Ο Ντόναλντ Τραμπ είχε υποσχεθεί προτού εκλεγεί ότι «θα τερμάτιζε τον πόλεμο στην Ουκρανία σε μια ημέρα», κάτι που προφανώς δεν έγινε, έγιναν όμως άλλα: την τελευταία εβδομάδα εξαπέλυσε έναν εμπορικό πόλεμο, δημιούργησε ένα κραχ στη Γουόλ Στριτ και έφερε την προοπτική μιας παγκόσμιας ύφεσης. Ολα αυτά καθιστούν για τον ίδιον πιο επιτακτική από ποτέ την ανάγκη να τελειώσει άμεσα τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Η Ουκρανία παραμένει αήττητη, γράφει η Telegraph, αλλά για πόσο καιρό μπορεί να συνεχιστεί αυτή η εκπληκτική αντίσταση; Μπορεί η χώρα να επιβιώσει μετά την πιθανή απόσυρση της αμερικανικής υποστήριξης και μπορεί η Ευρώπη να διατηρήσει την υποστήριξή της προς το Κίεβο ενώ αντιμετωπίζει τις οικονομικές επιπτώσεις από τους δασμούς;

Ο Πούτιν, από την πλευρά του, ελπίζει ότι ο καλπάζων πληθωρισμός, η πτώση του ΑΕΠ και η κατάρρευση του βιοτικού επιπέδου θα αναγκάσουν το Κίεβο να ζητήσει ειρήνη. Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση Τραμπ εντείνει την πίεση στο Κίεβο. Τον περασμένο μήνα έγινε γνωστό ότι ο Λευκός Οίκος απαιτεί τον έλεγχο όχι μόνο των κοιτασμάτων σπάνιων γαιών της Ουκρανίας, αλλά σχεδόν όλων των φυσικών πόρων της.

Ενώ ο Πούτιν δεν κρύβει την επιθυμία του να μετατρέψει την Ουκρανία σε υποτελές κράτος, ο Τραμπ προφανώς οραματίζεται τη χώρα ως μια αμερικανική «θυγατρική εταιρεία».

Η χίμαιρα της κατάπαυσης του πυρός

Οσο ο Ζελένσκι παραμένει στο τιμόνι της χώρας, γράφει η Telegraph, είναι σαφές ότι δεν θα υπάρξει παράδοση της Ουκρανίας, ούτε στη Μόσχα ούτε στην Ουάσινγκτον.

Ομως ο Πούτιν πιστεύει ότι μπορεί να εκμεταλλευτεί την ανάγκη του Τραμπ για διεθνή αναγνώριση. Ως εκ τούτου, οι ειρηνευτικές συνομιλίες, που διεξάγονται εδώ και εβδομάδες στη Σαουδική Αραβία, θεωρούνται από το Κρεμλίνο ως προπέτασμα καπνού και όχι ως σοβαρή διαπραγμάτευση.

Η κατάπαυση του πυρός παραμένει μια χίμαιρα, εν μέρει επειδή οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές την αντιλαμβάνονται διαφορετικά. Ενώ ο Ζελένσκι τη βλέπει ως άνευ όρων παύση των εχθροπραξιών και προοίμιο για ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις, ο Πούτιν απαιτεί μια ολοένα πιο διευρυνόμενη λίστα παραχωρήσεων.

Ο ρώσος ηγέτης ζήτησε αρχικά παύση των επιθέσεων σε σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής. Στη συνέχεια, πρότεινε μορατόριουμ στη ναυτική σύγκρουση στη Μαύρη Θάλασσα, το οποίο επίσης ενέκρινε ο Τραμπ. Και οι δύο προτάσεις ευνόησαν τη Ρωσία. Το Κίεβο συμφώνησε, αλλά μετά ο Πούτιν ζήτησε περισσότερα.

Κατά τη διάρκεια της εκεχειρίας, ζήτησε την μονομερή απαγόρευση όλων των ξένων προμηθειών όπλων στην Ουκρανία. Γιατί ο Πούτιν επέβαλε έναν όρο που ήταν τόσο εμφανώς απαράδεκτος για το Κίεβο; Η απάντηση έγινε ξεκάθαρη όταν προέκυψε το επόμενο ρωσικό αίτημα: η απομάκρυνση του Ζελένσκι και της «ναζιστικής» κυβέρνησής του, που θα αντικατασταθεί από μια υπηρεσιακή κυβέρνηση υπό την αιγίδα του ΟΗΕ.

