674
Ο Κιμ Γιονγκ-Ουν επαμφοτερίζει, ο Ντόναλντ Τραμπ παρεξηγεί τον σύμβουλό του Μπόλτον και ο μουσουλμανικός κόσμος «βράζει» από οργή | CreativeProtagon

Από τη Γάζα ως την Κορέα, ένας ασυνάρτητος Τραμπ

Ο Κιμ Γιονγκ-Ουν επαμφοτερίζει, ο Ντόναλντ Τραμπ παρεξηγεί τον σύμβουλό του Μπόλτον και ο μουσουλμανικός κόσμος «βράζει» από οργή
|CreativeProtagon

Από τη Γάζα ως την Κορέα, ένας ασυνάρτητος Τραμπ

Η Γάζα αιματοκυλίστηκε ακόμη μία φορά, ενώ ο Κιμ Γιονγκ-Ουν δείχνει έτοιμος να υποδυθεί τον ρόλο του δρος Τζέκιλ και του κ. Χάιντ, απειλώντας να τινάξει στον αέρα την επικείμενη συνάντηση κορυφής με τον αμερικανό πρόεδρο.

Είναι αυτός ο μερικός απολογισμός μιας τραγελαφικής εβδομάδας κατά την οποία έγινε αισθητός ο αντίκτυπος της «ασυνάρτητης» εξωτερικής πολιτικής του Ντόναλντ Τραμπ. Ισχύει, οπότε, το ότι «όποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες;» διερωτάται σε άρθρο του ο Φεντερίκο Ραμπίνι, ανταποκριτής της La Repubblica (με συνδρομή) στη Νέα Υόρκη, επισημαίνοντας, ωστόσο, δύο σημαντικά στοιχεία.

Πρώτον, ότι εν μέσω αυτής της παγκόσμιας αταξίας το δολάριο ενισχύεται αισθητά και, δεύτερον, ότι ο Τραμπ συνεχίζει να βελτιώνει, αργά αλλά σταθερά τα ποσοστά του, στις δημοσκοπήσεις. Η εξωτερική πολιτική του αμερικανού προέδρου ενδέχεται να αποδειχθεί καταστροφική, αλλά αυτό δεν ενδιαφέρει ιδιαίτερα τους Αμερικανούς. Και όταν έρθει η ώρα του λογαριασμού, δεν αποκλείεται να κληθεί να τον πληρώσει ένας άλλος πρόεδρος.

Οσον αφορά τις τραγικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, είναι ξεκάθαρο ότι η τραγωδία των Παλαιστινίων δεν απασχολεί ιδιαίτερα τον Λευκό Οίκο που ασπάζεται το αφήγημα του Μπενιαμίν Νετανιάχου: η αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ, πέρα από προεκλογική δέσμευση, ήταν κάτι που έπρεπε να έχει γίνει εδώ και καιρό, ενώ την ευθύνη για τα τραγικά γεγονότα στη Γάζα τη φέρει αποκλειστικά η Χαμάς που επιδίωξε τη σύγκρουση ώστε να προκληθεί μια μαζική σφαγή.

Δεδομένου ότι κάποιες χώρες της Ευρώπης εμφανίζονται πρόθυμες να μεταφέρουν τις πρεσβείες τους από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ, έμμεση συνέπεια της εξωτερικής πολιτικής του Τραμπ αποτελεί επίσης η ντροπιαστική ανάδειξη της ανυπαρξίας μιας κοινής ευρωπαϊκής εξωτερικής πολιτικής (και) για τη Μέση Ανατολή.

Ο παράγων Κιμ

Ταυτόχρονα ανησυχία προκαλεί η ξαφνική μεταστροφή του Κιμ Γιονγκ-Ουν, που απειλεί τη διεξαγωγή τη συνόδου κορυφής μεταξύ ΗΠΑ και Βόρειας Κορέας στις 12 Ιουνίου στη Σιγκαπούρη. Εντελώς απροσδόκητα, όμως, και ξαφνιάζοντας τους πάντες, ο Τραμπ έδειξε πρωτόγνωρη αυτοσυγκράτηση και απέφυγε να αντιδράσει μέσω τουTwitter, αγνοώντας τις βορειοκορεατικές απειλές. Σχολιάζοντας ερώτηση δημοσιογράφων περί πιθανότητας αναβολής της συνόδου, ο αμερικανός πρόεδρος περιορίστηκε να πει «θα δούμε».

