Από email φίλου αναγνώστη του protagon:

«…Γνωρίζετε καλά, ότι οι πρώτοι πελάτες κάθε νέου δικηγόρου είναι οι συγγενείς, οι φίλοι των γονιών, οι γείτονες. Θέλετε η διάθεση να «βοηθηθεί το παιδί» με πεθαμένες υποθέσεις, θέλετε η ανιδεότης μου, η δικηγορία μού φαίνεται βουνό. Με φορολογικά πρώτη φορά μετά τη νομική ασχολήθηκα, όταν η θεία μου η Αγγέλα με την αγαπημένη της φίλη επισκέφθηκαν το Γραφείο που μόλις είχα πρωτοανοίξει.

Δύο μήνες πριν, είχε πεθάνει ο άντρας της φίλης. Της είχε αφήσει, ανάμεσα στα άλλα, ένα καθαριστήριο ρούχων και είχε πελαγώσει. Μετά από 10 λεπτά έφθασε κι ο λογιστής του θανόντος, που στο τέλος και χωρίς λόγο μας φανέρωσε την τακτική που αγαπούσε ο συγχωρεμένος: φόρτωνε το μαγαζί με ανύπαρκτα έξοδα, ώστε να μην υπάρχουν κέρδη ούτε και φόρος. Η ερώτησή μου («Αν ο έλεγχος δεν δεχθεί τα έξοδα»;) ταπώθηκε με απάντηση, που -απηχώντας βασική αρχή επιχειρηματικής πρακτικής στην Ελλάδα- θα σας είναι γνωστή: «Μετά από 10 χρόνια; Θα τα πάει λογιστικές διαφορές και πληρώνοντας ένα 35% θα 'χει καθαρίσει…». Την ίδια εποχή κάποιοι άλλοι πλήρωναν κανονικά τους φόρους που έβγαιναν με βάση τα ωμά (=αμαγείρευτα) βιβλία τους. Μετά ήλθε η περαίωση. Το μαγαζί προσφέρθηκε να κλείσει κάμποσες ανέλεγκτες χρήσεις, πλήρωσε το ποσό που τού έβγαλε ο έφορος και καθάρισε. Τζίραρε έτσι ανενόχλητο για χρόνια, όσα γλύτωνε από φόρους.

Το 1978 (εγώ είμαι του ‘79) έγινε η πρώτη περαίωση, επαναλήφθηκε τακτικά και νάτη πάλι επί τρόικας, που περιέργως σιωπά. Η πρωτοβουλία έχει την ίδια θλίψη στη λογική. Ο ίδιος ο ΓΑΠ έκανε την αρχή στη ΔΕΘ: «Σήμερα ανακοινώνουμε μια γενναία ρύθμιση. Τραβάμε οριστικά μια γραμμή με το παρελθόν. Όχι για παραγραφή, αλλά για απελευθέρωση. Απελευθέρωση του επιχειρηματία από το παρελθόν. Απελευθέρωση των φορολογικών μηχανισμών από τις ανέλεγκτες χρήσεις. Όλο το παρελθόν. Μέχρι σήμερα».

Σε 37 λέξεις όλη η εγκατάλειψη για τους επιμελείς και όλη η δήθεν φροντίδα για τον επιχειρηματία. Ποιόν καλεί περήφανη η κυβέρνηση να απελευθερωθεί από το χθες; Σε ποσοστό άνω του 90% όσους δεν πληρώνουν. Μέτρα σαν τη γενική περαίωση που εξαγγέλλει κλείνουν το μάτι στους «λεβέντες» και την πόρτα κατάμουτρα στους συνεπείς.

Όσους πληρώνουν φόρους, ΙΚΑ, τέλη, λογαριασμούς, εισιτήρια στο τρόλεΐ και το μετρό, μην περιμένοντας οι ανόητοι το υπουργείο οικονομικών (ή όπως αλλιώς λέγεται σήμερα) να τους προσκαλέσει προσωπικά να καταβάλλουν -με μεγάλες εκπτώσεις, ευκολίες και δόσεις- όσα οφείλουν. Κάθε 3,2, χρόνια κατά μέσο όρο, το κράτος περιφρονεί τους ενήμερους, επιβραβεύει τους ασυνεπείς, δίνει άφεση στους ανίκανους με δική του ευθύνη να δουλέψουν φορολογικούς μηχανισμούς. Δέκα περαιώσεις (1978, 1983, 1988, 1989, 1990, 1991, 1994, 2002, 2004, 2008) σε 32 χρόνια. Ξεχωρίζει βέβαια τώρα το σλόγκαν. Δεν ψήνομαι, όμως, πως θα είναι η τελευταία(*).

Την υπόθεση τελικά δεν την πήρα. Η θεία πέθανε και χάθηκε η επαφή με τη φίλη της.Το καθαριστήριο υπάρχει ακόμη. Στο λογιστή δουλεύει πιά και ο γιός του, που πέρυσι τέλειωσε τη σχολή. Πάμε στο ίδιο γυμναστήριο, είναι δυνατό παιδί…».

Για τη μεταφορά
Κ.Μ.

ΥΓ1: Οι κυβερνήσεις αρέσκονται να λένε, ότι η περαίωση γίνεται χάριν εκείνων που δυσκολεύονται να τηρούν τις φορολογικές υποχρεώσεις τους. Ωστόσο, αυτό είναι ψευδεπίγραφο. Ανακουφίζονται δικαιωμένες, όταν η περαίωση αποδίδει. Το ίδιο κι οι περαιώσαντες για τις επιλογές τους.

ΥΓ2: Αντίθετη στην περαίωση είναι η Δημοκρατική Αριστερά

(*) Προσφάτως ερωτηθείς ο Γ. Κουνέλης είπε: «Κάθε (…) που κάνω πιστεύω ότι είναι το τελευταίο, αλλιώς δεν θα το έκανα». Ο δημιουργός μιλούσε για τα εικαστικά έργα. Ισχύει, όμως, κάλλιστα και για τα λάθη.
 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News