Ο Μάρσαλ Μακ Λουαν, γκουρού της επικοινωνιολογίας, έλεγε ότι οι διαφημίσεις διαφημίζουν πρώτα απ’ όλα τη διαφήμιση.

Σε μια προεκλογική περίοδο που συζητάμε τα πάντα εκτός από τα προφανή, βαλτωμένοι στη στασιμότητα, μια διαφήμιση που εξυπηρετεί πάνω απ’ όλα την παραπάνω ρήση, ήταν σίγουρα αναγκαία για να δώσει άλλη οπτική στην προεκλογική κούρσα.

Η ΝΔ με το τελευταίο της προεκλογικό σποτ έβαλε άλλους, σκληρότερους όρους στην συζήτηση, εμμένοντας βέβαια με ευλάβεια στο αρχικό της δόγμα περί προσήλωσης στο ευρώ και πιθανού κινδύνου αποπομπής μας από την ευρωζώνη.
Μετατόπισε το κέντρο της καμπάνιας της σε απόλυτα λαϊκιστικά μονοπάτια, επανέφερε την πολιτική  διαφήμιση  σε δεκαετίες που όλοι πασχίζουμε να ξεχάσουμε, έθεσε χωρίς επαρκείς εξηγήσεις υποθετικά και μη απαντήσιμα ερωτήματα αλλά η αλήθεια είναι ότι κατάφερε να ξαναβάλει –έστω και με λάθος τρόπο-επικοινωνιακά τη ΝΔ στο παιχνίδι.

Το γράφω  μετά λύπης αφού η διαφήμιση κατά την ταπεινή μου άποψη είναι απογοητευτική, αλλά δεν μπορώ να παραγνωρίσω ότι από χθες συζητάμε για αυτό και στη δύστυχη εποχή μας όσο περισσότερο σοκάρεις τόσο περισσότερο ασχολούνται οι άλλοι μαζί σου. Το επικοινωνιακό επιτελείου της Συγγρού παίζει τα ρέστα του μπροστά στο απευκταίο σενάριο της δεύτερης θέσης  και είναι αποφασισμένο να τα παίξει όλα για όλα.

Χρησιμοποιώντας μεθόδους που είναι δοκιμασμένες χρόνια τώρα από διαφημιστές και πολιτικούς αντιπάλους ,εξ ου και η Αννούλα που καταγγέλλει ο κ. Μιχελάκης προσπαθώντας να υπερασπιστεί τις επιλογές του κόμματός του. Μεθόδους οι οποίες στο συλλογικό ασυνείδητο βέβαια έχουν εξωθηθεί στο πυρ το εξώτερο αλλά δεν παύουν να δημιουργούν κλίμα.

Αν παραδεχτούμε λοιπόν ότι η ΝΔ έστω και την τελευταία στιγμή ,μετά τα σχεδόν ερασιτεχνικά σποτ των τελευταίων εκλογών ,δημιουργεί εντυπώσεις θα ήταν φρόνιμο μετά το αρχικό μούδιασμα να αποκωδικοποιήσουμε το μήνυμα και να συμπεράνουμε ότι τελικά δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα πυροτέχνημα.

Κάτι σαν τις διαφημίσεις εποχιακών προσφορών των εγχώριων πολυκαταστημάτων, που πουλάνε σήμερα φθηνότερα κάτι που αύριο δεν θα έχει απολύτως καμία αξία.
Η εικόνα παιδιών είναι από τη φύση της συγκινητική και ελκυστική στον τηλεοπτικό δέκτη. Ειδικά όταν πρέπει να πείσεις οικογενειάρχες ψηφοφόρους. Αυτούς που πριν από λίγους μήνες υπερφορολόγησες σχεδόν τιμωρώντας τους που έκαναν το λάθος να κάνουν δυο η ακόμα χειρότερα περισσότερα από δυο παιδιά. Κάνεις λοιπόν τα παιδιά αυτών των ανθρώπων να αναρωτιούνται κάτι για το οποίο κανένα παιδί όχι μόνο δεν θα δυσανασχετούσε αλλά σίγουρα δεν θα αφιέρωνε ούτε πέντε δευτερόλεπτα από τη ζωή του και σίγουρα δεν θα στενοχωριόταν.

Γιατί μπορεί ένα παιδί να αναρωτιέται αν πράγματι έρχεται με τον πελαργό αλλά σίγουρα δεν γίνεται φορτικό ούτε βάζει τα κλάματα για τον αν η Ελλάδα έχει ευρώ ή η Σουηδία κορώνες. Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό και φυσικά  επιδέχεται απάντησης. Είναι προφανές ότι η Ελλάδα έχει ευρώ. Ακόμα. Σίγουρο όχι σε ποσότητες του κοντινού παρελθόντος και αποδεδειγμένα δανεικό.

Σαν αυτό που η Αννούλα το ‘85 και τα παιδιά που σήκωναν σημαίες το ‘96 – όπως υπενθυμίζει σε δήλωση του ο κ.Μιχελάκης – άκουγαν από τους μπαμπάδες τους ότι θα έρθει και θα μας κάνει να ζούμε καλύτερα. Πράγμα για το οποίο δεν ρωτήθηκαν γιατί η ζωή δεν είναι διαφήμιση.

Η μη απάντηση του δασκάλου θα μπορούσε να είναι το απόλυτο επικοινωνιακό μπούμερανγκ. Δεν έχουμε ευρώ; Τουλάχιστον ακόμα; Μήπως ο δάσκαλος ξέρει κάτι που δεν ξέρουμε; Όσο για την επιλογή των χωρών είναι σκέτη πανωλεθρία γιατί πέραν της Γαλλίας που έχει βαθμό αξιολόγησης ΑΑ από τις αγορές ,όλες οι υπόλοιπες είναι είτε εντός μνημονίου είτε με το ένα πόδι μέσα. Βάλτε μια Γερμανία, μια Φινλανδία  μια Ολλανδία τουλάχιστον.

Μήπως ξέρει η Ισπανία ή η Πορτογαλία αν έχουν ευρώ με το ίδιο σκεπτικό; Μήπως στ’ αλήθεια στοιχηματίζει ακόμα και η  Μέρκελ τα ρέστα της αν θα υπάρχει ευρώ αύριο; Όσο για το σλόγκαν είναι αρκούντως υποκριτικό να υποστηρίζεις ότι δεν παίζεις με το μέλλον των παιδιών όταν χρησιμοποιείς το μέλλον, στο πρόσωπο των παιδιών ,για να κερδίσεις το παρόν. Ένα παρόν που είναι παράγωγο του παρελθόντος στο οποίο ήσουν και εσύ συμμέτοχος, χωρίς να έχεις προνοήσει επαρκώς για το μέλλον που ζούμε τώρα.

Η προεκλογική περίοδος ξεκίνησε με την υπόνοια ότι για μια ακόμα φορά το κύριο όπλο στην φαρέτρα των μονομάχων θα ήταν η γκρίζα διαφήμιση. Διαψευστήκαμε γιατί το γκρίζο έγινε μαύρο. Σωστό η λάθος θα το κρίνει ο κόσμος. Εξάλλου η διαφήμιση μπορεί να περιγραφεί ως η επιστήμη του να αιχμαλωτίζεις την ανθρώπινη νοημοσύνη τόσο όσο χρειάζεται για να της αποσπάσεις χρήματα. Ή τουλάχιστον ψήφους.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News