Να μιλάει ο Τσίπρας για «κρίσιμο δεκαήμερο» και για «εκμετάλλευση όλων των θετικών δυνατοτήτων» στην Ευρώπη; Να καταδικάζει τις «επικοινωνιακές τακτικές» των κομμάτων και να υπεραμύνεται των «θεσμικών ρόλων» κυβέρνησης και αντιπολίτευσης; Ωραία έκπληξη η χθεσινή. Είχε, βέβαια, ξεχαρμανιάσει την Κυριακή το βράδυ, από φιέστα σε φιέστα, από λόγο σε λόγο ο νέος Κάστρο. Είχε χορτάσει από το σύνθημα «ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΕΠΟΝ, ο δρόμος των λαών». Και δεν είχε κρύψει την ανακούφισή του που δεν νίκησε, αναπάντεχη όσο νάναι  απόδειξη αυτογνωσίας από ένα κόμμα, που πριν λίγες μέρες ξεκινούσε εκστρατεία εκδημοκρατισμού μιας ολόκληρης ηπείρου. 

Η μεγάλη μου απογοήτευση ήρθε από κάτι περίεργους θορύβους Χαριλάου Τρικούπη μεριά. Εκεί, ακόμα και σοβαρά υποτίθεται στελέχη (βλέπε Διαμαντοπούλου), χτύπαγαν το τακουνάκι τους στο τσιμέντο – στα πλακάκια, απαιτώντας με το 12% στο χέρι «Σύριζα θέλω, τώρα τόνε θέλω». Αυτή η σουρεαλιστική και μεγαλοφυής πολιτική πρόταση του ΠΑΣΟΚ θόλωσε την χαρά μου που ο Σαμαράς, ναι ο Σαμαράς, είχε βγει πρώτο κόμμα. Κι ας μην τον ψήφισα. Όσο κι αν επαναλάμβανα από μέσα μου «ψηφίζεις για την Ευρώπη, ψηφίζεις για την Ευρώπη», όσο κι αν έφερνα στο μυαλό μου Μηλιό, Σκουρλέτη και λοιπούς, με το που ακούμπησα το ψηφοδέλτιο της ΝΔ με έπιασε σκοτοδίνη, σαν αυτόματο δίπλωσα στα τέσσερα ένα ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ, τόριξα στην κάλπη κι όπου φύγει φύγει.

Γιατί τον ήξερα τον μετεκλογικό μου εφιάλτη.  Σε περίπτωση που έβγαινε πρώτος ο Τσίπρας, θα θεωρούσα ότι εγώ και μόνο εγώ φταίω,  πού δεν πάτησα τις αγνές, πατροπαράδοτες,  αντι-δεξιές μου αρχές. Σε περίπτωση νίκης της ΝΔ πάλι εγώ θα έφταιγα, η Πασόκα, που μέχρι να γίνει κυβέρνηση θα φτύναμε αίμα. Τόβλεπα εγώ το μάτι του Μπένι να γυαλίζει από τις προηγούμενες μέρες. Κάθε τόσο μού πέταγε στα μούτρα μια «κυβέρνηση συνευθύνης», σίγουρος ότι είχε πιάσει τον πάπα από τα τέτοια του. Ότι είχε ανακαλύψει ένα πρωτότυπο και πολύ  προχώ σχέδιο να διασύρει τον Σύριζα. Πρέπει να ήταν ο μόνος Έλληνας, που δεν είχε καταλάβει ότι σκασίλα του του Τσίπρα αν τον κατήγγειλε ως ρίψασπι, τις μετοχές του θα ενίσχυε. Πρέπει, επίσης, να ήταν ο μόνος πολιτικός αρχηγός, που δεν βιαζόταν να σχηματισθεί κυβέρνηση, ακόμα και ο Τσίπρας περισσότερη πρεμούρα είχε.

Ευτυχώς οι «πολιτικαντισμοί» του Μπένι (έτσι δεν τους είπε ο Σημίτης, να αγιάσει στο στόμα του;), αφού πρώτα παραλίγο να στείλουν στον καρδιολόγο όλους τους αδαείς ιθαγενείς ψηφοφόρους του, εξαφανίστηκαν μέσα σε λίγες ώρες. Δικαιούνται, πάντως, μια περίοπτη θέση δίπλα στις κωλοτούμπες του Τσίπρα με το λεξικό στο χέρι για να βρίσκει κάθε συνώνυμο της λέξης «καταγγελία».

Κι αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα. Οκ, γλυτώσαμε από τους εφηβικούς ερασιτεχνισμούς και τα λατινοαμερικάνικα επαναστατικά τάνγκο του Αλέξη. Αλλά ως πότε; Βλέπω τη νωχέλεια ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, των δύο κομμάτων, που είναι υποχρεωμένα να ανασηκώσουν τα μανίκια και να δουλέψουν όχι μόνο για να γίνουμε, επιτέλους κράτος, αλλά και για να βγούμε από την κρίση και με πιάνουν τα αντιπολιτικά μου δαιμόνια. Σαν να ανήκουν σε έναν άλλο, κλειστό κόσμο, όπου η αγωνία του κόσμου δεν φτάνει, τα καμπανάκια της Ευρώπης δεν ακούγονται. Έναν κομματικό σωλήνα, που μόνο κουκιά και οφέλη ξέρει να μετράει, την δική του επιβίωση να σχεδιάζει.

Βαρέθηκα, σιχάθηκα, δεκάρα δεν δίνω για το μέλλον του Μπένι και του Κουβέλη. Το δικό μου μόνο σκέφτομαι και της χώρας μου. Και ότι στο τέλος του δρόμου, που αυτοί θα πάρουν τελικά τραβώντας τους κι ας κλαίνε, επαναλαμβάνοντας ,ί σως, τις κομματικές χοντράδες τους επι Παπαδήμου, παραμονεύει ένα κόμμα αναχρονιστικό, αντιευρωπαϊκό ( κι ας καμώνεται το αντίθετο) που δεν έχει νομίσματα για φετίχ. Μόνο τον Γλέζο.  
 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News