Ποτέ το μέλλον δεν ήρθε μέσα από τη ρητορική του παρελθόντος. Ούτε με τις πόζες του χτες. Και σκέφτομαι όλο και περισσότερο τον τελευταίο καιρό πως είναι πολύ αυτάρεσκο και απλοϊκό συνάμα, να μιλάμε για το καινούργιο θεωρώντας πως έχουμε μια σίγουρη θέση σ’ αυτό, έτσι όπως είμαστε, με την πραμάτεια που κουβαλάμε από τις παλιές μας μέρες.

Είναι τόσο αστείο και κοντόφθαλμο να στέκουμε εκεί ακίνητοι, περιμένοντας τη μέρα του θριάμβου και της δικαίωσης μας.

Ας βγούμε τουλάχιστον στο δρόμο να δείξουμε πως έχουμε κάτι να ξοδέψουμε, κάτι να πετάξουμε από πάνω μας, να αλλάξουμε πρώτα εμείς, έστω και λίγο, έστω κι ανορθόγραφα.

Στο δρόμο λοιπόν, στη μνήμη του Jack Kerouac και στην παρότρυνση της ανήσυχης γενιάς του.
 

On the road
Πόση τρελή λαχτάρα έχω για όσα πέρασαν
και γλίστρησαν σα νερό μέσα απ' τα χέρια μου
Και πόσο προδοτικό είναι αυτό
να νιώθεις
ότι το παρελθόν κάθε στιγμή σε δυναστεύει
Και πόση λύσσα μου δίνει αυτή η ανημπόρια
και με οπλίζει
για να ακυρώνω κάθε βεβαιότητα
που μου έχουν ετοιμάσει για να ζήσω
Εγώ που ποτέ δεν θα απολαύσω τίποτα «πολύ»
που δεν έχω ήπειρο καμία να κατακτήσω
θα εκδικηθώ το παρελθόν ξοδεύοντας το μέλλον 
 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News