Είχαμε μείνει στα φασόλια, συνιστώντας τη συνταγή του cassoulet. Ενδεδειγμένο ταίρι, δεν λέω, για το παστό μπούτι της πάπιας μας. Και χορταστικό εορταστικό φαγητό για μια πολυμελή αμαρτωλή παρέα. Υπάρχει όμως μια μεγαλύτερη ακόμα αμαρτία, που αμείβει ακόμα πιο γενναιόδωρα την ψυχή μας. Δεν την προτείνω βέβαια για κάθε μέρα. (Και ποια αμαρτία  άλλωστε μπορεί να κρατήσει τη γλύκα της, όταν το παραξηλώνουμε το πράγμα, ενδίδοντας εξακολουθητικά στα θέλγητρά της;) Ο νέος, λοιπόν, πραγματικά ακαταμάχητος συνδυασμός- παλιός όσο και ο κόσμος, εδώ που τα λέμε – είναι, πλάι στο καλοδιαλεγμένο confit, πατάτες ροδισμένες στο λίπος της πάπιας ή της χήνας με μπόλικο συνοδευτικό σκορδάκι και ψιλοκομμένα φύλλα μαϊντανού. Οι και επονομαζόμενες pommes sarladaises (η καταγωγή τους από το χωριό Sarlat-la-Caneda, του γαλλικού νότου, λίγο πιο πάνω από την Τουλούζη.) Μια προαιρετική προσθήκη: βασιλομανίταρα σοταρισμένα χωριστά και ενωμένα την κατάλληλη στιγμή με τις ροδοψημένες πατάτες. (Επιφυλάσσομαι να αξιοποιήσω προσεχώς εδώ τους βολίτες Amanita του συναδέλφου Φιλάρετου Ψημμένου – πόσο ταιριάζουν, αλήθεια, το όνομα και το επίθετο στη συλλεκτική-  και όχι μόνον – ενασχόληση του μέλους αυτού της συντροφιάς των Bostanistas με τα ευλογημένα μανιτάρια της δικής μας γης!) Ας μείνουμε όμως σήμερα στις βασικές προδιαγραφές της αμαρτίας μας.

Διαβάστε το πλήρες κείμενο εδώ

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News