Σύμφωνα με τον Μπαμπινιώτη τεχνοκράτης (ο) {τεχνοκρατών} είναι:
Ανώτερος διοικητικός υπάλληλος, ειδικός επιστήμονας ή πολιτικός, ο οποίος ασκεί το λειτούργημα του με γνώμονα τις οικονομικές συνθήκες και απαιτήσεις χωρίς να προτάσσει ως κριτήριο τις συνέπειες των επιλογών του για τον ανθρώπινο παράγοντα.

Ένα απλό και ανθρώπινο παράδειγμα με οικονομικές διαστάσεις που θα βοηθούσε να καταλάβουμε τον ρόλο του τεχνοκράτη είναι αυτό της υπογεννητικότητας.

Παγκοσμίως, ο ρυθμός ανάπτυξης του πληθυσμού των περισσοτέρων ανεπτυγμένων χωρών συρρικνώνεται. Το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει στις αναπτυσσόμενες χώρες.

Χρονικά, τα αίτια αυτής της συρρίκνωσης είναι πολυδιάστατα, αναφέροντας την άρνηση των Γάλλων γαιοκτημόνων του 19ου αιώνα να μοιράσουν σε πολλά παιδιά την κληρονομιά τους , μέχρι και  την σύγχρονη Γερμανική και Αυστριακή υποκουλτούρα της άρνησης τεκνοποίησης.  Το αποτέλεσμα είναι – σε ετήσια βάση- να μικραίνει ο δείκτης γονιμότητας (δηλ. ο μέσος όρος παιδιών που κάνει μια γυναίκα στην ζωή της)
Από την άλλη, η βιομηχανική και η σύγχρονη τεχνολογική επανάσταση έχουν δημιουργήσει ένα ανετότερο βιοτικό περιβάλλον που επιμηκύνει τον κύκλο ζωής (Δείκτη Γήρανσης) ενός ανθρώπου ανά γενιά.

Αποτέλεσμα των συνδυασμού των παραπάνω παραμέτρων, (δηλ. της υπογεννητικότητας σε συνδυασμό με την αύξηση του μέσου όρου ζωής) είναι η αύξηση του λεγόμενου Δείκτη Εξάρτησης (dependency ratio) ο οποίος με πολύ απλά λόγια δίνει μια εικόνα για το κατά πόσο οι παλαιότερες γενιές που δεν παράγουν ζουν εις βάρος των γενιών που παράγουν.  Το ορθολογικό συμπέρασμα είναι ότι η συνεχώς μειούμενη παραγωγική ομάδα ανθρώπων καλείται να καλύψει το κόστος ζωής της  μη παραγωγικής τάξης η οποία απολαμβάνει ένα πιο τεχνολογικά προηγμένο – αλλά και πιο ακριβό κόστος υγείας.

Τα οικονομικά, ως επιστήμη είναι η μελέτη του “τι”, “πως”, και “για ποιον” παράγεται. Δεν είναι τίποτα παραπάνω από την ορθολογική κατανομή των πηγών που βρίσκονται σε έλλειψη. Είναι μια συνεχής πάλη κόστους / οφέλους ανάμεσα στις λιγοστές πηγές που έχει μια κοινωνία.  Επομένως αύξηση της δαπάνης στην υγεία σημαίνει περιστολή της δαπάνης σε κάποιο άλλο κονδύλι με κοινό παρονομαστή τον χρόνο.

Τεχνοκρατικά, για να αντιμετωπίσει  το θέμα μεγάλου δείκτη εξάρτησης θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί με τρόπους όπως:

1. Περικοπή επιδομάτων
2. Αύξηση ορίου συνταξιοδοτήσεων
3. Επιβολή επιπρόσθετων φόρων

Πρακτικές που -βραχυπρόθεσμα- αντικαθιστούν το οικονομικό κόστος, αλλά δεν λύνουν ουσιαστικό πρόβλημα, εγκυμονούν κινδύνους – (περαιτέρω ύφεση) κυρίως όμως βάζουν  το δίλημμα σε αυτούς που παράγουν του “γιατί” πρέπει να νοιάζονται, να επιβαρύνονται και να συντηρούν κάτι χωρίς προσωπικό τους όφελος.

Η κοινωνική λύση όμως είναι πιο απλή και έχει στρατηγικό βάθος χρόνου. Απαιτεί δημιουργία, κινήτρων και υποδομών που να υποστηρίζουν την μητρότητα σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. (Ελαστικό ωράριο, σύγχρονους βρεφονηπιακούς σταθμούς, φοροαπαλλαγές σε πολύτεκνες οικογένειες, κλπ).

Οι χώρες που έβαλαν στο πρόγραμμα τους ένα τέτοιο πρόγραμμα (Γαλλία, Σουηδία) πέτυχαν να φτάσουν τον δείκτη γονιμότητας τους κοντά στον δείκτη αντικατάστασης (δηλ. νέες γεννήσεις έναντι θανάτων που αντιστοιχεί στο διεθνές αποδεκτό μέσο όρο 2,1)

Στην Ελλάδα ο δείκτης  γονιμότητας είναι 1,4 και μειώνεται συνεχώς απειλώντας ακόμα και την ίδια την επιβίωση του κράτους.

Αυτό που απαιτείται λοιπόν είναι ένα εθνικό σχέδιο διάσωσης από την δίνη της παγίδας γονιμότητας (Fertility Trap) με σωστή, δημοσιονομική πολιτική η οποία έχει κυρίως, κοινωνικό προσανατολισμό.

Και δεν χρειάζεται κανένας τεχνοκράτης να το κάνει αυτό. Αυτό που χρειάζεται είναι πολιτικοί με τέτοιον προσανατολισμό και που, απλά, να τηρούν αυτά που λένε.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News