Σκέψεις με αφορμή την πρόσφατη σύντομη επίσκεψη του πρώην πλανητάρχη στη χώρα μας, συνοδευόμενου από μια ομάδα ρεκτών Ελληνοαμερικανών επιχειρηματιών. Εκτιμούσα και εκτιμώ πάντα πολύ τον Πρόεδρο Κλίντον. Αν μη τι άλλο για τις ευφάνταστες εκείνες προσπάθειές του να πείσει τους κερδοφόρους όργανισμούς να επιχειρούν με γνώμονα και το κοινό καλό, και αντιστοίχως τις μη κερδοσκοπικές οργανώσεις να μην υποτιμούν στις ποικίλες δράσεις τους τα επιχειρησιακής εμπνεύσεως κριτήρια αποτελεσματικότητας και αποδοτικότητας. Οι μεν να παίρνουν μαθήματα από τους δε, να διδάσκονται αμοιβαίως από τις επιτυχίες και τις αποτυχίες των άλλων..

Βρήκα πολύ αξιοπρόσεχτες επίσης και τις προτάσεις για άμεσες δράσεις που κατέθεσαν οι επιτυχημένοι ξενητεμένοι συμπατριώτες μας. Στους τομείς κατά προτεραιότητα του τουρισμού και της επεξεργασίας, συσκευασίας, διάθεσης στην παγκόσμια αγορά γνησίων αγροτικών Ελληνικών προϊόντων. Αμήν και πότε.

Μένοντας ωστόσο στο πεδίο της σύσφιγξης των Ελληνοαμερικανικών σχέσεων και της βοήθειας που μπορούμε να περιμένουμε στους κρίσιμους αυτούς καιρούς από τους υπερατλαντικούς φίλους, ας σταθούμε λίγο και στις πρόσφατες επίσης ανακοινώσεις των Υπουργών Αμυνάς μας,του κ. Αβραμόπουλου πρώτα και στη συνέχεια του διαδόχου του στη σημερινή κυβέρνηση κ. Παναγιωτόπουλου. Περιχαρείς έσπευσαν και οι δύο να μας ενημερώσουν πως οι Αμερικανικές αρχές αποφάσισαν να μας δωρίσουν πεντακόσια τόσα κομμάτια τανκς. Ένα μικρό αγκάθι μόνο στη γενναιόδωρη αυτή προσφορά. Τα θηριώδη αυτά άρματα μάχης χρειάζονται απαραιτήτως μικροεπισκευές, ενδεχομένως και μερικά ανταλλακτικά, ώστε να είναι και πάλι ύστερα από αρκετός καιρό αδράνειας σε κατάσταση πλήρους ετοιμότητας. Το κόστος για τα αναγκαία αυτά ρεκτιφιέ μοιραίως θα επιβαρύνει τον ήδη υπερβολικά φορτωμένο αμυντικό προϋπολογισμό μας.

Συνέρχομαι από μια βαριά χειρουργική επέμβαση, ένα δικό μου ρεκτιφιέ τού πολυκαιρισμένου πιά οργανισμού μου,και δεν έχω δυστυχώς τη δυνατότητα να ερευνήσω διεξοδικά το θέμα. Επιτρέψτε μου, λοιπόν, πλαγίως μόνο να το σχολιάσω. Στο πρόσφατο πολύκροτο μυθιστόρημα του, Ελευθερία, ο Τζόναθαν Φράνζεν μπλέκει τον κεντρικό ήρωά του σε μια δαιδαλώδη δσοληψία, φέρνοντάς τον τελικά αντιμέτωπο με ένα πιεστικό ηθικό δίλημμα. Νέος, ωραίος, φιλόδοξος, θιασώτης του Αμερικανικού ονείρου, έχει αποδεχτεί τη δεσμευτική πρόταση ενός μεσίτη όπλων να επενδύσει μεγάλο μέρος της περιουσίας της καλής του στην αγορά ανταλλακτικών για μια μεγάλη παρτίδα παροπλισμένων αρμάτων μάχης που εκείνος, ως κεντρικός dealer, έχει εξασφαλίσει για την ενίσχυση της Αμερικανικής στρατιάς στο Ιράκ. Ανάμιξη στην προμήθεια του βασικού εξοπλισμού, παλαιάς κοπής βαριά Πολωνικής κατασκευής τανκς,έχει και μια πανίσχυρη corporation του Κολοράντο. Ο ήρωάς μας, τελευταίος τροχός της αμάξης,στην κυριολεξία, αναζητώντας τα δυσεύρετα ανταλλακτικά,το δικό του κομμάτι στην όλη επιχείρηση, θα βρεθεί κάποια στιγμή στην άλλη άκρη του κόσμου, στην Παραγουάη. Μέσα σε ένα νεκροταφείο όπλων με έναν απίστευτο σωρό από σκεβρωμένα, σκουριασμένα, άχρηστα εντελώς εξαρτήματα. Μπορεί να τα αγοράσει κοψοχρονιά, πολλαπλασιάζοντας το μερίδιό του στο κέρδος, αλλά ποιό το όφελος για τη στρατιωτική επιxείρηση, δεν πρόκειται ποτέ να χρησιμέψουν σε τίποτα και σε κανένα.

Μη χολοσκάς, είναι η άμεση αντίδραση του τυχοδιώκτη συνεταίρου του. Πάρε τους τόνους της σκουριάς που βρηκες και στείλε τους εκεί που έχουμε συμφωνήσει,για να τους προωθήσω εγώ στον τελικό προορισμό τους.

Βασανιστικό το δίλημμα, αλλά ο ήρωάς μας θα υποκύψει τελικά στον πειρασμό του εύκολου κέρδους. Λίγους μήνες μετά τη διεκπεραίωση της αποστολής του θα δει σαν σε εφιάλτη, ζωντανά όμως, στο CNN, μιαν ενέδρα που είχαν στήσει οι Ιρακινοί σε ένα παράλυτο,στην κυριολεξία, Αμερικανικό τάγμα αρμάτων.

Αξιότιμοι κ. Υπουργοί της δικής μας Αμυνας, μήπως πρέπει να σκεφτείτε κι εσείς μιαν ανάλογη εφιαλτική κατάληξη της δωρεάς που με τόση ευαρέσκεια αποδεχθήκατε;

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News