mood of the day: (αφιερωμένη στους πολιτικούς μας, μια από τις ιστορίες του κ. Κόυνερ, του Μπέρτολτ Μπρεχτ). «Ρώτησαν τον κ. Κ.: Τι φτιάχνετε τώρα; Ο κ. Κ. αποκρίθηκε: κουράζομαι πάρα πολύ, ετοιμάζω το επόμενο λάθος μου».

Ο κήπος με τα αγάλματα: Ξαναπήγα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, είναι και στη γειτονιά μου και έχει από τα ωραιότερα καφέ, με θέα τον κήπο και τα αγάλματα. Ανακάλυψα γιατί βαριέμαι και με κουράζουν τα μουσεία. Γιατί μετά τον πρώτο εντυπωσιασμό το ότι πρέπει να τα δεις όλα, γίνεται εξοντωτικό. Ενώ σε δόσεις είναι πιο ωραία. Η έκθεση, πάντως για το Ναυάγιο των Αντικυθήρων πήρε και νέα δεύτερη παράταση, λόγω της μεγάλης προσέλευσης και αντί για τις 31 Αυγούστου, θα διαρκέσει μέχρι τις 12 Ιανουαρίου του 2014. Είδα πάντως λίγο και τα μόνιμα εκθέματα (κούροι, κόρες, κ.λπ). Μα τι φτιάχνανε οι καλλιτέχνες τότε! Θα ξαναπάω και όχι μόνο για καφέ.

Τέλος εκπτώσεων και τα μαγαζιά ξεπουλάνε, αλλά οι πελάτες λιγοστοί. Είπα κι εγώ, να περάσω από την Εφη Μεταξά, που το μαγαζί της, στου Γκύζη, είναι ταυτόχρονα στέκι για καφέ, κουβέντα για τα πολιτικά, για γυναικεία θέματα, λίγο απ' όλα, με παρατηρητή πάντα το αραχτό σκυλί της, την Πέγκυ. Ρωτάω πώς πάει η κίνηση και μου λέει ότι προσαρμόστηκε στη νέα εποχή, δεν φέρνει πια ακριβές φίρμες, προσέχει να είναι καλής ποιότητας τα ρούχα και είναι όντως σε πολύ χαμηλές τιμές. Μου χαρίζει και δύο μακό μπλουζάκια και γυρίζω στο σπίτι ευτυχής.

Ουκ εν τω πολλώ…: Η σπανιότητα κάνει τα πράγματα πιο σημαντικά. Υπερβολές ήταν παλιά το shopping therapy, ακραίο και τώρα το να μην μπορείς να αγοράσεις τα απαραίτητα. Θυμήθηκα ένα απόσπασμα από μια παιδική όπερα, που είδα πριν πολλά χρόνια, αλλά έχει εγγραφεί στη μνήμη μου. «Τα πράγματα ανήκουν όχι σ΄ οποιον τα ΄χει / αλλά σ΄ αυτόν που νοιάζεται και τα φροντίζει / μονάχα ο φτωχός που μια γλάστρα ορίζει / ξέρει πόσο αξίζει».

Gone with the wind: Η πιο ωραία εκμυστήρευση από το Καλοκαίρι δύο φίλων, κάποτε, στη Φολέγανδρο, τρυφερή, μεθυσμένη, αγορίστικη, ερωτική. Δια χειρός (και φωνής) του blogger Thas Kas. H ιστορία είναι παλιότερη, αλλά αυτά δεν παλιώνουν ποτέ• ή μπορεί κι όταν παλιώνουν να γίνονται ακόμη πιο όμορφα.  

Η ενοχοποίηση της χαράς: Και κάτι τελευταίο, μιας και κάποιος με «μάλωσε», που μιλάω καμιά φορά για χαρά, για την ανάγκη να υπάρξει και η εκδίκηση του καλού σ΄ αυτή τη λαίλαπα που προέκυψε. «Δεν μπορεί χωριστά απ΄ το κακό το καλό να μένει», έχει πει ο Ευριπίδης, κι εγώ λέω ότι αλίμονό μας αν ολημερίς θρηνούμε και θεωρούμε ελαφρότητα τη χαρά και το γέλιο.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News