Από τη μια, η Τρόικα που σου λέει, χοντρά-χοντρά, ότι πρέπει να γίνεις Γερμανός στον τρόπο ζωής σου. Από την άλλη, είσαι εσύ που ξέρεις τη χαοτική διαφορά μεταξύ του «λιτού» και της «λιτότητας». Αλλά στην πλατεία, για να διαμαρτυρηθείς -ζητώντας τη χαλάρωση των μέτρων λιτότητας, που σου επιβάλλουν οι εταίροι- δεν εμφανίστηκες.

Η διαμαρτυρία είχε διοργανωθεί όχι μόνο πανελλαδικά, αλλά και παγκόσμια. Εσύ, όμως, απουσίαζες. Το σώμα σου ήταν κουρασμένο, είχες και μια «ιωσούλα, μωρέ», δεν το είχες μάθει νωρίς ότι θα λάβει χώρα – από δικαιολογίες άλλο τίποτα. Και δεν συζητάμε το να είχες δουλειά ή κάτι που δεν μπορούσες να αναβάλλεις. Μιλάμε για τη συνθήκη να μην είχες να κάνεις κάτι συγκεκριμένο. 

Κανείς δεν θα έλεγε ότι δεν κατέβηκες εκεί που ήταν οι πολλοί, επειδή όλα είναι τέλεια στη ζωή σου. Το αντίθετο. Με τη ζωή και την ανέχειά σου -που άλλοι σου επέβαλλαν, ερήμην σου, μην το ξεχνάς- θα μπορούσες να γεμίσεις τις σελίδες ενός τόμου. Να διαβάζουν τα όσα ζεις και να μένουν με το στόμα ανοιχτό. Όμως, δεν πήγες στην πλατεία. Επειδή, ίσως, βαρέθηκες, επειδή θεωρείς ότι δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα απολύτως. Είπαμε, έκανε και κρύο. «Για να κρυώνουμε είμαστε τώρα; Άσε. Καλύτερα στο σπίτι. Άλλωστε, μια συνήθεια είναι όλα», μου απάντησε γείτονάς μου, στην ερώτηση για το αν θα πάει στη συγκέντρωση.
     
Μην έχεις αυταπάτες, μην προσπαθείς να υποστηρίξεις ότι ελλοχεύει λογική σε αυτά που λες. Δεν έχεις συνηθίσει τίποτα, αυτή η ζωή διαρκώς στην ανηφόρα και στη μόνιμη ορθοπεταλιά δεν βγαίνει – και δεν είναι θέμα το τι εθνικότητα γράφει το διαβατήριό σου. Δεν σχετίζεται με το αν είσαι Γερμανός, Σουηδός, Ισπανός, Ιταλός. Η ανθρώπινη διαβίωση δεν έχει εθνικότητα, αλλά μιλάει την κοινή γλώσσα της αξιοπρέπειας.

Κι επειδή Γερμανός δεν θα γίνεις ποτέ -σόρι, δεν είναι και στο DNA σου- άσε τον καναπέ και κατέβα στην πλατεία. Μέχρι να γίνεις «Γερμανός» υπάρχει τεράστια απόσταση να καλυφθεί μεταξύ του «ζω αξιοπρεπώς χωρίς ακρότητες» και του «ζω-δε-ζω λιτά». Επίσης, επειδή κι αυτό το φοβόσουν, όπως είδες, φασαρίες δεν έγιναν (μόνο κάποιες ανοησίες) – όλοι ως Έλληνες που ονειρεύονται ένα καλύτερο αύριο ήταν εκεί. Αν δεν παλέψεις από μόνος σου, μην περιμένεις να σωθείς εκ θαύματος. Κατανοητό;

Και, τέλος πάντων, αν δεν πήγες σε εκείνη της Τετάρτης 11/2/15, θα έχεις την ευκαιρία να πας σε ανάλογες συγκεντρώσεις που θα γίνουν ξανά στο επόμενο διάστημα. Όσο, δηλαδή, δεν παίρνουμε ανάσα ως λαός. Μια ανάσα αξιοπρέπειας…

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News