Μάαστριχτ, Λισσαβώνα, ΔΝΤ! Τέρμα ή στάση; Τέρμα τα δίφραγκα, που λέγαμε παλιά και μπορεί και να το ξαναπούμε, ή στάση πληρωμών και πτώχευση;

Ψάχνοντας τη σημειολογία του Καστελόριζου, χαθήκαμε στη μετάφραση: Ναι, όντως, ο πρωθυπουργός ήταν cool και η σκέψη των επικοινωνιολόγων να προτιμηθεί ως φόντο το απάνεμο ακριτικό λιμάνι, από ένα τυπικό διάγγελμα σε ένα ψυχρό γραφείο, ήταν ευρηματική.

So what? Η πολιτική έχει τραπεί σε άτακτη φυγή προ καιρού και τα ηνία έχουν αναλάβει οι οικονομικοί διαχειριστές: IMF, Goldman Sachs, Lehman Brothers, Price Waterhouse and Coopers… οι ορκωτοί λογιστές, οι ορκισμένοι κερδοσκόποι, οι οίκοι αξιολόγησης, οι Οίκοι Μη Ανοχής, μετά το ξεσάλωμα στο μπορντέλο η Ελλάς.
Τοξικά ομόλογα, ταξικά παράλογα, γαλάζια και πράσινα άλογα!

Νυν υπέρ πάντων ο αγων, διαμηνύεται σε όλους τους τόνους, με στόχο την πειθαρχία (τη δημοσιονομική) και με μέθοδο, όπως διαφαίνεται, το οικονομικό κρεματόριο για τους πολλούς, τα νέα Άουσβιτς της ανεργίας. (Γεια σου Γερμανία με το ρεκόρ σου στις εξαγωγές, εν μέσω κρίσης! Οι οικονομικά μελλοθάνατοι έλληνες σε χαιρετούν).

Ερωτήσεις πολλές, σαν ρώσικες κούκλες μπάμπουσκες, που κάθε μια κρύβει μέσα κι άλλη, κι άλλη, κι άλλη. Κι επειδή δεν είμαστε όλοι διεθνείς οικονομολόγοι περιωπής, διαβάζουμε τις σχετικές αναλύσεις κι άκρη δεν βγάζουμε: καλύτερα να πτωχεύσουμε/καλύτερα να μας σώσουν, δυστυχώς μπήκε στη μέση το ΔΝΤ/ ευτυχώς που μπήκε, αν βγούμε από το ευρώ χαθήκαμε/ χαμένοι θα είμαστε έτσι κι αλλιώς. Και το παιχνίδι με τις μπάμπουσκες συνεχίζεται και η μια ερώτηση γεννάει κι άλλες…

Πέρασα την Κυριακή διαβάζοντας σε ελληνικές και ξένες εφημερίδες, άρθρα, απόψεις, αναλύσεις,σενάρια,για την ελληνική κρίση, για την ευρωπαϊκή νομισματική προοπτική, για την ζόρικη παρτίδα που παίζεται στην παγκόσμια οικονομική σκακιέρα.

Το ρεζουμέ, αν κατάλαβα καλά, είναι ότι μια επιλογή υπήρχε: να διαλέξουμε το είδος του θανάτου που μας ταιριάζει περισσότερο. Να αυτοκτονήσουμε με οδηγό το ΔΝΤ, ή να χρεοκοπήσουμε μόνοι μας με μια πέτρα στο λαιμό. Το πιστόλι, πάντως, που ήταν πάνω στο τραπέζι στη Σύνοδο της 25ης Μαρτίου, φαίνεται ότι θα είναι ο όπλο του εγκλήματος. Αν γίνει ρώσικη ρουλέτα, η αγωνία θα κρατήσει πολύ. Αν γίνει ξαφνικός θάνατος, θα τελειώσουμε μια ώρα αρχύτερα.

Κάποιος σοφός, πάντως,- που δεν θυμάμαι τώρα- έλεγε ότι «καλύτερα ένα φρικτό τέλος παρά μια φρίκη χωρίς τέλος». Και κάποιος άλλος, ο γνωστός αμερικανός αναλυτής Bob Chapman, λέει ότι πάμε για τον Γ’ Παγκόσμιο πόλεμο και μια παγκόσμια διακυβέρνηση, για την οποία τα πράγματα έχουν συμφωνηθεί. Πολλές οι φωνές δεξιά και αριστερά για το τι πρέπει να γίνει.

Είπα αριστερά; Επι τη ευκαιρία, μήπως η Αριστερά, έχει να πει κάτι; Όχι σε άρνηση ή κριτική, αλλά σε πρόταση. Αν δεν το έχει καταλάβει το αριστερό σαβουάρ βιβρ θυμίζει γραφική νοσταλγία και το αριστερό status χρειάζεται επειγόντως update…

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News