Παρά τη ρητορική Τραμπ, συνεχίζει να υπάρχει ισχυρή υποστήριξη για το Κίεβο στις ΗΠΑ, σημειώνει η Telegraph. Περίπου τα δύο τρίτα των Αμερικανών παραμένουν σταθερά υπέρ της προμήθειας όπλων στην Ουκρανία, σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση.

Ο Πούτιν έχει θυσιάσει τεράστιο αριθμό ανδρών και κολοσσιαίες ποσότητες εξοπλισμού σε μια μάταιη προσπάθεια να καταλάβει τα υπόλοιπα τμήματα των περιφερειών που ισχυρίζεται ότι έχει προσαρτήσει. Στόχος του είναι να πείσει τις ΗΠΑ, στο Ριάντ, ότι πρόκειται πράγματι για «ρωσικές» επαρχίες.

Αυτό προφανώς δεν ισχύει, αλλά υπάρχουν πολλοί στο στρατόπεδο του Τραμπ, όπως ο ειδικός διαπραγματευτής Στίβ Γουίτκοφ, που πιστεύουν ότι οι ρωσικές αξιώσεις είναι νόμιμες. «Υπάρχει η αίσθηση στη Ρωσία ότι η Ουκρανία είναι μια ψεύτικη χώρα», είπε πρόσφατα στον Τάκερ Κάρλσον. «Αυτή είναι η βασική αιτία, κατά τη γνώμη μου, αυτού του πολέμου».

Το Κρεμλίνο, ωστόσο, δεν βασίζεται σε φιλορωσικά αισθήματα, όσο στο ψυχρό, συναλλακτικό συμφέρον. Την περασμένη εβδομάδα, ο σκιώδης υπουργός Εξωτερικών του Πούτιν Κίριλ Ντμιτρίεφ ταξίδεψε στην Ουάσιγκτον. Η αποστολή του ήταν να πείσει τον Τραμπ ότι ο Ζελένσκι, και όχι ο Πούτιν, είναι το εμπόδιο για την ειρήνη.

Το γεγονός και μόνο ότι ο Ντμιτρίεφ μπορεί να μεταβεί στην Ουάσινγκτον είναι μια νίκη της Μόσχας: υπό τον Μπάιντεν, επιβλήθηκαν κυρώσεις σε ανώτερους ρώσους αξιωματούχους και επιχειρηματίες, ειδικά αν ήταν στενοί σύμμαχοι του Πούτιν. Τώρα οι απεσταλμένοι του αυτοκράτορα έχουν προνομιακή πρόσβαση ακόμη και στο Οβάλ Γραφείο. Ο συμβολισμός είναι ξεκάθαρος: οι άνδρες του Πούτιν γίνονται δεκτοί στο άδυτο από το οποίο εκδιώχθηκε ο Ζελένσκι.

Αντέχει η Ουκρανία;

Ο αντίκτυπος της ρωσικής εισβολής το 2022 στην ουκρανική οικονομία ήταν καταστροφικός, γράφει η Telegraph. Το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 28,8%, ενώ ο πληθυσμός μειώθηκε από 42 εκατ. σε 28. Ταυτόχρονα, ο πληθωρισμός εκτινάχθηκε στο 25%, ενώ το έλλειμμα του προϋπολογισμού μεγάλωσε, με συνέπεια η κεντρική τράπεζα να τυπώνει χρήματα για να πληρώσει για τον πόλεμο.

Το 2023-24 ο πληθωρισμός υποχώρησε ξανά στο 5%, λόγω της οικονομικής βοήθειας από τη Δύση και η προσφορά χρήματος τέθηκε υπό έλεγχο, για να επιταχυνθεί ξανά στα τέλη του περασμένου έτους.

Οι συνεχιζόμενοι ρωσικοί βομβαρδισμοί υποδομών και η απώλεια της αμερικανικής οικονομικής βοήθειας δεν βοήθησαν την ουκρανική ανάκαμψη. Ούτε η επιβολή από τον Τραμπ, τον περασμένο μήνα, δασμών 25% στον χάλυβα, που αποτελεί πάνω από το ήμισυ των εξαγωγών της Ουκρανίας στις ΗΠΑ. Η ΕΕ έχει επίσης απειλήσει να περιορίσει περαιτέρω τις εισαγωγές φθηνών τροφίμων από την Ουκρανία για να προστατεύσει τους δικούς της αγρότες.