Πάντως το απόγευμα της Τρίτης, η Πιονγκγιάνγκ πρώτα κατήγγειλε τις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις ΗΠΑ – Νότιας Κορέας (για τις οποίες νωρίτερα είχε εκδηλώσει, τρόπον τινά, συγκατάβαση) και ακύρωσε, ως αντίποινα, μια συνάντηση κυβερνητικών αντιπροσωπειών από τις δύο Κορέες ενώ στη συνέχεια απέκλεισε την πιθανότητα να τεθεί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων το ενδεχόμενο του «μονομερούς πυρηνικού αφοπλισμού» της Βόρειας Κορέας.

North Korea_nuclear_research

Ο πήχης είναι ήδη ψηλά και μετά τις απειλές, η συνάντηση μεταξύ των δύο ηγετών μετατρέπεται –υποστηρίζει ο Ραμπίνι– σε μια «χάρη» που θα κάνει ή δεν θα κάνει ο Κιμ Γιονγκ-Ουν στον Ντόναλντ Τραμπ, ανάλογα με το εάν ο αμερικανός πρόεδρος του ζητήσει πολλά ή του προσφέρει λίγα.

Τέλος, η προσωπική επίθεση που εξαπέλυσε η Πιονγκγιάνγκ κατά του νέου σκληροπυρηνικού συμβούλου εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ Τζον Μπόλτον, χαρακτηρίζοντάς τον «απεχθή»υπενθυμίζει σε όλους ότι η Βόρεια Κορέα έχει αθετήσει πολλές φορές τα λεγόμενά της.

Αλλωστε το κλίμα αισιοδοξίας των τελευταίων εβδομάδων θα μπορούσε να χαρακτηριστεί τουλάχιστον περίεργο, αν όχι επίπλαστο. «Θα μπορούσε κανείς να πιστέψει πραγματικά ότι η Βόρεια Κορέα θα εγκατέλειπε το μοναδικό αποτρεπτικό μέσο που διαθέτει (καταλήγοντας, έτσι, να γίνει μια νέα Λιβύη, εκτεθειμένη, δηλαδή, σε απόπειρες ανατροπής του καθεστώτος από το εξωτερικό) στο όνομα της παγκόσμιας ειρήνης;» αναφέρει χαρακτηριστικά ο ιταλός σχολιαστής.

Η παρεξήγηση και η απειλή

To πρωί της Παρασκευής ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμ ρωτήθηκε σχετικά με τη δήλωση του συμβούλου ασφαλείας του, Τζον Μπόλτον, περί «λιβυκού μοντέλου» το οποίο μπορεί να αποτελέσει «υπόδειγμα» για τις σχέσεις ΗΠΑ – Βόρειας Κορέας όσον αφορά μια συμφωνία στην επικείμενη συνάντηση της Σιγκαπούρης, όπως γράφει και ο Guardian.

Η πρόταση Μπόλτον αφορά τη συμφωνία του Δεκεμβρίου 2003 με τη Λιβύη του Μουαμάρ Καντάφι περί του πυρηνικού προγράμματός της και όχι την κατάληξη του λιβυκού εμφυλίου του 2011. Ο κ. Τραμπ όμως παρεξήγησε και είπε: «Το μοντέλο Καντάφι ήταν η ολοκληρωτική εξόντωση. Γι’ αυτό πήγαμε εκεί. Τώρα θα μπορούσε να ισχύσει πάλι, αν δεν καταλήξουμε σε συμφωνία. Αν όμως καταλήξουμε, ο Κιμ θα είναι πάρα πολύ ευτυχής». (Ο πρόεδρος των ΗΠΑ υπονοεί ότι το καθεστώς της Βόρειας Κορέας μάλλον θα ισχυροποιηθεί από κάποια συμφωνία με τις Ηνωμένες Πολιτείες.)