουρμούρα κι η δυσφορία όλων όσων επισκέπτονταν τα δικαστήρια. Οι καθυστερήσεις, κυρίως κατά την προσέλευση -λίγο πριν τις 9 το πρωΐ που αρχίζουν οι συνεδριάσεις των δικαστηρίων, ήταν μεγάλες και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που δικηγόροι, διάδικοι, ένορκοι, μάρτυρες δεν ήταν στην ώρα τους στην αίθουσα που έπρεπε.

Μετά από λίγο βρέθηκε λύση κι από τον έλεγχο περνούν μόνο όσοι δεν είναι δικηγόροι (κι αυτοί όχι όλοι). Θα μου πείτε: και πώς ξεχωρίζουν τους δικηγόρους; Απλούστατον: οι κύριοι φορούν γραβάτα, οι κυρίες ταγιέρ κι αμφότεροι κουβαλούν συχνά παραφουσκωμένη -με δικογραφίες- τσάντα.

 

(*) Ποίημα του Ζαχ. Παπαντωνίου (1877 – 1940)

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News