Σήμερα, το ουκρανικό ΑΕΠ είναι κατά ένα πέμπτο χαμηλότερο από ό,τι πριν από την εισβολή και ο πληθωρισμός κυμαίνεται στο 13,4%. Η πολεμική προσπάθεια καταναλώνει πλέον το 65% των κρατικών δαπανών. Ομως, αν και η επισιτιστική ανασφάλεια πλήττει το ένα τέταρτο του πληθυσμού, δεν υπάρχει λιμός και η Ουκρανία συνεχίζει να εξάγει σιτηρά και άλλα γεωργικά προϊόντα.

Η μετάβαση από την παραγωγή σε καιρό ειρήνης στα εξοπλιστικά ήταν γρήγορη και αποτελεσματική: το Χάρκοβο έχει μετατραπεί από προπολεμικό κόμβο υψηλής τεχνολογίας σε εγχώρια βιομηχανία drones. Η Οδησσός επέστρεψε στον παραδοσιακό ρόλο της ως το κύριο λιμάνι βαθέων υδάτων της Ουκρανίας.

Στα χαρτιά, λοιπόν, η Ουκρανία αντέχει, σημειώνει η Telegraph. Υπάρχει κούραση από τον πόλεμο, αλλά δεν υπάρχει πολιτική αντίδρασης εναντίον του Ζελένσκι. Η ηρωική υπόστασή του ενισχύθηκε από τις απειλές του Τραμπ.

Σε στρατιωτικούς όρους, η Ρωσία έχει υπεροχή 10 προς ένα σε αεροσκάφη και πυροβολικό, πέντε προς ένα στα τανκς και ακόμη μεγαλύτερο πλεονέκτημα στους πυραύλους.

Ωστόσο, οι Ουκρανοί στάθηκαν όρθιοι σε αυτόν τον πόλεμο, εν μέρει λόγω της καλύτερης ποιότητας του εξοπλισμού που τους προμήθευσε το ΝΑΤΟ, αλλά κυρίως επειδή ο στρατός τους είναι καλύτερα εκπαιδευμένος και έχει περισσότερα κίνητρα. Ομως, χωρίς επαρκή πυρομαχικά, το θάρρος δεν θα είναι αρκετό για να σώσει την Ουκρανία.

Ο Τραμπ το ξέρει. Εχει ήδη αποκηρύξει τον ρόλο της Αμερικής ως «το οπλοστάσιο της δημοκρατίας», του οποίου ο Τζο Μπάιντεν ήταν περήφανος ως θεματοφύλακας.

Σε τι ελπίζει ο Τραμπ; Υπάρχει κάποια στρατηγική συμφωνία πίσω από την προσέγγιση του με τον Πούτιν;

Πετώντας την Ουκρανία στη «ρωσική αρκούδα»

Αρκετοί συνεργάτες του Τραμπ θέλουν οι ΗΠΑ να επικεντρωθούν στον περιορισμό της Κίνας. Ο Πούτιν, υποστηρίζουν, μπορεί να μπει στον πειρασμό να εγκαταλείψει τη συμμαχία του με τον Σι Τζινπίνγκ.

Ωστόσο, αν αφήσει την Ουκρανία στη «ρωσική αρκούδα», επισημαίνει η Telegraph, ο Τραμπ θα έστελνε το μήνυμα στο Πεκίνο ότι η Ταϊβάν δεν μπορεί να βασίζεται σε αυτόν, την ώρα που ο Κινεζικός Λαϊκός Στρατός προετοιμάζεται για μια δική του «ειδική επιχείρηση».

Φαίνεται ότι ο Τραμπ ακόμη ταλαντεύεται. Την περασμένη εβδομάδα, είπε ότι «απογοητεύτηκε» από την άρνηση του Πούτιν για κατάπαυση του πυρός. Ωστόσο, είναι πιθανό η Ουκρανία να βρεθεί αντιμέτωπη με ένα τελεσίγραφο: είτε να υπογράψει μια ειρηνευτική συμφωνία με τη μεσολάβηση του Τραμπ είτε να χάσει οριστικά την αμερικανική υλικοτεχνική υποστήριξη.

Πώς θα άλλαζε ο χάρτης της Ουκρανίας ύστερα από μια μονόπλευρη κατάπαυση του πυρός; Ο Πούτιν διεκδικεί πέντε επαρχίες: Κριμαία, Λουχάνσκ, Ντόνετσκ, Χερσώνα και Ζαπορίζια. Οι τρεις τελευταίες είναι μόνο εν μέρει κατεχόμενες από τους Ρώσους.

