Ο Γιατρός (το Δεν μπορώ μανούλα μ' δηλαδή) κι ο Μενούσης είναι από τα πρώτα τραγούδια που μαθαίνει κανείς να παίζει σε κάποιο μουσικό όργανο. Αυτό ίσχυε για δεκαετίες στα δημοτικά ωδεία, αυτό ίσχυε για πολλά χρόνια και στα δημοτικά σχολεία. Λογικά, το ίδιο ισχύει και τώρα. Τα δύο παραδοσιακά άσματα είναι εύκολα στο παίξιμο, ακόμη πιο εύκολα στο τραγούδι και σίγουρα πιο εύκολα στον χορό. Θα είναι, όπως φαίνεται, κι αυτά που θα ακουστούν περισσότερο την 25η Μαρτίου.

Όπως διαβάζουμε δεξιά κι αριστερά, η κυβέρνηση σκοπεύει να μετατρέψει σε ένα μεγάλο υπαίθριο πάρτι την επερχόμενη μεγάλη Αργία. Όσο κι αν οι περισσότεροι το έχουν γυρίσει στην πλάκα, όσο κι αν το θέμα έχει γίνει ανέκδοτο στα social media και στις παρεΐστικες συζητήσεις, το ζήτημα είναι εξόχως σημαντικό. Και, παραδόξως, σε ένα τόσο σοβαρό ζήτημα, ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε διάνα και του αξίζουν συγχαρητήρια.

Η εθνική γιορτή είναι ακριβώς αυτό που λέει η λέξη. Γιορτή. Ένα μεγάλο πάρτι. Έτσι πρέπει να την αντιλαμβάνεται ο κόσμος κι έτσι πρέπει να του προσφέρει τη δυνατότητα η πολιτεία να το κάνει. Πρώτα τιμάς τους ήρωες στα σχολεία και στις παρελάσεις* και μετά γλεντάς και χαίρεσαι με τους συμπολίτες σου. Έτσι γίνεται σε όλα τα σοβαρά κράτη του κόσμου. Από τον Καναδά και την Αυστραλία, την Αμερική και την Ιρλανδία μέχρι την Αυστρία και την Ιαπωνία. Στις εθνικές εορτές προβάλλεται η παράδοση κι η χώρα δείχνει αυτό πάνω στο οποίο γαλουχήθηκαν γενιές και γενιές (θυμηθείτε τι λέγαμε για το Βέλγιο). Μας αρέσει ή όχι (προσωπικά όχι, αλλά αυτό είναι θέμα προσωπικής αισθητικής), δεν γίνεται να σου αρέσει όταν βλέπεις στις εθνικές εορτές τους τους Ελβετούς ντυμένους με τις παραδοσιακές στολές να χορεύουν και τους Σκωτσέζους με τις γκάιντες κι όταν πρόκειται για το αντίστοιχο ελληνικό να ενοχλείσαι. Είναι υποκριτικό και μίζερο. Σε όλον τον κόσμο έτσι γίνεται.

Ευτυχώς ή δυστυχώς, η ελληνική παράδοση έχει τα δημοτικά και τα λαϊκά στις ρίζες της. Αυτό είμαστε, αυτό πουλάμε. Σε λίγα χρόνια μπορεί να είμαστε στο σημείο να πουλάμε και μοντέρνα τέχνη (ακατόρθωτο, αλλά οκ). Ας είναι και η μοντέρνα τέχνη στο πρόγραμμα των εορταστικών εκδηλώσεων. Αλλά ας γίνει από κάπου η αρχή. Κι η συνέχεια ας έχει τον Τσάμικο του Χατζηδάκι και του Γκάτσου, είμαι σίγουρος πως ο υπουργός Πολιτισμού το έχει στο πρόγραμμά του.

Υπάρχει μόνο ένα πρόβλημα. Κι αυτό έχει να κάνει με το ποιος θα …παιανίζει τα τσάμικα. Εάν είναι η στρατιωτική μπάντα είναι πρόβλημα. Με κανέναν τρόπο δεν πρέπει να χρησιμοποιείται και να εισχωρεί το στράτευμα στην κοινωνία. Αυτά θυμίζουν άλλες εποχές, στην εφταετία βλέπαμε τέτοια σκηνικά. Ας είναι η μπάντα του Δήμου. Στην πόλη γίνεται εξάλλου, στο κεντρικότερο σημείο της.

*Καλώς κάνει, λοιπόν, η νέα κυβέρνηση και μετατρέπει την 25η Μαρτίου σε μία υπαίθρια γιορτή. Θα είναι λίγο κιτς το όλο θέαμα, αλλά ας είναι, έχουμε συνηθίσει σε αυτή την αισθητική. Κλαρίνα, τσάμικα και καλαματιανά σε εθνικό πανηγύρι στο Σύνταγμα κι από πάνω τα μπαλκόνια των σουιτών της Μεγάλης Βρετάνιας. Τόσο νεοελληνικό…

Επειδή, ωστόσο, δεν είναι όλα ρόδινα κι επειδή πριν από τα κλαρίνα και τα μπουζούκια θα έχουν προηγηθεί οι μαθητικές παρελάσεις, καλό είναι να δούμε και μία επίσημη ανακοίνωση γιατί αυτές δεν καταργήθηκαν. Για τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως και για αρκετό προοδευτικό κόσμο από χώρους που στην Κουμουνδούρου συνηθίζουν να απαξιώνουν ως «νεοφιλελέ», οι μαθητικές παρελάσεις είναι κατάλοιπο ολοκληρωτικών καθεστώτων κι απόστημα που πρέπει να αφαιρεθεί. Βλέπετε, όμως, κυβερνητικός εταίρος είναι ο Πάνος Καμμένος. Και ποιος τολμά να του κουνηθεί, όταν χρειάζεται τις ψήφους των ΑΝΕΛ στη Βουλή;

 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News