Η συμφωνία για την απόσυρση των ουκρανικών δυνάμεων από αυτές τις περιοχές θα αύξανε την κατεχόμενη από τη Ρωσία περιοχή από 20%, σε περίπου 25% του κυρίαρχου εδάφους της Ουκρανίας. Μια κατάπαυση του πυρός με τους όρους του Πούτιν θα συνέτριβε το ηθικό της Ουκρανίας. Μερικές από τις πόλεις που θα χαθούν, συμπεριλαμβανομένης της ίδιας της Χερσώνας, έχουν ήδη απελευθερωθεί από τους Ρώσους, με μεγάλο κόστος.

Σε έναν στρατό που αισθάνεται προδομένος, η ηττοπάθεια εξαπλώνεται αστραπιαία. Η πτώση του Ζελένσκι θα ήταν θέμα χρόνου, ακολουθούμενη από τον διαμελισμό του έθνους του.

Επομένως, μια κατάπαυση του πυρός με τους όρους του Πούτιν θα ήταν καταστροφική για την Ουκρανία και προοίμιο για το επόμενο στάδιο του σχεδίου του να αναστήσει τη σοβιετική ρωσική αυτοκρατορία. Η Πολωνία και η Λιθουανία, σύμφωνα με την Telegraph, φοβούνται ότι οι Ρώσοι θα προσπαθήσουν να δημιουργήσουν έναν χερσαίο διάδρομο από τη Λευκορωσία στον θύλακα του Καλίνινγκραντ. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, τα κράτη της Βαλτικής θα αποκόπτονταν από την υπόλοιπη Ευρώπη.

Στην Ευρώπη, μέχρι στιγμής, έχει υπάρξει ένας διπλωματικός πυρετός, αλλά δεν υπάρχει συγκεκριμένο σχέδιο για τη διάσωση της Ουκρανίας. Οι Ευρωπαίοι πρέπει τώρα να αντιμετωπίσουν το ζήτημα της Ουκρανίας παράλληλα με τον εμπορικό πόλεμο του Τραμπ, ο οποίος κινδυνεύει να παρασύρει όλον τον κόσμο σε ύφεση.

Ενώ έχουν ελάχιστα να προσφέρουν στην Ουκρανία μέχρι στιγμής, τα ευρωπαϊκά μέλη του ΝΑΤΟ αρχίζουν να εκπονούν τα δικά τους σχέδια.

Κλειδί σε αυτή τη διαδικασία είναι η Γερμανία. Ο Φρίντριχ Μερτς έπεισε το κοινοβούλιο να παραμερίσει το «φρένο χρέους», επιτρέποντάς του να δανειστεί εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ για να ανοικοδομήσει τις γερμανικές ένοπλες δυνάμεις.

Ο Μερτς έχει ήδη ξεκαθαρίσει ότι είναι έτοιμος, αν χρειαστεί, να βοηθήσει στη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού συστήματος ασφαλείας που θα είναι «ανεξάρτητο» από τις ΗΠΑ. Ο Μερτς εξετάζει, επίσης, την πιθανότητα η Γερμανία να γίνει η τρίτη ευρωπαϊκή πυρηνική δύναμη.

Το παράδοξο στην υπόθεση είναι ότι η Ουκρανία διαθέτει τώρα μακράν τις μεγαλύτερες, πιο έμπειρες και καλύτερα εξοπλισμένες στρατιωτικές δυνάμεις στην ήπειρο, σημειώνει η Telegraph. Είναι συντριπτικά προς το συμφέρον της Ευρώπης να αποτρέψει την κατάρρευση είτε του στρατού της είτε της οικονομίας της.

Αντίθετα, οι ΗΠΑ φαίνεται να έχουν αποφασίσει ότι το εθνικό τους συμφέρον δεν απαιτεί πλέον να σεβαστούν το Μνημόνιο της Βουδαπέστης, του 1994, στο οποίο η Ρωσία, οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο υποσχέθηκαν «να σεβαστούν την ανεξαρτησία και την κυριαρχία της Ουκρανίας στα υπάρχοντα σύνορα».

Στο ορατό μέλλον, λοιπόν, οι Ευρωπαίοι δεν θα έχουν άλλη επιλογή από το να συνεχίσουν να βοηθούν την Ουκρανία, ακόμη και με τίμημα την αναβολή των φιλοδοξιών τους να χτίσουν τις δικές τους ένοπλες δυνάμεις.

Ο Ζελένσκι εξακολουθεί να πιστεύει ότι μπορεί να συμφωνηθεί κατάπαυση του πυρός χωρίς να ακρωτηριαστεί η Ουκρανία. Η πραγματική πρόκληση, καταλήγει η Telegraph, είναι αν η Ουκρανία θα παραμένει όρθια έναν χρόνο αργότερα.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News